tag:blogger.com,1999:blog-74980151989191280052012-02-18T04:45:07.889-08:00സിനിമാനോട്ടീസ്കണ്ട സിനിമകളെ കുറിച്ച് ചില ലളിതവിചാരങ്ങള്ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-40790633738541023212011-12-11T23:54:00.001-08:002012-01-03T08:57:02.368-08:00പിക്നിക് അറ്റ് ഹാങ്ങിംഗ് റോക്ക് (Picnic at Hanging Rock) - 1975<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qso40O5YocA/TuW6DyAky2I/AAAAAAAAAMs/DfVyRC0pFEE/s1600/New+Picture.bmp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="316" src="http://1.bp.blogspot.com/-qso40O5YocA/TuW6DyAky2I/AAAAAAAAAMs/DfVyRC0pFEE/s320/New+Picture.bmp" width="320" /></a></div>ഏതു ദേശത്തിനും നിഗൂഡമായ അതിന്റെ പുരാവൃത്തങ്ങളുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ നിസ്സാരതാബോധവും ഭൌമാതീതമായ ഏതോ ശക്തിയിലുള്ള ഭയാരാധനയും പ്രചോദിപ്പിച്ച ഭാവനാലോകമാണ് ഇത്തരം രഹസ്യാത്മകമായ കഥാലോകത്തിന്റെ പ്രഭവവും നീളിച്ചയും. ഒരു പൊന്നാപുരം കോട്ട, ഒരു ഹൈമവതി കുളം തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ദേശപുരാവൃത്തത്തിന്റെ നിഗൂഡതകളുമായി തുടരുന്നു. ഇവയുടെ തുടക്കം അന്ത:സത്ത പോലെ തന്നെ അവ്യക്തമായിരിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിനു പിന്നിലും മനുഷ്യന് വ്യതിരക്തയോടെ നിര്വചിക്കാനാവാത്ത ഏതോ അദൃശ്യശക്തികളുടെ ഇടപെടലാല് മരണപ്പെട്ട, അപകടപ്പെട്ട, അപ്രത്യക്ഷമായ മനുഷ്യരുടെ കഥകള് ബന്ധപ്പെടുന്നു. അത്തരം കഥകളുടെ നിജസാധ്യതകളെ അസാധുവാക്കുംവിധം മനുഷ്യമോഹങ്ങളെ അതിന്റെ രഹസ്യാത്മകത ആവേശിക്കുന്നിടത്തുവച്ചാണ് അവ പുരാവൃത്തങ്ങളായി മാറുന്നത്.<br /><br />കലയുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് സാഹിത്യത്തിന്റേയും സിനിമയുടെയും പ്രവര്ത്തിപ്രദേശത്ത് അപസര്പ്പക സ്വഭാവമുള്ള ആവിഷ്ക്കാരങ്ങള് പല നിലകളിലും വ്യാപകമായി തന്നെ പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ധൈഷണികവും മൂല്യവത്തുമായി ഔന്നത്യംപേറുന്ന കലാവിഷ്ക്കാരങ്ങളുടെയും ജനപ്രിയ വര്ണ്ണചേരുവകളുടെയും വ്യതിരക്തമായ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം ഈ സങ്കേതം വീണ്ടും വീണ്ടും കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. അത്തരത്തില് നിഗൂഡതയുടെ ഒരു ചെറുപരിവേഷം ഉള്കൊള്ളുന്നുണ്ട് 'പിക്നിക് അറ്റ് ഹാങ്ങിംഗ് റോക്ക്' എന്ന, പീറ്റര് വിയയുടെ (Peter<span> </span>Weir) സംവിധാനത്തില് വെട്ടംകണ്ട ആസ്ത്രേലിയന് സിനിമയും. എന്നാല് ഇതേ ജെനുസ്സില് പെട്ട മറ്റു ചലച്ചിത്രങ്ങളില് നിന്നും ഇതിനെ വത്യസ്ഥമാക്കുന്ന പ്രമേയപരമായ വ്യതിയാനം മനസ്സിലാക്കാന്, ഇതിന്റെ അമേരിക്കയിലെ റിലീസിംഗ് സമയത്ത് നടന്ന ഒരു ചെറുസംഭവം സൂചികയാവും. വിതരണക്കാര്ക്കായുള്ള പ്രദര്ശനം കഴിഞ്ഞപ്പോള് അതിലൊരാള് കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ചായകോപ്പ സ്ക്രീനിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഹോളിവുഡ് സിനിമകളുടെ ആദിമദ്ധ്യാന്തങ്ങള് പരിചയിച്ച ആ വിതരണക്കാരനെ, ഒരു നിഗൂഡതയും അനാവരണം ചെയ്യാതെ അവസാനിച്ച 'സസ്പെന്സ് ത്രില്ലറി'ന്റെ യുക്തിരാഹിത്യം ക്ഷുഭിതനാക്കിയത്രേ.<br /><br />1900 - ലെ വാലന്റയിന്സ് ദിനത്തില് ഹാങ്ങിംഗ് റോക്കിലേക്ക് പിക്നിക്കിന് പോകുന്ന അടുത്തുള്ള ബോര്ഡിംഗ് സ്കൂളിലെ പെണ്കുട്ടികളില്പ്പെട്ട ഏതാനുംപേരും അവരുടെ ഒരദ്ധ്യാപികയും ദുരൂഹമായ സാഹചര്യത്തില് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതാണ് കഥാതന്തു.ജോവാന് ലിന്സേയുടെ ഇതേ പേരിലുള്ള നോവലിനെ അധികരിച്ചാണ് ഈ ചിത്രം നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആസ്ത്രേലിയയിലെ വിക്ടോറിയ സംസ്ഥാനത്തില് മെല്ബണില് നിന്നും ഏകദേശം എഴുപത്തിയഞ്ച് കിലോമീറ്റര് വടക്കുമാറിയുള്ള ഒരു പാറകൂട്ടമാണ് ഹാങ്ങിംഗ് റോക്ക്. ഈ സിനിമയുടെ അഭൂതപൂര്വ്വമായ വിജയത്തിനുശേഷം സിനിമ സംവദിച്ച നിഗൂഡത ഒരു പുരാവൃത്തമായി ഹാങ്ങിംഗ് റോക്കിനെ പ്രശസ്തമാക്കുകയായിരുന്നു. ലിന്സേയുടെ നോവല് വെട്ടം കാണുന്നതിനു മുന്പ് ഈ പാറക്കൂട്ടത്തിന് എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതിനെ അപ്രസക്താമാക്കും വിധം സിനിമാപ്രേമികള്, ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തുനിന്നുള്ളവരായാലും, മെല്ബണിലെത്തിയാല് ഹാങ്ങിംഗ് റോക്കിലേക്ക് ഒരു തീര്ഥാടനം നടത്താതെ മടങ്ങാറില്ല, സിനിമയ്ക്ക് മുന്പോ പിന്പോ രഹസ്യാത്മകമായ ഒരു അപ്രത്യക്ഷമാകലും ആ പാറകൂട്ടത്തില് നടന്നതായി തെളിവുകളൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും. കോലാഹലങ്ങളില്ലാതെ കല പ്രതിബദ്ധവും പ്രതിരോധവുമായി പരിണമിക്കുന്നതിന്റെ സൂക്ഷമമായ ഇഴകള് ഇവിടെ കാണാനാവും. ഹാങ്ങിംഗ് റോക്കില് ഒരു ഖനനം നടത്താന് ആലോചിക്കുക അവിവേകമായേക്കും എന്ന തോന്നല് ആരിലും ഉളവാക്കും വിധം സാമൂഹികാവബോധം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനായി ഈ സിനിമക്ക് എന്നത് ആ നിലയ്ക്കുള്ള കലാവീക്ഷണത്തെ ഉദാഹരിക്കാന് ഉതകും.<br /><br />സൌന്ദര്യാത്മകത (aesthetics) നിര്വചനങ്ങളെ ഉറപ്പായും വിഷമിപ്പിക്കും. കലയിലേക്ക്, സംസ്കാരത്തിലേക്ക്, പ്രകൃതിയിലേക്ക്, മറ്റൊരുതരത്തില് പ്രാപഞ്ചികമായ എന്തിലേക്കും പതിയുന്ന നോട്ടത്തിന്റെ നിരൂപണാത്മകമായ വിചാരമോ പ്രകാശനമോ ആയിരിക്കുമോ അത്? അപ്പുറത്ത് വ്യക്തിനിഷ്ടമായ രുചികള് നിര്ണ്ണയമാപിനിയായും നില്ക്കുന്നു. "Beauty is bought by judgment of the eye" എന്ന് ഷേക്സ്പീര് എഴുതുമ്പോള് ഫിലോസഫിക്കല് വൈവിദ്ധ്യങ്ങളുടെ ഒരടരിലെ സ്പര്ശം മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ. ഏത് സൌന്ദര്യാന്വേഷണവും പൊതുവായൊരു സത്യത്തിലേക്കുള്ള കുതിക്കല് കൂടിയാവുന്നുണ്ട്. കലയുടെ സൌന്ദര്യാത്മകത സംസ്ക്കാരത്തിന്റേയും പ്രകൃതിയുടെയും സൌന്ദര്യനിര്വചനത്തിലേക്ക് സമപ്പെടാന് ആഗ്രഹിക്കുക വിചിത്രവും സങ്കീര്ണവുമായ ഈ സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ പടവേറ്റങ്ങളിലായിരിക്കും. തിരിച്ചുവരാതെ, തെളിയിക്കപ്പെടാതെ ബാക്കിയാവുന്ന പെണ്കുട്ടികളുടെ തിരോധാനം, ഈ സിനിമയില്, പ്രകൃതിയിലേക്കുള്ള മനുഷ്യകാമനകളുടെ ലയമായും അനുഭവിക്കാം. കലാനിര്മ്മിതിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന സങ്കേതങ്ങള് സൌന്ദര്യാത്മകതയുടെ സത്യാന്വേഷണമായി സീനുകള് സംവദിക്കും. തുടക്കത്തില്, പെണ്കുട്ടികളുടെ കുതിരവണ്ടിയാത്രയില് വിദൂരതയില് തെളിയുന്ന ഹാങ്ങിംഗ് റോക്കിന്റെ ചലനദൃശ്യത്തിന് അകമ്പടിയായി എത്തുന്ന ശബ്ദവീചികളുടെ വിചിത്രമായ അലകള് പ്രകൃതിനിഗൂഡതയിലേക്ക് അനുവാചകനെ വലിച്ചിടും. നവയൌവ്വനകളായ പെണ്കുട്ടികളില് അഭൌമമായ ഗന്ധര്വാവേശത്തിന്റെ കിനാവുകള് തുടിക്കുന്നു എന്നതാവാം ആ പാത്രസൃഷ്ടികളുടെ വിന്യാസബലം. ആ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരത്ത് കത്തുന്ന സൂര്യന്റെ വെട്ടത്തില് അവരെവിടേക്ക് പോയി...? ചോദ്യങ്ങളെ നിശബ്ദമാക്കും വിധം കല പ്രകൃതിയെ പ്രസരിപ്പിക്കുന്നു - എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഒരുതരത്തില്, അവസാനിപ്പിക്കാം!<br /><br />** </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4079063373854102321?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-89450050457863766212011-10-29T00:19:00.000-07:002011-12-06T10:15:54.370-08:00ഐയ്സ് വൈഡ് ഷട്ട് (Eyes Wide Shut) - 1999<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zgVYSfkjs5c/TqK5-PF4n5I/AAAAAAAAAMg/g8k4r9yiNAY/s1600/nicole_kidman_eyes_wide_shut.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-zgVYSfkjs5c/TqK5-PF4n5I/AAAAAAAAAMg/g8k4r9yiNAY/s200/nicole_kidman_eyes_wide_shut.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">പൊതുവേ പറഞ്ഞു കേള്ക്കാറുള്ള, ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീര്ണതകളെ ആധുനികതയുമായി അല്ലെങ്കില് സമകാലവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന സമവാക്യത്തിന്റെ സാംഗത്യം സംശയാസ്പദമാണെന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. ഏറ്റവും ലളിതമായതിന്റെ സൃഷ്ടിയില് അതിസങ്കീര്ണമായ രാസപ്രവര്ത്തനം പിന്നണിയില് നടന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മാത്രം ഭൂമികയല്ല, ശാസ്ത്രാതീതമായവകളുടെ കൂടിയാവും. അത് കാലാതീതം ആവാതെ തരമില്ല. ലളിതമായ ജീവിതപരിസരങ്ങളില് നിന്ന് 'മഹാഭാരത'വും അജന്തയും എല്ലോറയും സൂക്ഷ്മശില്പസമൃദ്ധമായ ക്ഷേത്രപരമ്പരകളും ഉണ്ടാവില്ല, സൌന്ദര്യത്തിന്റെ മൂര്ത്തരൂപമായി വീനസും ആഫ്രഡിറ്റിയും പിറക്കില്ല, മധ്യകാലത്ത് നിര്മ്മിതമായ കൂറ്റന്പള്ളികളില് വിചിത്രമായ ജ്യാമതീയപരീക്ഷണങ്ങള് നടക്കില്ല, മൈക്കല് അഞ്ചലോയ്ക്ക് മോണലിസയേയും ഷേക്സ്പീറിന് മാക്ബത്തിനെയും സങ്കല്പ്പിക്കാനാവില്ല. ജീവിതം എന്നും എവിടെയും സങ്കീര്ണമായിരുന്നു എന്നുകരുതാനേ തരമുള്ളൂ.<br /><br /><div style="text-align: left;">ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള വൈകാരികബന്ധത്തിലൂടെ കാലത്തിന്റെ സങ്കീര്ണതകള് അന്വേഷിച്ചുപോകുന്ന ഒരു കലാകാരന്റെ വിഹ്വലതകളായി സ്റ്റാന്ലി കുബ്രിക്കിന്റെ അവസാന സിനിമ ആവേശിക്കും. ബഹുലമായ ജീവിതസങ്കീര്ണതകളെ അനാവരം ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമങ്ങള് സൂക്ഷ്മമായ ഇടങ്ങളുടെ ഉദാഹരണവിന്യാസങ്ങള് കൊണ്ട് മാത്രമേ സാധ്യമാവുകയുള്ളു എന്ന് നല്ല കലാകാരന്മാര് എന്നും കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. വിവാഹംകഴിഞ്ഞ് ഏതാനും വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം, ലൈംഗീകതയെ കുറിച്ചുള്ള ഗോപ്യവും ഇരുണ്ടതുമായ പുനരാലോചനകളിലൂടെ ബില്ലും ആലിസും കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്. ഭൌതീകമായ ജീവിതത്തിന്റെ ഇടങ്ങളിളല്ല ഇത് സംഭവിക്കുന്നത് - ഒരു അതീതതലത്തിലാണ്. സിനിമ മുഴുവന് പതിഞ്ഞ താളത്തില്, വിചിത്രമായ സംഗീതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്, അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വീടുകളുടെ നിഴല്വീണ ഉള്ളറകളില്, രാത്രിയുടെ തെരുവുകളില് ഒക്കെയാണ് കഥ നിവര്ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത്.<br /><br />സദാചാരത്തിനും വ്യഭിചാരത്തിനും ഇടയ്ക്ക് ഒരു ചുവടുവയ്പ്പിന്റെ അകലമേയുള്ളൂ. ഈ ചെറിയ ഇടനാഴിയിലൂടെയാണ് സിനിമ കടന്നുപോകുന്നത്, നായകന്റെയും നായികയുടെയും സൂക്ഷ്മമായ മനോവിചാരങ്ങളെ നിശിതമായി പിന്തുടര്ന്നുകൊണ്ട്. അശരീരികളും ആത്മഗതങ്ങളുമില്ലാതെ കാഴ്ചയിലൂടെ മാത്രം ചിന്തയെ സംപ്രേഷണം ചെയ്യുന്ന സിനിമയെന്ന കലയുടെ അപൂര്വ്വവിന്യാസങ്ങള് ഈ ചിത്രം കാട്ടിത്തരും. മൊറാലിറ്റിയുടെ ദര്ശനത്തില് താനേത് ചേരിയിലാണെന്ന് ശങ്കയ്ക്കിടയില്ലാത്ത വിധം സംവിധായകന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് ലൈംഗീകതയുടെ സാഹസികസഞ്ചാരങ്ങള് വ്യക്തിജീവിതത്തിന്റെ അരികുകളില് എപ്പോഴും സന്നിഹിതമെന്നും അറിയുന്നുണ്ട്. ഈ സംഘര്ഷത്തിന്റെ സങ്കീര്ണമായ സംപൂരണമാണ് ഈ സിനിമയുടെ സ്വത്വം.<br /><br />താന് അവിചാരിതമായി ചെന്നുപെടുന്ന ഒരു സമൂഹരതിയില് നിന്നും, അതിന്റെ മറ്റു അപകടങ്ങളില് നിന്നും, രക്ഷപ്പെടുത്തി വിടുന്ന സ്ത്രീയുടെ മരണമുള്പ്പെടെയുള്ള രഹസ്യങ്ങള് തിരക്കിനടന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുന്നുണ്ട് ബില്. പെട്ടെന്നോര്മ്മ വരുക മൈക്കലാഞ്ചലോ അന്റോണിയോണിയുടെ 'ബ്ലോ അപ്പ്' എന്ന സിനിമയാണ്. അതിലും നായകനായ തോമസ്, തന്നെ മഥിക്കുന്ന ഒരു മരണത്തിന്റെ രഹസ്യമന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നില് നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്ക്, ആ മരണം കൂടുതല് കൂടുതല് അവ്യക്തവും നിഗൂഡവുമായി മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ മരണം തന്നെ വാസ്തവമായിരുന്നോ എന്നൊരു പ്രഹേളികയിലേക്കതെത്തുന്നു ഒടുവില്. മരണത്തെക്കാളുപരി ജീവിതത്തിന്റെ മായികാസ്വഭാവം നിശിതമായി സന്നിവേശിപ്പിച്ച് അവസാനിക്കുന്ന 'ബ്ലോ അപ്പി'ന്റെ അവ്യവസ്ഥ സാഫല്യത്തിലേക്ക് പക്ഷേ കടന്നുനില്ക്കാനാവുന്നില്ല 'ഐയ്സ് വൈഡ് ഷട്ടി'ന്റെ തീര്പ്പുകള്ക്ക് എന്ന് ഒരു താരതമ്യ വിചാരത്തില് തോന്നാതിരിക്കില്ല.<br /><br />**</div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-8945005045786376621?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-77929368375142497412011-10-21T06:43:00.000-07:002011-10-21T06:43:56.952-07:00സ്പ്രിംഗ്, സമ്മര്, ഫാള്, വിന്റര്... ആന്റ് സ്പ്രിംഗ് (Spring, summer, fall, winter..., and spring) - 2003<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aJP04xFm4H4/TpVxneTyZ8I/AAAAAAAAAMY/NMsbn7BiDSM/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="147" src="http://4.bp.blogspot.com/-aJP04xFm4H4/TpVxneTyZ8I/AAAAAAAAAMY/NMsbn7BiDSM/s200/untitled.JPG" width="200" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ജീവിതത്തിന്റെ ചാക്രികസ്വഭാവത്തെ കുറിച്ചത്രെ ഈ സിനിമ സംവദിക്കാന് ശ്രമിക്കുക. ഒപ്പം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ എന്ന് കൂടി ആവുമോ? അങ്ങിനെ വിചാരിക്കുന്നതും സംഗതം. ജീവിതത്തിന്റെ പ്രഹേളികയൊന്നും നിശിതമായി സംബോധനചെയ്യപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും പ്രകൃതി, ജീവിതത്തിന്റെ ചാക്രികതയില് ആവേശിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിഭാപൂരണം ഈ ചിത്രം നല്കും.</div></div></div><div><br /></div><div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">കിം കി ദോക് മലയാളിക്ക്, മലയാളിയോളം സുപരിചിതനായ കൊറിയന് സംവിധായകനാണ്. ഈ ചിത്രം മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്ന ജീവിതദര്ശനം മലയാളിയെ, ആരെയെങ്കിലുമോ, പിടിച്ചുലയ്ക്കാന് മാത്രം വിപ്ലവാത്മകമോ നവമോ അല്ല എന്ന് തന്നെയാണ് തോന്നുക. ഇന്ത്യന് ദാര്ശനികതയുടെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ ധാരയാണല്ലോ പുരുഷാര്ത്ഥങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വിചാരരീതി. അതിനെ ഏറ്റവും ലളിതമായി പ്രകാശിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ ചിത്രം ചെയ്യുക. ഈ വൃത്തം തലമുറകളില് നിന്നും തലമുറകളിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നു എന്ന ശുഭാന്ത്യവും.</div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">സുതാര്യമായ ആശയത്തിന്റെ സുതാര്യമായ സംപ്രേക്ഷണം സാധിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഒരു നാടോടി കഥയിലെന്നപോലെ, വശ്യമായ പ്രകൃതിവിന്യാസത്തിന്റെ നടുവിലാണ്. ഓരോ സീനും ഓരോ പടം പോലെ മനോഹരം. ഊട്ടിയില് ക്യാമറ തുറന്നാലും ഇതുപോലിരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞുനിര്ത്താന് ആവാത്ത വിധം സിനിമയെ കാഴ്ചയുടെ ഗംഭീരമായ അനുഭവം ആക്കുന്നുണ്ട്, ഒരേ പരിസരത്തിന്റെ ഋതുസംക്രമണ പൂര്ണ്ണമായ ആവര്ത്തനത്തില് പോലും ഈ ചിത്രം. തീര്ച്ചയായും അത് ഒരു സംവിധായകന് സിനിമയുടെ ഭാവുകത്വത്തെ ആഴത്തില് നേരിട്ട വിധം കൂടിയാണ്. പരിചിതമല്ലാത്തതും, വ്യക്തമായി നിര്വചിക്കാനാവാത്തതുമായ ഈ കിളിവാതില് കാഴ്ചയുടെ അമ്പരപ്പാലാവണം മലയാളി, മാര്ക്വിസിനെ പോലെ കിം കി ദോക്കിനെയും മലയാളിയാക്കിയത്.</div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7792936837514249741?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-13875942042312185632011-07-13T22:31:00.000-07:002011-07-13T22:31:49.235-07:00കുട്ടിസ്രാങ്ക് (kutty Srank) - 2009<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bCV_wNedNw4/TfSCiQSdNgI/AAAAAAAAAMQ/XfwAcs9xbAM/s1600/2918-1732-1417-Mammotty-in-Kutty-Srank.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-bCV_wNedNw4/TfSCiQSdNgI/AAAAAAAAAMQ/XfwAcs9xbAM/s320/2918-1732-1417-Mammotty-in-Kutty-Srank.JPG" width="280" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ഏതു കലയുടെയും സൌന്ദര്യരൂപികരണം ഉന്നംവയ്ക്കുന്നത് സത്യംതേടലാണ്. സത്യത്തിലേക്കുള്ള കലാത്മകമായ അന്വേഷണങ്ങള് ആഴത്തിലുള്ളതാവാന് പ്രത്യക്ഷമായവകളുടെ വിന്യാസത്തിലൂടെ സാധ്യമാവില്ല. അതീതമായ സത്യാന്വേഷണമേ പലതിന്റേയും നിര്വ്വചനശ്രമങ്ങളെ സഫലമാക്കുകയുള്ളൂ. ഹെര്സോഗിന്റെ ലളിതമായ ഒരുദാഹരണമുണ്ട്: ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളത്തിന്റെ ഉപരിപ്രതലം പരന്നതാണ് എന്നത് പ്രത്യക്ഷസത്യം. പക്ഷെ ഭൂമിയുടെ കെര്വേച്ചര് ആ ജലപ്രതലത്തിനുണ്ട് എന്ന അത്ര ലളിതമല്ലാത്ത സത്യം പിന്നണിയിലുണ്ട്. ഇത് പക്ഷെ, ശാസ്ത്രം തെളിയിച്ചതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഉദാഹരിക്കാനാവുന്നതും. ഇനിയും തെളിയിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കില് മനസ്സുപോലുള്ള ശാസ്ത്രാതീതമായ പ്രദേശങ്ങളില് അഭിരമിക്കുന്ന വിചിത്രസത്യങ്ങളിലേക്കുള്ള അന്വേഷണമാണ് ആഴത്തിലുള്ള കലകളുടെ ഭൂമിക. അതിനു കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടു കണ്ടെത്തിയ അതിശക്തമായ ഒരു കലാസങ്കേതമാണ് മാജിക്കല് റിയലിസം. ഇതിവിടെ ഓര്ക്കാന് കാരണം, കുട്ടിസ്രാങ്കിന്റെ റിലീസിംഗ് സമയത്ത്, ഈ ചിത്രം മലയാളത്തില് മാജിക്കല് റിയലിസത്തിന്റെ ഇഴകള് ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ച ചിത്രമാണെന്ന് സംവിധായകന് അവകാശപ്പെട്ടത് വായിക്കാനിടവന്നതുകൊണ്ടാണ്. കൂട്ടത്തില് മാര്ക്വിസിനെയുമൊക്കെ ഒപ്പംചേര്ത്ത് പരാമര്ശിച്ചുകണ്ടു.</div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><br /><div style="text-align: left;">1983 - ല് ഇറങ്ങിയ 'ആദാമിന്റെ വാരിയെല്ല്' എന്ന ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നത് സിനിമ/ജീവിതം ഷൂട്ട്ചെയ്യുന്ന ചലച്ചിത്ര സംഘത്തെ തള്ളിമാറ്റി സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകളുടെ സീനിലാണ്. മലയാളിയുടെ സിനിമാ ഭാവുകത്വത്തിന് അതുവരെ (ഒരു പക്ഷെ ഇപ്പോഴും) പരിചിതമല്ലാതിരുന്ന ആ വെളിപാടില് മാജിക്കല് റിയലിസത്തിന്റെ ചെറിയ സ്ഫുരണമുണ്ട്. എന്തായാലും കെ. ജി. ജോര്ജ്ജ് തന്റെ സിനിമയിലേക്ക് മാര്ക്വിസിനെയൊന്നും ഉള്പ്പെടുത്തിയ അവകാശവാദങ്ങള് ഉന്നയിക്കാനുള്ള മൌഡ്യം കാണിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അത്തരത്തിലേക്കൊന്നും ചര്ച്ചകള് പോയികാണാന് വഴിയില്ല. എന്തിനെന്നറിയാതെ വീടിന്റെ ഇടനാഴികളില് ഒരു അരയന്നം കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നടക്കുന്നതാണ് മാജിക്കല് റിയലിസമെങ്കില് ഐ. വി. ശശിയെ ഓര്ത്ത് പോവുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു സിനിമയില് പ്രധാനകഥാപാത്രമായ സ്ത്രീയുടെ കാമവികാരത്തെ ബിംബവത്കരിക്കാന് അപകടത്തില്പ്പെടുന്ന ഒരു കാറിന്റെ സീനാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്നത് (അക്ഷരത്തെറ്റ്). ഈ വിചിത്രമായ ബിംബവത്കരണത്തിലേക്ക് നയിച്ച കലാചിന്തയുടെ അപ്പുറത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കാന് ഷാജി എന്. കരുണിന്റെ അരയന്നത്തിനു ആയിട്ടില്ല എന്ന് സങ്കടത്തോടെ ഉള്കൊള്ളേണ്ടി വരും.<br /><br /><div style="text-align: left;">അതോ ഒരു വ്യക്തിയെ മറ്റു മൂന്നു വ്യക്തികളുടെ വീക്ഷണത്തിലൂടെ നോക്കികാണാന് ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാവുമോ മാജിക്കല് റിയലിസം എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുക? എന്തായാലും ആ സങ്കേതത്തെ ആ സംഞ്ജകൊണ്ട് വ്യവഹരിക്കാനാവില്ല തന്നെ. അതിനപ്പുറം മലയാളസിനിമയില് ഇത് പുതിയ അനുഭവമൊന്നുമല്ല. വളരെ മുന്പുതന്നെ 'യവനിക' എന്ന സിനിമയില് ഒരു സംഭവത്തെ പല വ്യക്തികളിലൂടെ നോക്കികാണുന്ന സങ്കീര്ണമായ ആഖ്യാനരീതി എത്രയോ സര്ഗാത്മകമായി പ്രകാശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. (രണ്ടിലും ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ചോദ്യം ചെയ്യലിലൂടെയാണ് കഥാസംഭവത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ഥ വീക്ഷണങ്ങള് അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന യാദൃശ്ചികതയുമുണ്ട്.) ഇവ തമ്മില് താരതമ്യംചെയ്യാമെങ്കില്, മൂന്നുപേരുടെ കൃത്യമായ ഓര്ത്തെടുക്കലുകളായി കഥാഗതിയെ നിജപ്പെടുത്താന് കുട്ടിസ്രാങ്കിന്റെ തിരക്കഥയ്ക്ക് ആയിട്ടില്ല എന്നത് ആഖ്യാനത്തിന്റെ ചടുലതയെ ഏറെ ശിഥിലമാക്കിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസിലാക്കാം. ഒരു സിനിമയില് ഉപയോഗിച്ച സങ്കേതം മറ്റൊരു സിനിമയില് മറ്റൊരു രീതിയില് ഉപയോഗിക്കാന് ആവില്ല എന്ന് ഇത് അര്ത്ഥമാക്കുന്നില്ല. എന്നാല് രണ്ടു തരത്തില് ഇത് വിരുദ്ധവാദങ്ങളെ ആകര്ഷിക്കും. ഒന്നാമത്, ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന സങ്കേതങ്ങള് നൂതനമെന്നു കലാസൃഷ്ടിക്കു പുറത്ത് അതിന്റെ സംവിധായകന് അവകാശപ്പെടുമ്പോള്. മറ്റൊന്ന് കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലുള്ള വിശകലനങ്ങള് ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ്. 'ദുരവസ്ഥ'യുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ കുറിച്ച് അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപെട്ട കാലത്തുതന്നെ ഒരുപാട് ചര്ച്ചകള് നടന്നതാണ്. ഏതാണ്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം ഇന്ന് ദുരവസ്ഥ വായിക്കുമ്പോള് അതിനു മറ്റനേകം തലങ്ങള് കൂടി കണ്ടെത്താനാവും. ഇന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്ന വാദങ്ങള് അന്ന് നടന്ന ചര്ച്ചകള് വിശകലനം ചെയ്ത അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നത്തില് ഊന്നിനിന്ന് തന്നെയായാല് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനു മുന്പുതന്നെ ഇന്ന് നടക്കുന്ന ചര്ച്ചകള് അപ്രസക്തമായി പോയിരിക്കുന്നു എന്ന വിചിത്രസന്ധിയില് എത്തിച്ചേരും. അതുപോലൊരു ശൂന്യത അനുഭവിപ്പിക്കും ഈ ആഖ്യാനസങ്കേതത്തെ കൂടി മുന്നിര്ത്തി കുട്ടിസ്രാങ്കിന്റെ കലാമേന്മ അന്വേഷിക്കുമ്പോള് - യവനികയെക്കാള് എത്രയോ ഗൌരവരഹിതമായാണ് ആ സങ്കേതം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതിനാല് തന്നെ. <br /><br /><div style="text-align: left;">കുട്ടിസ്രാങ്ക് ആദിമദ്ധ്യാന്തം സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാന് ശ്രമിക്കുന്ന അതീതമായ ആഖ്യാനഭാഷ പൂര്ണ്ണമായും അസ്ഥാനത്തായി എന്ന് പക്ഷെ പറയാന് വയ്യ. യഥാതഥങ്ങള്ക്ക് ഉപരിയായ തലം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലേക്ക് ഏറിയ പങ്കും സംഭാവന ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടേയും സംഗീതത്തിന്റെയും മേന്മയാണ്. എന്നാല് ഇത്തരം ഒരു പ്രകാശന സാധ്യതയിലേക്ക് സംവിധായകനെയോ ഒപ്പമുള്ള മറ്റു പ്രവര്ത്തകരെയോ ഉദ്യമിപ്പിച്ചിരിക്കുക മാര്ക്വിസിന്റെ 'മുങ്ങി മരിച്ചവരില് ഏറ്റവും സുന്ദരനായ പുരുഷന്' എന്ന കഥയാവും എന്നത് ഈ സിനിമയുടെ ആദ്യ സീനില് നിന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാവുക സ്വാഭാവികം. തിരക്കഥയുടെയും ആഖ്യാനഭാഷയുടെയും ബീജം ആ കഥയില് നിന്നാവാനേ വഴിയുള്ളൂ എന്ന് ശക്തമായി തോന്നിപ്പിക്കും വിധമുള്ള സമാനതകള് സിനിമ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് (വി. മോഹനകൃഷ്ണണന് 'കാകദൃഷ്ടി' എന്ന ബ്ലോഗില് ഇവ തമ്മിലുള്ള താരതമ്യം മറ്റൊരു തരത്തില് ഏറെക്കൂറെ വിശദമായി തന്നെ നടത്തിയിട്ടുണ്ട് - <a href="http://kaakadrushti.blogspot.com/2010/08/blog-post.html">http://kaakadrushti.blogspot.com/2010/08/blog-post.html</a> ). "കടല്ത്തീരത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികളാണ് അത് ആദ്യം കണ്ടത്. തിരകളിലൂടെ മുങ്ങിയുംപൊങ്ങിയും ഏതോ ഒരു വസ്തു ഒഴുകിവരുന്നു. ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ പടക്കപ്പലാകാം. ആദ്യം അങ്ങിനെയാണവര് കരുതിയത്. പക്ഷെ കൊടിമരങ്ങളോ പാമരങ്ങളോ കാണാനില്ല. അതൊരു തിമിംഗലം എന്നായി അവരുടെ ചിന്ത. ഒടുവില് അതുവന്ന് കരയ്ക്കടിഞ്ഞു. അതില് പറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന കടല്പായലിന്റെ കൂട്ടങ്ങളും നീരാളികൈകളും മത്സ്യാവശിഷ്ടങ്ങളും തകര്ന്ന കപ്പലുകളില് നിന്നുള്ള ചില വസ്തുക്കളുമെല്ലാം നീക്കംചെയ്തപ്പോളാണ് അത് മുങ്ങിമരിച്ച ഒരാളുടെ ശവശരീരമാണെന്ന് അവര് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്..." ഇങ്ങിനെ തുടങ്ങുന്ന കഥ അനുവാചകനെ ഭ്രമാത്മകമായ ഒരു ലോകത്തിലേക്ക് അനായാസം കൂട്ടികൊണ്ട് പോകുന്നു. തുടക്കത്തില് തന്നെ, ആ ശവശരീരത്തോടൊപ്പം കടല്പ്രകൃതി മുഴുവന് കരയ്ക്കടിയുകയാണ്. സമുദ്രാഗാധതയിലെ ജലജീവിതങ്ങളും യാനസഞ്ചാരങ്ങളും വിദൂരദേശങ്ങള് പോലും നനഞ്ഞ മൃതദേഹവര്ണ്ണനയോടെ അനുവാചകന്റെ ഭാവകാമനകളിലേക്ക് ഈ മൂന്നാലുവരികള്കൊണ്ട് സന്നിവേശിപ്പിക്കാന് കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. സിനിമയിലെ ഒരു സ്ത്രീകഥാപാത്രം കുട്ടിസ്രാങ്കിന്റെ ശവശരീരം കാണുന്ന നേരത്ത്, മാര്ക്വിസിന്റെ ഈ വരികളില് നിന്നും ലൊട്ടുലൊടുക്കുകള് പെറുക്കി ആ ശരീരത്തെ അലങ്കരിക്കാന് കലാസംവിധായകന് ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത് ചിരിയുണര്ത്തുവോളം വക്രീകരണമായിപ്പോയി. സാഹിത്യത്തിന്റെ വിഹായസ്സില് നിന്നും സിനിമയുടെ ഒറ്റദൃശ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം മാത്രമായി അതിനെ കാണാന് വയ്യ - ഭാവനകള് തമ്മിലുള്ള അന്തരവുമാവാം.<br /><br />പിരിയഡ് സിനിമകളില് വസ്ത്രധാരണ രീതികളും പരിസരചിത്രീകരണങ്ങളും ഒരുപാട് ശ്രദ്ധയും അന്വേഷണങ്ങളും ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ്. കാലഘട്ടത്തിനനുസരിച്ച വസ്ത്രങ്ങള് തുന്നിച്ചാല് മാത്രം പോരാ, കഥാപാത്രങ്ങള്ക്കനുസൃതമായി അവയെ നിജപെടുത്തുന്നതിലും സൂക്ഷ്മശ്രദ്ധ ആവശ്യമായി വരും. റിയാലിറ്റിയെ തികച്ചും അപ്രസക്തമാക്കുന്ന വിധത്തില് നാടകീയമായ വസ്ത്രധാരണത്തെ സാധൂകരിക്കാനാവുന്ന മാജിക്കല്തലമൊന്നും ഈ സിനിമയില് എവിടെയും ഇല്ല. സത്യജിത് റേയുടെ ചിത്രങ്ങളില് മുഷിഞ്ഞ പരിസരങ്ങളില് മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചു വരുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള് സിനിമയുടെ ടോണിന് അസാമാന്യമായ മാനങ്ങള് നല്കുമ്പോള് കുട്ടിസ്രാങ്കില് ഏതു ഫ്രെയ്മിലും ഏതു കഥാപാത്രവും പുത്തന് വസ്ത്രങ്ങളാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഒരു പക്ഷെ അവ കാലഘട്ടത്തിനോട് നീതി പുലര്ത്തുന്നുണ്ടാവാം എങ്കില്പ്പോലും. (ഇവിടെയും സംശയം ബാക്കിയാവുന്നു - മലബാറിലെ ഒരു സാധാരണ ബോട്ട് ഡ്രൈവര് പത്തെഴുപത്തഞ്ചു കൊല്ലങ്ങള്ക്കുമുന്പ് പാകിസ്ഥാനികള് ധരിക്കുന്നമാതിരിയുള്ള കുര്ത്തയും പൈജാമ്മയുമാണോ ദൈനംദിന വേഷമായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുക?) കുടിലുകള്ക്ക് പോലും എന്തൊരു ഭംഗി - ഇപ്പോള് ഉണ്ടാക്കി വച്ചതാണ് എന്നതില് ആര്ക്കും ഒരു സംശയം തോന്നരുത് എന്ന് നിഷ്കര്ഷയുള്ളത് പോലെ. ഇത്തരത്തില് മുഴച്ചുനില്ക്കുന്ന ഘടകങ്ങള് ഈ സിനിമയില് അനവധിയാണ്. ജനലിന്റെ വിടവിലൂടെയും മറ്റും, നിഴലും വെളിച്ചവും കലര്ത്തി ആലങ്കാരികമായി കാണിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ പിന്ഭാഗത്തിന്റെ നഗ്നത പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുന്പ് 'ഉത്സവ്'' പോലുള്ള ഹിന്ദി സിനിമകള് മുന്നോട്ടുവച്ച ഭാവുകത്വത്തിന്റെ വികലമായ അനുകരണം മാത്രമാവുന്നു. സൌന്ദര്യത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതില് സംവിധായകന് ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന മോശം അഭിരുചിയുടെ പ്രതിഫലനം കൂടിയാവുമത്. </div></div><br /><div style="text-align: left;">മുതിര്ന്ന സംവിധായകനായ അടൂരിനെപ്പോലുള്ളവരുടെ അടുത്ത കാലത്തിറങ്ങിയ സിനിമകള് ഒട്ടും അശാവഹമാല്ലാതിരിക്കുകയും, ആര്ട്ട്ഹൌസ് സിനിമകളുടെ പുതിയകാല വക്താവായ പ്രിയനന്ദനെപോലുള്ളവരുടെ ചിത്രങ്ങള് അതിദയനീയമെന്നു പറയാതെ വയ്യ എന്നാവുകയും ചെയ്യുമ്പോള്, തീര്ച്ചയായും, ഷാജി എന്. കരുണ് ഉയരെയാണ്. എങ്കിലും, മലയാളിയുടെ സിനിമാവബോധവും സാക്ഷരതയും ലോകനിലവാരവുമായി തട്ടിക്കുമ്പോള് പരിതാപകരമാണെന്ന് നിരന്തരം പരാതിപ്പെടുന്ന ഷാജി എന്. കരുണിന്റെ അത്തരം വാദങ്ങള് അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു - മലയാളിയായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുട്ടിസ്രാങ്ക് പോലുള്ള 'മാജിക്കല് റിയലിസം' സിനിമകള് കാണുമ്പോള് പ്രത്യേകിച്ചും.</div><br />"I have often maintained that the best poet is he who prepare our daily bread: the nearest baker who does not imagine himself to be god" - Pablo Neruda<br /><br />**<br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: 14px; line-height: 25px;">കടപ്പാട്: തര്ജ്ജനി - <a href="http://www.chintha.com/node/110779">http://www.chintha.com/node/110779</a></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1387594204231218563?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-10066744139801797512011-05-15T22:23:00.000-07:002011-05-15T22:23:10.245-07:00ഒറ്റയാള് - ഡോക്യുമെന്ററി (Ottayal) - 2010<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JKwu-pU3ENU/Ta1L9yuth2I/AAAAAAAAAMA/sVke-ctpkfk/s1600/26tvfsar_dayabai_G3_296415e.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-JKwu-pU3ENU/Ta1L9yuth2I/AAAAAAAAAMA/sVke-ctpkfk/s1600/26tvfsar_dayabai_G3_296415e.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ചില മനുഷ്യജീവിതങ്ങള് ആ വാക്ക് പൊതുവേ വ്യവഹരിച്ചുകാണുന്ന അര്ത്ഥതലങ്ങളില് ഒതുങ്ങില്ല. പാരാജയപ്പെട്ടത്, പാര്ശ്വവല്ക്കരിക്കപെട്ടത് എന്നൊക്കെ അടയാളപ്പെടുത്തുമ്പോള് തന്നെ ആ ജീവിതങ്ങള് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ലോപനിലപാടുകളെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുകയും പുനര്വിചിന്തനങ്ങള്ക്ക് വിധേയമാവാന് ഓര്മ്മപ്പെടുത്തികൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദയാബായി അത്തരത്തിലാണ് ചിത്രത്തിലേക്ക് വരുക. കന്യാസ്ത്രീമഠത്തിന്റെ അതിരുകള് ഉപേക്ഷിച്ച് പാര്ശ്വവല്കൃത സമൂഹങ്ങളുടെ പല തലങ്ങളിലൂടെ യാത്രചെയ്ത് അവസാനം മദ്ധ്യപ്രദേശിലെ ഗോത്രവര്ഗ ജനങ്ങള്ക്കിടയില് ഒറ്റയ്ക്ക് നടത്തുന്ന സാമൂഹിക പ്രവര്ത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ് അവര് ജനശ്രദ്ധ നേടുന്നത്. ഷൈനി ജേക്കബ് ബെഞ്ചമിന് ദയാബായിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ നടത്തുന്ന പാര്ശ്വസഞ്ചാരമാണ് 'ഒറ്റയാള്' എന്ന ചിത്രം.</div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ഒരു പത്രത്തിലോ ആനുകാലികത്തിലോ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കണ്ടേക്കാവുന്ന ഫീച്ചറിന്റെ സ്വഭാവം നല്ല പോലെയുണ്ട് ഈ ചിത്രത്തിന്. പ്രമേയപരമായ കടമ വ്യക്തമായും നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട് ക്യാമറയിലൂടെ ദയാബായിയുടെ ജീവിതം നേര്രേഖയില് നോക്കികാണുക എന്ന ലളിതമായ ആവിഷ്ക്കാരരീതിയാണ് പിന്തുടര്ന്നുകാണുന്നത്. അരമണിക്കൂറില് അവതരിപ്പിക്കാമായിരുന്ന വിഷയമാണ് ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നീട്ടി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് - ഒരു ചിത്രസംയോജകന്റെ അഭാവം പ്രകടമാക്കികൊണ്ട്. ദയാബായിയുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖമാണ് നറേഷനായി കൂടുതല് ഉപയോഗിച്ച് കാണുന്നത്. നീളത്തില് വൈകാരികമായി ആത്മകഥ പറയുന്നതിന്റെ വിരസത അതുളവാക്കുന്നുണ്ട്. ലാവണ്യപൂര്ണ്ണമായിരിക്കുമ്പോള് തന്നെ ഒബ്ജക്ടീവായി പ്രമേയങ്ങള് പ്രകാശിപ്പിക്കാനാവുന്നതിന്റെ സാധ്യതകള് മലയാളം ഡോക്യുമെന്ററികള് പഠിക്കേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എം. എ. റഹ്മാന് മുതല് ഇതേ സബ്ജക്ടിവിറ്റി തന്നെയല്ലേ നമ്മള് കണ്ടുമടുത്തത്. ഔട്ട്ഡോര് സീനുകളില് ഒരു മെറ്റാലിക്ക് കിളി പിന്നണിയില് തുടര്ച്ചയായി കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പശ്ചാത്തല ശബ്ദവിന്യാസത്തിന്റെ മികവ്. പറയുന്ന വിഷയത്തിന് സംഗീതം ഒരു ഘടകമാവേണ്ടതില്ല എന്ന് സംവിധായകയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്, സിനിമയെ സംബന്ധിച്ച പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തിന്റെ വിവിധങ്ങളായ അന്വേഷണങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാന് മടിക്കുന്നു എന്നുകൂടി വായിച്ചെടുക്കാവുന്നതാണ്. മേതിലിന്റെ ഒരു കഥയുടെ ശീര്ഷകം അല്പ്പം വക്രീകരിച്ചുപയോഗിക്കാമെങ്കില് - സംഗീതം ഒരു സിനിമാകല കൂടിയാണ്!<br /><br />വളരെ തീക്ഷ്ണമായ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങള് ആവിഷ്ക്കരിക്കുമ്പോള് ഏതു മാധ്യമത്തിലും അത് പൊതുവായ ഒരു ആഖ്യാനസ്വഭാവം നേടുന്നത് കാണാം. ഇതിനെ പൊളിക്കുക എന്നതുകൂടി ആന്തരികജീവിതമുള്ള ഒരു കലകാരന്റെ ബാധ്യതയായി തീരുന്നുണ്ട്. "Breaking of reductive categories" എന്നാണു എദ്വേദ് സയെദ് പറയുക. നിരന്തരമായ ഉപയോഗം കൊണ്ട് സാധാരണത്വം വന്നുതീര്ന്ന അവസ്ഥകളില് നിന്നും മുക്തിനേടാനുള്ള ആയുധമായിക്കൂടി ആവിഷ്കാരത്തെ ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണത്. വ്യതിരക്തമായ ജീവിതരീതികള് കൊണ്ട് സാമൂഹികമായ ചില അടയാളപ്പെടുത്തലുകള് നടത്തുന്ന വ്യക്തികളെ സമൂഹത്തിനു മുന്നിലേക്ക് സംപ്രേഷണം ചെയ്യുമ്പോള് കലയേയും ധൈഷണികാന്വേഷണങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച സങ്കീര്ണതകള് പ്രസക്തമാവുന്നുണ്ടോ എന്ന പ്രാഥമികമായ ചോദ്യം എന്നും ഉന്നയിക്കപെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒപ്പം സമയവും സാമ്പത്തികവും ഒക്കെ ഉള്പ്പെടുന്ന ഭൌതീകകാരണങ്ങള് ഇത്തരം സമാന്തരസംരംഭങ്ങളുടെ ബാധ്യതയായി ചൂണ്ടികാണിക്കപ്പെടാറുമുണ്ട്. അതെല്ലാം നിലനില്ക്കുമ്പോള് തന്നെ, കലാസംബന്ധിയും ധൈഷണികവുമായ പുതിയ അവബോധം പ്രതിഫലിക്കാത്ത ഏതു ആവിഷ്കാരവും അതിന്റെ സാമൂഹിക വിവക്ഷകളെപ്പോലും അര്ഹിക്കുന്ന ആഴത്തില് സംപ്രേഷണം ചെയ്യാനാവാതെ അവസാനിക്കുന്നു എന്നാണ് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.<br /><br />**</div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1006674413980179751?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-47893813273586233892011-04-26T12:03:00.000-07:002011-04-26T12:07:34.719-07:00വാലി ഓഫ് ദി വൂള്വ്സ്: പലസ്റ്റൈന് (Valley of the Wolves : Palestine ) - 2011<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FnnQDF0ShxM/TbaUN6nBpoI/AAAAAAAAAME/B0Y_dKKawLk/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-FnnQDF0ShxM/TbaUN6nBpoI/AAAAAAAAAME/B0Y_dKKawLk/s320/untitled.JPG" width="313" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;">2010 മേയില് തുര്ക്കിയിലെ ഒരു സന്നദ്ധ സംഘടനയുടെ നേതൃത്വത്തില് ആറ് കപ്പലുകള് ഗാസയിലേക്ക് ഒരു സമാധാന യാത്ര നടത്തുകയുണ്ടായി. മെഡിറ്ററെനിയന് കടലില് വച്ച് ഇസ്രായേലി സേന ഇതിലൊരു കപ്പലിനെ ആക്രമിക്കുകയും, അതിനെത്തുടര്ന്ന് ഒന്പതു തുര്ക്കി പൌരന്മാര് മരിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രസ്തുത സംഭവമാണ് ഈ തുര്ക്കി സിനിമയുടെ പശ്ചാത്തലം. ഈ ആക്രമണത്തിനു നേതൃത്വം കൊടുത്ത ഇസ്രായേലി പട്ടാളക്കാരനെ വധിക്കാന് തുര്ക്കിയില് നിന്നും മൂന്നു കമാന്ഡോകള് ഗാസയില് എത്തുന്നിടത്ത് നിന്നാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. തുര്ക്കി, ഇസ്രയേല്, പലസ്റ്റൈന് എന്നൊക്കെ കേള്ക്കുമ്പോള്, അന്താരാഷ്ട്രീയമായി റിലീസ് ചെയ്ത ഒരു സിനിമയില് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയവും ഭൂപ്രകൃതിയും ഒന്നും സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാതെ ഒരു മൂന്നാംകിട ഹോളിവുഡ് ചലച്ചിത്രം പോലെ തികച്ചും ശുഷ്കമായി ഈ സിനിമ അവസാനിക്കുന്നു.</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ശീതയുദ്ധകാലത്ത് ഹോളിവുഡ് സിനിമകളില് സ്ഥിരം ശത്രു യു. എസ്. എസ്. ആര് ആയിരുന്നുവെങ്കില് പില്ക്കാലത്ത് ആ വിടവ് നികത്താനായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഭീകരതയ്ക്കെതിരായ യുദ്ധം എന്ന നിലയ്ക്ക് അറബ്/ഇസ്ലാം പ്രദേശത്തെയാണ്. ഇതിനൊരു ബദലായിട്ടാവണം, ശക്തമായ സയോണിസ്റ്റ്/അമേരിക്കന് വിരോധം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയാണിത്. ഹോളിവുഡില് ആയാലും തുര്ക്കിയിലായാലും ഇത്തരം വെറുപ്പിന്റെ ആശയം കലകളിലൂടെ സാക്ഷാത്കരിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് മാനവികമായ അപചയത്തിന്റെ പ്രതിഭലനമാണ്. എന്നാല് അത്തരം ആശയസംവാദത്തിനു പോലും ഈ ചിത്രം ഉതകുന്നില്ല എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം.</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">സിനിമ തുടങ്ങി അവസാനം വരെ വിവിധ വലിപ്പത്തിലും ആകൃതിയിലുമുള്ള തോക്കുകളുടെ പ്രളയമാണ്. പാറ്റണ്ടാങ്കുകൊണ്ട് വെടിവച്ചാലും നായകന് ഒരു പോറല് പോലും ഏല്ക്കാതിരിക്കുകയും എന്നാല് നായകന് ഒറ്റ വെടിയില് ഒരു ബറ്റാലിയന് പട്ടാളക്കാരെയാകെ തരിപ്പണമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്ദ്രജാലം രജനീകാന്തിനെയും ചിരംജീവിയെയും കണ്ടു തഴമ്പിച്ച ഇന്ത്യന് പ്രേക്ഷകന് മുന്പില് വിലപ്പോവില്ലെന്നുണ്ടോ തുര്ക്കി സംവിധായകനായ സുബയര് സസ്മാസ് അറിയുന്നു. എന്തായാലും ഒര്ഹാന് പാമുക്കിനെ വായിച്ച് തുര്ക്കിയെ കുറിച്ച് സങ്കല്പ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയതൊക്കെയും തകര്ക്കാന് ഈ ഒരൊറ്റ സിനിമക്കായി എന്നത് സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നു. </div></div></div><div style="text-align: left;"></div></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FnnQDF0ShxM/TbaUN6nBpoI/AAAAAAAAAME/B0Y_dKKawLk/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="96" src="http://1.bp.blogspot.com/-FnnQDF0ShxM/TbaUN6nBpoI/AAAAAAAAAME/B0Y_dKKawLk/s320/untitled.JPG" style="filter: alpha(opacity=30); left: 264px; mozopacity: 0.3; opacity: 0.3; position: absolute; top: 934px; visibility: hidden;" width="93" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4789381327358623389?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-90521285131984302742011-04-12T12:08:00.000-07:002011-04-12T12:08:04.930-07:00സോഴ്സ് കോഡ് (Source Code) - 2011<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nrW76XUPZAI/TaQgSomTF-I/AAAAAAAAAL8/kklnRieQUKg/s1600/poster-xlarge.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-nrW76XUPZAI/TaQgSomTF-I/AAAAAAAAAL8/kklnRieQUKg/s320/poster-xlarge.jpg" width="216" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ഇതൊരു സയന്സ് ഫിക്ഷന് ചലച്ചിത്രമത്രേ. ഹോളിവുഡില് ഇത്തരം സിനിമകള്ക്ക് പഞ്ഞവുമില്ല. പതിവായി ഹോളിവുഡ് നിര്മ്മിച്ചുവിടുന്ന ഇതേ ഗണത്തില് പെട്ട മുഖ്യധാര സിനിമകളില് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഈ ചലച്ചിത്രം ഒന്നും തന്നെ പങ്കുവയ്ക്കുന്നില്ല.</div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില് ഹെലികോപ്റ്റര് പൈലറ്റ് ആയിരുന്ന അമേരിക്കന് പട്ടാളക്കാരന് ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണത്തില് കൊല്ലപ്പെടുന്നു - അഥവാ തലച്ചോറിലെവിടെയോ ഒരു ചെറിയ തുടിപ്പുമാത്രം ബാക്കിവച്ച് ജീവച്ഛവമായി കിടക്കുന്നു. മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ആ നൂല്പ്പാലം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര് പ്രോഗ്രാമിലൂടെ ആ വ്യക്തിയെ, ഇപ്പോള് മരിച്ച സമാനതകളുള്ള മറ്റൊരു വ്യക്തിയുടെ അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ച് അയാളുടെ മരണത്തിനു മുന്പുള്ള എട്ടു മിനിട്ടുകള് കാലത്തിലൂടെ പിറകിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു ആ സമയദൈര്ഘ്യം ചില ആവശ്യങ്ങള്ക്കായി വീണ്ടും വീണ്ടും പുനരാവിഷ്ക്കരിക്കുന്നതാണ് കഥാതന്തു. ഷിക്കാഗോയില്, സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു തീവണ്ടി ബോംബുവച്ച് തകര്ക്കപ്പെടുന്നു. ആ സ്ഫോടനത്തില് കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരാളുടെ അസ്തിത്വത്തില് പ്രവേശിച്ച്, ആ മനുഷ്യന്റെ അവസാനത്തെ എട്ടു മിനിട്ടുകള് പുനര്ജീവിച്ചുകൊണ്ട് കൊലയാളിയെ കണ്ടു പിടിക്കുക - ഇതാണ് ക്യാപ്റ്റന് സ്ടീവന്സില് 'സോഴ്സ് കോഡു' എന്ന പ്രോഗ്രാമിലൂടെ അമേരിക്കന് സര്ക്കാര് ഏല്പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദൌത്യം. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">സ്ടീവന്സ് ഒടുവില് കൊലയാളിയെ കണ്ടു പിടിക്കുന്നു. തുടര്ന്ന് നടക്കാനിരുന്ന സ്ഫോടനപരമ്പരകള് അങ്ങിനെ തകര്ക്കപ്പെടുന്നു. ഇത്രയും ദൂരം, ഒരു ഫിക്ഷന് ആയിട്ടാണെങ്കില് കൂടിയും, ഏറെക്കൂറെ വിശ്വസനീയമായ രീതിയില് സന്നിവേശിപ്പിക്കാനായ കഥ പിന്നീട് കൈവിട്ടു സഞ്ചരിക്കുകയാണ്. തനിക്കു നിര്ദ്ദേശങ്ങള് നല്കികൊണ്ടിരുന്ന വനിതാ ഓഫിസറുമായുള്ള ചങ്ങാത്തത്തിലൂടെ സ്ടീവന്സ് തന്റെ ദൌത്യത്തിന് അപ്പുറംകടന്ന് ആ തീവണ്ടി സ്ഫോടനം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്നിടത്തെത്തുമ്പോള്, അപ്പോള് പിന്നെ ഇത്രയും നേരം കണ്ടതൊക്കെ എന്തായിരുന്നു എന്നനിലയ്ക്ക് വിഡ്ഢികളായി, ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കാന് പോലും അശക്തരായി അനുവാചകന് തിയറ്റര് വിടുന്നു. എന്തായാലും ഇതൊരു ഫാന്റസി ചലച്ചിത്രമാണല്ലോ എന്നങ്ങു വിചാരിച്ചാല് പിന്നെ ഈ സിനിമ അടുത്ത നിമിഷം മറക്കുകയും ചെയ്യാം. കഥയുടെ ചുരുക്കെഴുത്തിനപ്പുറം, ഈ ചിത്രം കലാപരമായ മറ്റു ചര്ച്ചകള് അര്ഹിക്കുന്നുമില്ല.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-9052128513198430274?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-85831715932903801432011-02-28T08:57:00.000-08:002011-02-28T08:57:09.462-08:00ജര്മ്മനി ഇയര് സീറോ (Germany Year Zero) - 1948<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-hvRB9KoeaQk/TWtYP_eTpaI/AAAAAAAAAL4/-rg7EGmTAvI/s1600/germany_year_zero_2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://lh6.googleusercontent.com/-hvRB9KoeaQk/TWtYP_eTpaI/AAAAAAAAAL4/-rg7EGmTAvI/s1600/germany_year_zero_2.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">സാമൂഹ്യ വിവക്ഷകള്ക്കപ്പുറത്തേയ്ക്കുള്ള സിനിമയുടെ ലാവണ്യസംബന്ധിയായ തലങ്ങളിലേയ്ക്കൊന്നും റോബര്ട്ടോ റൊസെല്ലീനിയുടെ 'ജര്മ്മനി ഇയര് സീറോ' എന്ന ചലച്ചിത്രം ആകാംക്ഷ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല. 1948 -ലെ ജര്മ്മനി എന്തായിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് ചരിത്രത്തെ കുറിച്ച് സാമാന്യധാരണയുള്ള ഒരാള്ക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഹിറ്റ്ലറുടെ മരണം സംഭവിച്ചു മൂന്നുവര്ഷം തികയുന്ന നേരത്താണ് റൊസെല്ലീനി തന്റെ ക്യാമറയുമായി ബെര്ലിനില് ചെന്നിറങ്ങുന്നത്. അക്കാലത്ത് ലോകത്തില് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന പട്ടാളശക്തിയുടെ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും തങ്ങളുടെ ശത്രുപക്ഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി കണ്ട പട്ടണമാണ് ബെര്ലിന്. ലോകംമുഴുവന് എല്ലാശക്തിയുമെടുത്ത് പൊരുതിച്ചെന്ന ഒരു പ്രദേശത്ത്, അതിന്റെ പതനത്തിനു ശേഷം ക്യാമറയുമായി വന്നുനില്ക്കുന്ന ഒരു ചലച്ചിത്രകാരന് കലാപരമായ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളെ എന്ത് മാനദണ്ഡങ്ങള് വച്ചാവും സാക്ഷാത്കരിക്കാനാവുക.</div></div></div></div><br />യുദ്ധം വിവിധതലങ്ങളില് സംഭവിപ്പിച്ച സാര്വത്രികവും സമഗ്രവും ആയ തകര്ച്ചയുടെ അമൂര്ത്തതയെ സ്ഫുടമായി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാന് ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളുടെ മൂര്ത്തതകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു സംവിധായകന്. എഡ്മണ്ട് എന്ന ബാലനാണ് സിനിമയിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രം. നിയോറിയലിസം കുട്ടികളിലൂടെ വ്യക്തികളേയും സമൂഹത്തേയും പരിസരങ്ങളേയും പ്രകൃതിയേയും നോക്കികാണാനുള്ള ത്വര കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് ('പഥേര് പാഞ്ചാലി' ഇന്ത്യന് ഉദാഹരണമായി ഓര്ക്കാം). ദാരിദ്ര്യവും തകര്ച്ചയുമൊക്കെ ഉപാധികളും മുന്ധാരണകളും ഇല്ലാത്ത അനുഭവമായി നഗ്നവേദ്യമാവുക കുട്ടികളിലാവും എന്നതാവാം കാരണം. സഖ്യസേനയിലെ അംഗങ്ങളോടൊപ്പം ചുറ്റിയടിച്ച് ആഹാരത്തിനുള്ള വക കണ്ടെത്താന് ശ്രമിക്കുന്ന സഹോദരിയെ എന്തെങ്കിലും ജോലിചെയ്ത് സഹായിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന എഡ്മണ്ട്, തകര്ന്ന ബെര്ലിന് പട്ടണത്തില്, തന്റെ താമസസ്ഥലത്തിന്റെ പരിസരങ്ങളില് അലഞ്ഞുനടന്ന് കണ്ടും അനുഭവിച്ചും പകരുന്ന യുദ്ധാനന്തര ജീവിതത്തിന്റെ പതിതവും വിഹ്വലവുമായ കാഴ്ചകളാണ് ഈ ചിത്രം. <br /><br />എഡ്മണ്ടിന്റെ അച്ഛന് രോഗബാധിതനായി കിടപ്പിലാണ്. സഹോദരന് മുന്പ് നാസി പട്ടാളത്തിനു വേണ്ടി പ്രവര്ത്തിച്ചിട്ടുള്ളതിനാല് അധികാരികളെ പേടിച്ച് മുറിക്കുള്ളില് ഒളിച്ചുകഴിയുകയാണ്. ഹിറ്റ്ലറുടെ സാവധാനത്തിലുള്ള വളര്ച്ച നോക്കികണ്ടിട്ടും, അതിന്റെ വിമാനുഷികത അറിഞ്ഞിട്ടും, അലസരായി കഴിഞ്ഞ ഒരു തലമുറയെ എഡ്മണ്ടിന്റെ അച്ഛന് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചോര്ത്ത് അയാള് വിഷാദനാകുന്നുണ്ട്. നാസി ആശയത്തിന്റെ മാനവികരാഹിത്യം അറിഞ്ഞിട്ടോ അല്ലാതെയോ അതിനുവേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്തയാളാണ് അവന്റെ സഹോദരന്. ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില് മറ്റൊരുതരത്തില് തങ്ങളുടെ സമകാലവിധിക്ക് ഉത്തരവാദികളായിത്തീര്ന്ന രണ്ടു തലമുറകളുടെ വക്താക്കളാണ് ഈ പുരുഷന്മാര്. എന്നാല് അവര് കാലത്തെ നേരിടാന് അശക്തരോ ഭീരുത്വമുള്ളവരോ ആയിത്തീര്ന്നിരിക്കുന്നു. ആശയതലത്തിലും ഭൌതീകതലത്തിലും യുദ്ധത്തില് യാതൊരു ഭാഗഭാഗിത്വവും ഇല്ലാതിരുന്ന എഡ്മണ്ടും അവന്റെ സഹോദരിയുമാണ് പക്ഷെ കെട്ടകാലത്ത് അതിജീവനത്തിന്റെ കഠിനയോഗം ഏറ്റെടുക്കാന് നിയുക്തരാവുന്നത്. ഏറ്റവും വിഷലിപ്തമായ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളിലും, സാധ്യമാവുന്ന മൂല്യബോധത്തോടെ, അവര് കാലത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. അത്തരം മൂല്യബോധത്തിന്റെ അബോധാസ്തിത്വവും സംഘര്ഷവും തന്നെയാവുമല്ലോ ഒടുവില് ആ ബാലനെ ആത്മഹത്യയിലേക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചിരിക്കുക, ഒരു ജനതതിയെ ഉയര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പിന്റെ ധൃതവഴിയിലേക്ക് തെളിയിച്ചിരിക്കുക.<br /><br /><br />'ജര്മ്മനി ഇയര് സീറോ' പോലുള്ള ഇറ്റാലിയന് നിയോറിയലിസ്റ്റിക് സിനിമകളില് നിന്നും പ്രചോദനമുള്ക്കൊണ്ടാണ് ആറേഴുകൊല്ലത്തിന് ശേഷം സത്യജിത് റേ 'പഥേര് പാഞ്ചാലി' നിര്മ്മിക്കുന്നത്. ഒരു താരതമ്യവിചാരത്തിന് മുതിരുകയാണെങ്കില്, 'ജര്മ്മനി ഇയര് സീറോ' പ്രകാശിപ്പിച്ച മെലോഡ്രമാറ്റിക് ആയിട്ടുള്ള അംശങ്ങള് ഏറെക്കൂറെ ചെത്തിമിനുക്കി നിയോറിയലിസ്റ്റിക് സ്വഭാവവിശേഷത്തിന്റെയും, പ്രമേയത്തിന്റെ തന്നെയും കുറച്ചുകൂടി ആഴങ്ങളില് സര്ഗാത്മകമാവുക സത്യജിത്റേയുടെ ചലച്ചിത്രം തന്നെയാവും. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-8583171593290380143?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-29628556789190768332011-02-20T11:58:00.000-08:002011-02-21T21:47:15.678-08:00ദി വേ ബാക്ക് (The Way Back) - 2010<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gFq8zq9NTM4/TWDY69reU3I/AAAAAAAAALw/uuONpvodYeM/s1600/WB_D33_085_fs.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="154" src="http://1.bp.blogspot.com/-gFq8zq9NTM4/TWDY69reU3I/AAAAAAAAALw/uuONpvodYeM/s320/WB_D33_085_fs.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: left;">അതിജീവനത്തിനുള്ള ത്വരയാണ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ വികാരം. അത്രയും വരില്ല സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനോടുള്ള അഭിനിവേശം. എന്നാല് അസ്വാതന്ത്ര്യം മരണത്തോളം ഭയാനകമാകുമ്പോള് സ്വാതന്ത്ര്യവും അതിജീവനവും പരസ്പരപൂരകമാവുന്നുണ്ട്. അത്തരത്തില് സ്വാതന്ത്ര്യത്തേയും അതിജീവനത്തേയും, മരണത്തിന്റെ വിലകൊടുത്തും കാംക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ് ഈ സിനിമ പങ്കുവയ്ക്കുക. </div></div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ലോകത്തിനെ മുഴുവന്, വിശേഷിച്ചും യൂറോപ്പിനെ, പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് ശേഷവും നിരന്തരം വേട്ടയാടികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓര്മ്മയാണ് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം. അതിനെ അധികരിച്ച് എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സര്ഗ്ഗസൃഷ്ടികള് തുടര്കാലങ്ങളില് സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അത് തുടരുന്നു, ഇനിയും അത് തുടരും എന്നതും ഉറപ്പാണ്. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് പോളണ്ട് രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട്, ഒരു ഭാഗം നാസി ജെര്മ്മനിയുടെ അധീനതയിലും മറ്റൊരു ഭാഗം സ്റ്റാലിന്റെ അധീനതയിലും ആയിത്തീര്ന്നു. പോളണ്ടിലെ നിരപരാധികളായ വലിയകൂട്ടം ജനങ്ങള് നാസി കോണ്സന്ട്രേഷന് ക്യാമ്പുകളിലെക്കും റഷ്യയിലെ ഗുലാഗ് ക്യാമ്പുകളിലെക്കും അയയ്ക്കപ്പെട്ടു. സൈബീരിയയിലെ ഗുലാഗ് തടവറയിലേക്ക് അയക്കപ്പെടുന്ന യാനുസ് എന്ന പോളിഷുകാരനില് നിന്നാണ് സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നത്. വര്ഷത്തിന്റെ ഏതു സമയത്തും അതികഠിനമായ ശൈത്യമുള്ള സൈബീരയിലെ വിദൂരമായ ആ ക്യാമ്പില് തടവറതീര്ക്കുന്നത് പ്രകൃതി തന്നെ എന്ന് അവിടെ എത്തുന്ന അന്തേവാസികളോട് ജെയിലര് പറയുന്നത്, തടവ് ചാടിയാലും ഒരാള്ക്ക് പോലും മഞ്ഞുമൂടിയ സൈബീരിയയുടെ ഭൂപ്രദേശങ്ങള് വകഞ്ഞ് ജനവാസഇടങ്ങളില് എത്താന് പറ്റില്ല എന്ന ഉറപ്പില് നിന്നാണ്. എന്നാല് അധികം കഴിയുന്നതിനു മുന്പ് ചില സഹതടവുകാരുമായി ചേര്ന്ന് യാനുസ് തടവുചാടുന്നു. 'Their escape was just the beginning' എന്ന സിനിമയുടെ തലവാചകം അന്വര്ത്ഥമാക്കികൊണ്ട് യാനുസിന് ഏതാണ്ട് നാലായിരത്തോളം മെയിലുകള് കാല്നടയായി സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്നു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് എത്താന്. അതിനിടയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരില് പലരും മരിക്കുന്നു, ചിലര് വഴിപിരിയുന്നു. പക്ഷെ യാനുസിന് എല്ലാം അതിജീവിച്ചേ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. പീഡനങ്ങള് സഹിക്കാനാവാതെ യാനുസിനെതിരെ കള്ളസാക്ഷി പറയേണ്ടി വന്ന ഭാര്യയോട് അയാള്ക്ക് ക്ഷമിച്ചു എന്ന് പറയേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലെങ്കില് ചെയ്തതിനോട് സ്വയം ക്ഷമിക്കാന് തന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല എന്നയാള്ക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.</div><br />നാഷണല് ജിയോഗ്രാഫിക്ക് എന്റര്ടെയ്ന്മെന്റ് സഹനിര്മ്മാതാക്കളായ ഈ ചിത്രം പ്രകൃതിയെ അതിന്റെ വന്യവും വൈവിധ്യവുമായ വേഷപകര്ച്ചകളോടെ വലിയ ക്യാന്വാസില് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുന്നു. സൈബീരിയയിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ ഭൂപ്രദേശങ്ങളില് നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ഇന്ത്യയിലെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങളില് അവസാനിക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ വര്ണ്ണഭേദങ്ങള്. കാസ്പിയന് കടല് കഴിഞ്ഞാല് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തടാകമായ ബൈക്കല് തടാകത്തെ ചുറ്റി മംഗോളിയയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം. എന്നാല് മംഗോളിയയുടെ അതിര്ത്തിയില് വച്ച് ആ പ്രദേശവും സ്റ്റാലിന്റെ കൈകളിലായി എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന യാത്രികര് ഗോബി മരുഭൂമിയും ഹിമാലയം കടന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോകാന് തീരുമാനിക്കുന്നു. മരുഭൂമിയില് വച്ചാണ് കൂട്ടത്തില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ആള്നാശം സംഭവിക്കുന്നത്. തിബത്തും അതിനു ശേഷം ഹിമാലയവും കടന്ന് ഒടുവില് യാനുസും മറ്റ് രണ്ടുപേരും ഇന്ത്യയില് എത്തുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. ഈ നീണ്ടയാത്രയുടെ ആദ്യംമുതല് അവസാനംവരെ വത്യസ്ഥങ്ങളായ ഭൂപ്രദേശങ്ങള്, പ്രകൃതിയുടെ സവിശേഷസ്വഭാവങ്ങളോടെ ചിത്രത്തിന്റെ മുഖ്യ ആഖ്യാനഘടകമായി നിലനില്ക്കുന്നു. സിനിമയിലെ ഏറ്റവും ആകര്ഷകമായ ഘടകവും പ്രകൃതിവൈജാത്യങ്ങളുടെ ഈ വരഞ്ഞിടല് തന്നെ.<br /><br />പിന്നീട് ജെര്മ്മനിക്കെതിരെ സഖ്യശക്തികളോടൊപ്പം റഷ്യയും കക്ഷിചേര്ന്നു എന്നത് ചരിത്രമാണെങ്കിലും, കഥാകാലത്ത് സ്റ്റാലിന്റെ തടവില് നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടുവന്ന യൂറോപ്പ്യന്മാര്ക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയില് നല്ല സ്വീകരണം ലഭിക്കുക സ്വാഭാവികം. 1989 - ല് കൊമ്മ്യൂണിസ്റ്റിതര സര്ക്കാര് പോളണ്ടില് അധികാരത്തില് വന്നതിനുശേഷം, മധ്യവയസ്ക്കനായ യാനുസ് പോളണ്ടിലെ തന്റെ വീട്ടില്, ഭാര്യയുടെ അടുത്തെത്തുന്നത് കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ് ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നത്. ഇന്നാല് ഇത്തരം വൈകാരികാനുഭങ്ങളെ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുന്നതില് ചിത്രം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു എന്നുതന്നെയാണ് പറയേണ്ടി വരുക. യാനുസിനു ഭാര്യയോടും, സ്മിത്തിന് മകനോടും, യാത്രികര്ക്ക് പരസ്പപരവും ഒക്കെ ഇത്തരം കഠിനദുരന്തകാലങ്ങളില് വന്നുചേരാവുന്ന തീവ്രവും അതീതവുമായ മനുഷ്യാവസ്ഥകളുടെ അനന്യസ്ഫുരണങ്ങള് അനുവാചകരെ അനുഭവിപ്പിക്കാന് സംവിധായകനായ പീറ്റര് വിയയ്ക്ക് (Peter Weir) കാര്യമായി സാധിക്കുന്നില്ല എന്നതിനാലാവും, കാഴ്ച്ചയുടെ അതിഗംഭീരമായ വിന്യാസങ്ങള് ഉണ്ടായിട്ടും ഇതൊരു പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്ന ചലച്ചിത്രം ആയിത്തീരാത്തത്.<br /><br /><i><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;">അനുബന്ധം: എന്റെ കൌമാരകാലത്ത് ഡല്ഹി ദൂരദര്ശന് ആഴ്ചയിലൊരിക്കല്, അര്ദ്ധരാത്രികളില് ഗംഭീരമായ ലോകസിനിമകള് കാണിക്കുമായിരുന്നു (ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല - ചാനലുകളുടെ പ്രളയത്തില് ദൂരദര്ശനില് നിന്നും അകന്നുപോയത് ഞാന് ആണ്). അക്കാലത്ത് ഒരു ആസ്ത്രേലിയന് സിനിമ അതില് കണ്ടിരുന്നു. ഒരു ബോര്ഡിംഗ് സ്കൂളില് നിന്നും കൌമാരപ്രായത്തിലുള്ള ഏതാനും പെണ്കുട്ടികള് അടുത്തുള്ള മലയിലേക്ക് പിക്നിക്കിന് പോകുന്നതും അതില് ചിലര് അവിടെവച്ച് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുമാണ് സിനിമയുടെ പ്രമേയം. അവരെങ്ങിനെയാണ് അപ്രത്യക്ഷമായത് എന്ന് സിനിമ അനാവരണം ചെയ്യുന്നില്ല. എന്നാല് ആ മലയുടെ പരിസരങ്ങളില് നിന്ന് സംവിധായകന് പ്രകൃതിയുടെ നിഗൂഡത അതിഗാഡമായി പ്രകാശിപ്പിച്ച ഒരു സിനിമയായിരുന്നു അത്. ആ പെണ്കുട്ടികള് പ്രകൃതിയില് ലയിച്ചുചേരുകയായിരുന്നു എന്ന് തന്നെയാവും അനുവാചകന് അനുഭവപ്പെടുക. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത്, ഞാനെങ്കിലും ആ സിനിമയെ മനസ്സിലാക്കിയത് അത്തരത്തിലാണ്. പോപ്പുലര് മലയാള സിനിമകള് കണ്ടുനടന്നിരുന്ന അക്കാലത്ത് എന്റെ സിനിമാവബോധത്തെ കടപുഴുകിക്കളഞ്ഞ ഒരു സിനിമയായിരുന്നു അത്. സിനിമയുടെ പേരോ മറ്റു വിവരങ്ങളോ ഓര്ത്തുവയ്ക്കാനായില്ലെങ്കിലും ആ അനുവാചകാനുഭവം എന്റെ ഭാവുകത്വത്തെ നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന തരത്തില് അബോധത്തില് എക്കാലത്തും നിലനിന്നു.</span></i><br /><i><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></i><br /><i><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;">'ദി വേ ബാക്ക് ' കണ്ടതിനു ശേഷം അതിന്റെ സംവിധായകനായ പീറ്റര് വിയയെ കുറിച്ച് കൂടുതല് അറിയാനായി ഇന്റര്നെറ്റ് പരതുന്നനേരത്താണ് ഞാന് അന്ന് കണ്ട സിനിമ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ചിത്രമായ 'പിക്നിക്ക് അറ്റ് ഹാങ്ങിങ്ങ് റോക്ക് ' (Picnic at Hanging Rock ) ആണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്. കൌമാരത്തിലെ ലാവണ്യബോധം ഇന്നത്തെ അളവുകോലാക്കാന് വയ്യ. എങ്കിലും അന്ന് ആ സിനിമ പ്രദാനംചെയ്ത അനുഭൂതിയില് നിന്നും എത്രയോ പിന്നിലാവും ഇന്ന് ഈ സിനിമ നല്കുന്ന ആഹ്ലാദം. ബാല്യവും കൌമാരവുമൊക്കെ കടന്നുപോയതില് വ്യസനം തോന്നുക ഇത്തരം ചില നേരങ്ങളില് കൂടിയാണ്).</span></i><br /><i><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></i><br />**</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-2962855678919076833?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-47629609901268311902011-01-11T07:31:00.000-08:002011-01-11T07:31:59.175-08:00127 അവെര്സ് (127 hours) - 2010<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TSwlnPtiXWI/AAAAAAAAALk/BeHtE0I544o/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TSwlnPtiXWI/AAAAAAAAALk/BeHtE0I544o/s320/untitled.JPG" width="320" /></a></div>കാന്യനുകള് (canyons) കേരളത്തിനു സുപരിചിതമായ ഒരു ഭൂപ്രദേശം അല്ല. കഠിനമായ തരിശുനിലങ്ങളില് ചെങ്കുത്തായ കൊല്ലികളുമായി നില്ക്കുന്ന കാന്യനുകള് നമുക്ക് ചിത്രങ്ങളില് കണ്ടാണ് പരിചയം. യു. എസ്സിന്റെ മരുപ്രദേശങ്ങള് ഇത്തരം കാന്യനുകളാല് സമ്പന്നമാണ്. ആ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് സാഹസികസഞ്ചാരം നടത്തുക അവിടങ്ങളിലെ ഒരു വിനോദമത്രേ. 2003 - ല് ആരോണ് റാസ്റ്റന് എന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് ഇത്തരം ഒരു യാത്ര നടത്തുന്നതിനിടയ്ക്ക് മലയിലെ ഇടുങ്ങിയ ഗര്ത്തത്തില് അകപ്പെടുന്നു. ഒരു വലിയ പാറകഷണത്തിനിടയ്ക്കു വലതുകൈ കുടുങ്ങിയതിനാല് അനങ്ങാനാവാതെ ഏതാണ്ട് 5 ദിവസത്തോളം (127 മണിക്കൂറുകള്) അവിടെ കഴിയേണ്ട വന്ന ആരോണിന്റെ ശ്രമകരമായ രക്ഷപെടല്കഥയാണ് ഈ സിനിമ പറയുന്നത്.<br /><br />ഒരുസ്ഥലത്ത് അനങ്ങാനാവാതെ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ആ നേരങ്ങള് വിരസമാവാതെ പറയുക എന്ന ശ്രമകരമായ ജോലിയാണ് ഡാനി ബോയല് ഇതിലൂടെ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നത്. 'സ്ലംഡോഗ് മില്ലിയനര്' കണ്ടിട്ടുള്ളവര്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചടുലമായ ആഖ്യാനരീതി ഇതിലും തുടരുന്നത് അനുഭവിക്കാന് ആവും. ദൃശ്യവല്ക്കരണത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റെയും (എ. ആര് . റഹ്മാന്റേതു ആണ് സംഗീതം) എഡിറ്റിങ്ങിന്റെയും സാങ്കേതികതകള് വേഗതകൂട്ടാന് ആവോളം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് ചിത്രത്തില്. മുഖ്യകഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ച ജെയിംസ് ഫ്രാങ്കോയുടെ അനായാസവും സ്വാഭാവികവുമായ അഭിനയത്തിന്റെ കൂടി പിന്ബലത്തില് അധികം ബോറടിപ്പിക്കാതെ പറഞ്ഞുപോകുന്ന ഒരു സാധാരണ സിനിമ മാത്രമാണിത്.<br /><br />വ്യതിരക്തമായ ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ പ്രകൃതിവിന്യാസം സമഗ്രതയില് അനുഭവിപ്പിക്കുന്നില്ല ഈ ചിത്രം, കാന്യന്റെ അടുത്തും ദൂരെയും നിന്നുള്ള ദൃശ്യങ്ങള് അനവധിയുണ്ടെങ്കിലും. പ്രകൃതിയുടെ വൈവിധ്യവും വന്യവുമൊക്കെയായ ഗഹനതകളിലേക്കുള്ള അന്വേഷണം, ഒരുപക്ഷെ, പ്രമേയപരമായി ഈ ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ഭൂമിക ആയിരുന്നിരിക്കില്ല എന്നുമാവാം. മരണത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മനോനില ഉളവാക്കുന്ന ഭ്രമാത്മകത, പല സിനിമകളില് ആവര്ത്തിച്ചു വന്നിട്ടുള്ള, പൂര്വ്വകാല ജീവിതത്തിന്റെ ഓര്ത്തെടുക്കലുകളിലൂടെ സന്നിവേശിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ചത് പഴകിയ ഭാവുകത്വത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്ക്കാരമായി അനുഭവപ്പെട്ടേക്കും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4762960990126831190?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-84861412429498007312010-10-11T08:55:00.000-07:002010-10-11T08:55:01.286-07:00ശിക്കാര് (2010)<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TLFb_Mks_HI/AAAAAAAAAK8/AAwkEMp8cSE/s1600/Shikar-malayalam-movie-ananya_kailash.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="117" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TLFb_Mks_HI/AAAAAAAAAK8/AAwkEMp8cSE/s200/Shikar-malayalam-movie-ananya_kailash.JPG" width="200" /></a></div>നക്സലൈറ്റ് വര്ഗ്ഗീസ് ഇന്നൊരു മിത്തായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അയാളുടെ ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും ഒരുപാട് ഭാഷ്യങ്ങള് വന്നു കഴിഞ്ഞു. 'തലപ്പാവ്' എന്ന പേരില് ഒരു മുഴുനീള ചലച്ചിത്രം വര്ഗ്ഗീസിന്റെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി നിര്മ്മിക്കപ്പെട്ടു. വര്ഗ്ഗീസിന്റെ ജീവിതത്തെ ഏറ്റവും പൊലിമയുള്ളതാക്കുന്നത് അയാളുടെ അസാധാരണമായ മരണമാണ്. ഏറ്റുമുട്ടല് മരണം എന്ന വ്യാജേന പോലീസ് അയാളെ വെടിവച്ച് കൊല്ലുകയായിരുന്നുവത്രേ. ആധുനിക കേരളത്തില് ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥിതിക്ക് അതീതമായി പലതും അസംഭവ്യമാണ് എന്ന പൊതുധാരണകളെ തിരുത്താന് ഉതകിയ ഒരു വെളിപ്പെടുത്തല് കൂടിയായിരുന്നു അത്. ഏതാണ്ട് അതുമാതിരിയുള്ള ഒരു സംഭവത്തെ മറ്റൊരു രീതിയില് സമീപിക്കുകയാണ് ഈ സിനിമ.<br /><br />തെലുങ്കാനയിലെ ഒരു നക്സലൈറ്റ് നേതാവിനെ ഇതുപോലെ ഒരു വ്യാജ ഏറ്റുമുട്ടലില് കൊന്നവരും, അതിന് കൂട്ടുനിന്നവരുമായ പോലീസുകാരെ ആ കൊല്ലപ്പെട്ട നേതാവിന്റെ മകന് നക്സലൈറ്റുകളുടെ സഹായത്തോടെ ഒന്നൊന്നായി വകവരുത്തുന്നതാണ് കഥ. അതില് ഒരു പോലീസുകാരനാണ് മോഹന്ലാലിന്റെ ബലരാമന് എന്ന കഥാപാത്രം. തന്റെ പിറകെ ഒരു കൊലയാളി ഉണ്ട് എന്ന ഉത്തമബോധ്യത്തില്, ആ ഭയപ്പാടോടെയും സംഘര്ഷത്തോടെയും ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരാള്. എന്നാല് മോഹന്ലാല് എന്ന താരത്തിനോ ഈ ചിത്രത്തിന്റെ സംവിധായകനോ ഏതെങ്കിലും തരത്തില് കൈകാര്യം ചെയ്യാന് ആവുന്ന ഒരു വിഷയമല്ല ഇതെന്ന് ഈ ചിത്രം വ്യക്തമായും തെളിവുതരും. അസാമാന്യമായ കൈക്കരുത്ത് കാണിക്കുന്ന നന്മനിറഞ്ഞ നായകനും, അയാള്ക്കുവേണ്ടി മരണംവരിച്ച ഭാര്യയും, ഒന്നാം റാങ്കില് കുറഞ്ഞു മറ്റൊന്നും വാങ്ങാത്താ വിദ്യാര്ഥിനിയായ മകളും പിന്നെ കുറേ പരിവാരങ്ങളും അടങ്ങുന്ന സ്ഥിരം പൊറാട്ട് നാടകം. മനോജ് പിള്ളയുടെ ക്യാമറ പകര്ത്തിയ കാട്, കാടിന്റെ വന്യത കൊണ്ടുതന്നെ, അത്തരത്തില് നോക്കികാണാന് താല്പ്പര്യമുള്ളവര്ക്ക് ഇടയ്ക്കൊരു ആശ്വാസം നല്കുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-8486141242949800731?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-42032715846789613742010-10-02T08:44:00.000-07:002010-10-02T11:43:05.647-07:00പ്രാഞ്ചിയേട്ടന് ആന്റ് ദി സെയ്ന്റ് (2010)<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TKbMU7JIU1I/AAAAAAAAAK4/ETzVmfch200/s1600/Pranchistill.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="132" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TKbMU7JIU1I/AAAAAAAAAK4/ETzVmfch200/s200/Pranchistill.jpg" width="200" /></a></div>ഫാന്റസിയില് നിര്മ്മിതമാണ് ഈ സിനിമയുടെ കഥാടിസ്ഥാനം. അരിപ്രാഞ്ചിയെന്ന കച്ചവടക്കാരന് ഫ്രാന്സിസ് അസീസി പുണ്യവാളനോട് തന്റെ ജീവിതകഥ, പ്രത്യേകിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തില് ഉണ്ടായ പരാജയങ്ങളുടെ കഥ, പങ്കുവയ്ക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ആഖ്യാനം. അതുകൊണ്ട് കഥയില് പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ച് ചോദ്യങ്ങള് ഒന്നും ചോദിക്കുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ല. പ്രാഞ്ചി പുണ്യവാളനോട് അങ്ങിനെയൊക്കെയാണ് തന്റെ കഥ പറഞ്ഞത് എന്ന് അങ്ങ് സമാധാനിച്ചു കൊള്ളുക. ആദ്യ പകുതിയില് കാണിച്ച സംഭവങ്ങളും രണ്ടാം പകുതിയില് കാണിച്ച സംഭവങ്ങളും തമ്മില് എന്ത് ബന്ധം എന്ന ചോദ്യത്തിനൊന്നും പിന്നെ പ്രസക്തിയില്ല. (അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള് മലയാള സിനിമയില് മാജിക്കല്റിയലിസത്തിന്റെ കാലമത്രെ..., ഷാജി എന് കരുണൊക്കെ സ്വയം മാര്ക്കേസിനോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തുന്ന കാലത്തിലൂടെയാണ് നമ്മള് കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.)<br /><div><br /></div><div>റിയാലിറ്റിയുടെയും ഫാന്റസിയുടെയും അടരുകള് സമ്മോഹനമായി ഇഴചേര്ത്ത് ഭ്രമാത്മകതയുടെ അപൂര്വലോകത്തേക്ക് അനുവാചകനെ ഉയര്ത്തി കൊണ്ട് പോകുന്ന സിനിമകള് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 1953 - ല് കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും നിര്മ്മിച്ച 'ഉഗെറ്റ്സു' എന്ന ജാപ്പനീസ് ചിത്രത്തിലും മരണപ്പെട്ടവര് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. ആ സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുന്ന ഓരോ അനുവാചകനും ആ നിമിഷം മുതല് കുറച്ചു കൂടി നിര്മ്മലനും നിര്മ്മമനും ആയ മറ്റൊരാളായി മാറുന്നുണ്ട്. അത്തരം ചിത്രങ്ങളെ ഒരു താരതമ്യത്തിന് ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വരുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ല. എങ്കിലും പത്തറുപതു വര്ഷത്തിനു ശേഷം നിര്മ്മിക്കപെട്ട, ഫാന്റസിയില് അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയ ഒരു മലയാള ചിത്രം കണ്ടിറങ്ങുമ്പോള് അരിപ്രാഞ്ചി സംവദിച്ച ശൂന്യത, പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് അല്ലെങ്കിലും, വിഷമിപ്പിക്കുന്നു. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4203271584678961374?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-44470567727664406632010-08-04T12:52:00.000-07:002010-08-04T12:52:39.665-07:00ദി ലാസ്റ്റ് സ്റ്റേഷന്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TFfVvg8eGTI/AAAAAAAAAJ8/r7swA13B6sg/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" bx="true" height="132" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TFfVvg8eGTI/AAAAAAAAAJ8/r7swA13B6sg/s320/untitled.JPG" width="320" /></a></div>തുച്ഛമായ ജന്മത്തില് മനുഷ്യന് സാധ്യമാവുന്ന നിറവുകളിലൂടെ മുഴുവന് കടന്നുപോയ ഒരു വ്യക്തിയാണ് ലിയോ ടോള്സ്റ്റോയി. പ്രഭുകുമാരനായി ജനിച്ച് ഇന്നും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നോവലെഴുത്തുകാരനായി അറിയപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണവും അതിന് മുന്പുള്ള ഏതാനും മാസങ്ങളും ആണ് ഈ സിനിമയുടെ പ്രമേയപരിസരം. ഏത് സര്ഗ്ഗപ്രതിഭയുടെയും ജീവിതം സംഘര്ഷഭരിതമാണ്. വ്യവസ്ഥാപിത മാനങ്ങളെ ഭേദിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു ഇന്റലെക്ച്വലിന്റെ കടമ എന്ന് എഡ്വേര്ദ് സയിദ് നിര്ണയിക്കുമ്പോള്, അത്തരം നിര്വചനങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചിരിക്കാവുന്ന പ്രതിഭാജീവിതങ്ങള് ചരിത്രത്തില് അസംഖ്യമാണ്. അതിലെ തന്നെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് ടോള്സ്റ്റോയി.<br /><br />പില്ക്കാലത്ത് ഗാന്ധിജിയും മാര്ട്ടിന് ലൂതര് കിംഗുമൊക്കെ പരിപോഷിപ്പിച്ചെടുത്ത അഹിംസയിലതിഷ്ടിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പ്രഭവപ്രയോക്താവായിരുന്നു ടോള്സ്റ്റോയി. തന്റെ ചിന്താപദ്ധതിയെ നിരന്തരം നവീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം സ്വകാര്യസ്വത്തിന്റെ നിരാകരണത്തിലേക്കും ക്രിസ്തുവചനങ്ങളുടെ സവിശേഷമായ വിശകലനം സാധ്യമാക്കിയ വ്യവസ്ഥാരഹിതമായ സ്വാതന്ത്രജീവിതം നയിക്കുന്ന ചെറുസമൂഹങ്ങളുടെ നിര്മ്മാണത്തിലേക്കും അവസാനം നീങ്ങിയിരുന്നു. ടോള്സ്റ്റോയന് മതമായി തന്നെ അത് പ്രബുദ്ധമായ ഒരു ചെറിയകൂട്ടം റഷ്യന് സമൂഹത്തെ അക്കാലത്ത് ആകര്ഷിച്ചിരുന്നു, ഭരണകൂടവും മതവും ഇത്തരം സമാന്തരചലനങ്ങളെ നിശിതമായി എതിര്ത്തിരുന്നുവെങ്കിലും. വിപ്ലവകരമായ ആശയങ്ങളുടെ ആവിഷ്ക്കാരത്തിനു തുനിയുന്ന വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തില് ഉളവാകാവുന്ന ആന്തരീകവും ഭൌതീകവുമായ സംഘര്ഷങ്ങളുടെ ഒരു അടരാണ് ഈ ചലച്ചിത്രം പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്.<br /><br />തന്റെ ആശയങ്ങളുടെയും പ്രയോഗങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനമായി വര്ത്തിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒന്നാണെന്ന് ഈ ചിത്രത്തിലും ടോള്സ്റ്റോയിയുടെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട് - സ്നേഹം. ടോള്സ്റ്റോയിയുടെ സ്നേഹം മാനവികമായ തലത്തിലേക്ക്, സാമൂഹികമായി ഒരുപാട് വ്യാപ്തികളുള്ള ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളരുന്നു. എന്നാല് അത്ര മൂര്ത്തമായി നിര്വചിക്കനാവുന്ന ഏകാമാനതയുള്ള ഒരു അനുഭവമാണോ സ്നേഹം? മറിച്ചുള്ള വ്യക്തിപരവും ഏകാന്തവുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഇടങ്ങളോട് എത്ര ആഴത്തിലാണ് പ്രതിബദ്ധത വേണ്ടത്? ടോള്സ്റ്റോയിയുടെ മറുപുറത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സോഫിയയെ നിര്ത്തി ഈ രണ്ട് ധാരകളുടെ അന്വേഷണമാണ് സിനിമ നടത്തുന്നത്. ജെയ് പരിനിയുടെ നോവലിനെ ആധാരമാക്കി മൈക്കല് ഹോഫ്മാന് സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ സിനിമയുടെ വിചാരപരമായ ചായ്വ് തീര്ച്ചയായും സോഫിയയുടെ വ്യക്ത്യാധിഷ്ടിതമായ സ്നേഹത്തിന്റെ നിലപാടുകളോടാണ് എന്നുവേണം മനസിലാക്കാന്. ടോള്സ്റ്റോയന് സ്നേഹത്തിന്റെ വക്താക്കളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നവര് എല്ലാവരും തന്നെ ഫാസിസ്റ്റ് പ്രവണതകള് ഉണ്ടെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വരണ്ട മാനവകിതയുടെ സംപ്രേഷണം ആണ് നടത്തുന്നത്. എന്നാല് സോഫിയയും, സോഫിയയോട് അനുതാപ ഐക്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ടോള്സ്റ്റോയിയുടെ സെക്രട്ടറിയായ വാലന്റീന് ബുള്ഗക്കോവും അയാളുടെ കാമുകിയായ മാഷയും ഒക്കെ വ്യക്ത്യാതിഷ്ടിതമായ സ്നേഹത്തിന്റെ വൈകാരികതലങ്ങള് വന്യമായി തന്നെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, അതിന്റെ ഗുണദോഷഭോക്താക്കളാവുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ്. സോഫിയയില് നിന്നും രക്ഷപെട്ട് സ്വസ്ഥമാവാന് ശ്രമിക്കുന്ന ടോള്സ്റ്റോയി പക്ഷെ മരണത്തിനു തൊട്ടുമുന്പ് സോഫിയയ്ക്ക് വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കുറിച്ച് വിപ്ലവാത്മകമായ ഉള്ക്കാഴ്ചകള് ഉണ്ടായിരുന്ന മാഷയും പക്ഷെ വാലന്റിനിന്റെ ഉപാധിരഹിതമായ പ്രണയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നുണ്ട് സിനിമയുടെ അവസാനം.<br /><br />രണ്ട് അക്കാദമി അവാര്ഡ് നോമിനേഷനുകളും റോം അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്രമേളയില് ഏറ്റവും നല്ല നടിക്കുള്ള പുരസ്ക്കാരവും (സോഫിയ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചതിന് ഹെലന് മിരന്) നേടിയ ഈ സിനിമ പക്ഷെ അത് പ്രകാശിപ്പിക്കാന് ശ്രമിച്ച തത്വവിചാരത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത വേണ്ടവിധത്തില് അനുഭവിപ്പിച്ചില്ല എന്നു തന്നെ പറയേണ്ടി വരും. പ്രത്യേകിച്ചൊരു സിനിമയുടെ പരാജയം എന്നതിനെക്കാളുപരി, റിയലിസ്റ്റിക്ക് ആഖ്യാനരീതിയുടെ തന്നെ പരാധീനതയാണിത് എന്ന തോന്നല് ഉളവാക്കുന്നു ഈയടുത്തായി കണ്ട പല സിനിമകളും ('അഗോറ'യും 'ഹര്ട്ട് ലോക്കാറും' പെട്ടെന്നോര്മ വരുന്നു). സിനിമയെന്ന കലയിലെ മഹാരഥന്മാര് ആഖ്യാനത്തിന്റെ അതീതമാനങ്ങളില് മഗ്നമായതിന്റെ ആവശ്യകത എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഇത്തരം രണ്ടാംനിര സിനിമകള് ഓര്മ്മപ്പെടുത്തും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4447056772766440663?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-7592234102130358992010-07-12T23:52:00.000-07:002010-07-12T23:52:37.829-07:00കരാട്ടെ കിഡ്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TDv_XwGw_yI/AAAAAAAAAJM/NHmp6J5Cyy0/s1600/untitled.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TDv_XwGw_yI/AAAAAAAAAJM/NHmp6J5Cyy0/s320/untitled.JPG" /></a></div>ഇതൊരു പക്കാ ഹോളിവുഡ് വിനോദചലച്ചിത്രമാണ്. അതിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള അന്വേഷണത്തിനൊന്നും കാര്യമായ പ്രസക്തിയില്ല. വിധവയായ അമേരിക്കക്കാരി മകനെയും കൊണ്ട് ചൈനയില് ജോലിക്കെത്തുന്നതോടെ സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നു. സ്കൂളിലെ ചട്ടമ്പിമാരോട് ഇടയുന്ന പന്ത്രണ്ടുകാരനായ മകന് ചൈനയിലെ ജീവിതം ദുസ്സഹമായിത്തീരുന്നു. കുങ്ങ്-ഫുവില് പ്രാവിണ്യമുള്ള അവരവനെ നിരന്തരം ഉപദ്രവിക്കുന്നു. ഒരിക്കല് അവനെ ആ കൂട്ടത്തില് നിന്നും രക്ഷിച്ച മനുഷ്യന് അവനെ കുങ്ങ്-ഫു പഠിപ്പിക്കുകയും തുടര്ന്നുവന്ന ഒരു ടൂര്ണമെന്റില് തന്റെ എതിരാളികളെ തോല്പ്പിച്ചു അവന് വിജയശ്രീലാളിതനായി തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് കഥ.<br /><br />കഥ നടക്കുന്നത് ചൈനയിലാണ്. ട്രെയിലറില് കണ്ട ചൈനയുടെ ഭൂപ്രകൃതിയും മറ്റുമാണ് തിയറ്ററിലേക്ക് ആകര്ഷിച്ച പ്രധാന ഘടകം. അത്തരത്തില് ഈ ചിത്രം നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ഒരു ചൈനീസ് പട്ടണത്തിലെ മധ്യവര്ഗ്ഗജീവിതത്തിന്റെ ചില അടരുകളുടെയെങ്കിലും വിന്യാസം ഇതില് കാണാം. അതെത്രമാത്രം ഉപരിപ്ലവം ആയിരിക്കാം എന്നത് - ഇതല്ല യഥാര്ത്ഥ ചൈന എന്നാണെങ്കില് - അതൊരു ചീനക്കാരന്റെ മാത്രം ബാധ്യതയാണ് താനും. കുങ്ങ്-ഫു വിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി കഥ ചെയ്യുമ്പോള് അതുമായി ബന്ധപെട്ടുവരുന്ന വസ്തുതകളില് സാന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവും ചൈന മൊത്തം ആ ആയോധനകല ചെയ്യുന്നവരാണ് എന്നൊരു തോന്നല് ഈ ചലച്ചിത്രം ഉളവാക്കുന്നുണ്ട്. ക്യാമറ വന്മതിലിന്റെ പരിസരങ്ങളിലൂടെയും വുടാങ്ങ് മലനിരകള്ക്കു മുകളിലുള്ള കുങ്ങ്-ഫുവും ധ്യാനവും ഒക്കെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ആശ്രമങ്ങളിലൂടെയും മനോഹരമായ ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്.<br /><br />ഇപ്പോള് കേരളത്തില് നിലവിലുള്ള ഫാഷന് അനുസരിച്ചാണെങ്കില് ഈ ചിത്രത്തിലും ഒരു അമേരിക്കന് അധിനിവേശത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം വായിച്ചെടുക്കാം. ചീനക്കാരെ അടിച്ചൊതുക്കാന് ഒരു അമേരിക്കന് കറുപ്പന് പയ്യന് തന്നെ മതിയാവും എന്നതായിരിക്കും അത്. ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ/സാംസ്കാരിക അതിവായനകള് ഇപ്പോള് വല്ലാതെ ബോറടിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. അത് പോട്ടെ...<br /><br />തെക്കുകിഴക്കന് ഏഷ്യന് രാജ്യങ്ങളില് ഈ സിനിമയ്ക്ക് ആളുകള് കയറാനുള്ള കാരണം ജാക്കി ചാന് എന്ന നടനും അഭിനയിക്കുന്നു എന്നതാവും. എന്നാല് ജാക്കി ചാന്റെ പതിവ് ആക്ഷന്-കോമഡി കഥാപാത്രമല്ല ഇതിലേത് എന്നത് ആരാധകരെ കുറച്ചെങ്കിലും നിരാശപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ല. നായകനായ പന്ത്രണ്ടുകാരനെ കുങ്ങ്-ഫു പഠിപ്പിക്കുന്ന, അറ്റകുറ്റപണികള് ചെയ്തു കഴിയുന്ന, ഗൗരവമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രത്തെയാണ് ജാക്കി ചാന് ഇതില് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. നന്നായി അഭിനയിക്കുകയും, ആയോധനകലകളിലുള്ള തന്റെ അസാമാന്യ കഴിവുകള് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ജേഡന് സ്മിത്തെന്ന (പ്രശസ്ത നടനായ വില് സ്മിത്തിന്റെ മകന്) ബാലനെ പരാമര്ശിക്കാതെ ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാന് വയ്യ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-759223410213035899?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-78447457184193899952010-06-19T23:20:00.000-07:002010-06-20T09:26:00.397-07:00രാവണ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TB2yQgwFIbI/AAAAAAAAAIY/CT8NDS2I9Yg/s1600/ravan-stills08.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TB2yQgwFIbI/AAAAAAAAAIY/CT8NDS2I9Yg/s320/ravan-stills08.jpg" /></a></div>പ്രതിഭയും സാങ്കേതികതയും പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനമൊന്നും ഇല്ലാതെ എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നതിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ഈ സിനിമ. മണിരത്നം തന്റെ മുന്കാല സിനിമകളില് നിന്ന് ഒട്ടും മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് രാവണ തെളിവ് തരും. പിന്നെ, stagnation തന്നെ പ്രതിഭ എന്ന് കരുതി അതില് അഭിരമിക്കുന്നവരില് മണിരത്നം മാത്രമല്ലല്ലോ പെടുക. ഈ സിനിമ കണ്ടാല് കുറഞ്ഞത് എ. ആര്. റഹ്മാനെ കുറിച്ചെങ്കിലും അങ്ങിനെ കരുതേണ്ടി വരും. പ്രതീക്ഷയ്ക്കപ്പുറത്തേക്ക് നവ്യമായ അനുഭവം നല്കുന്ന ഒന്നും സംഗീതത്തിലും ഉണ്ടായില്ല. അതിരപ്പള്ളിയുടെയും കാടുകളുടെയും വന്യഭംഗി സന്തോഷ് ശിവന് ഭംഗിയോടെ പകര്ത്തിയിട്ടുന്ടെങ്കിലും 'ഫോട്ടോഗ്രാഫര്' എന്ന മലയാളം സിനിമ കണ്ടിട്ടുള്ളവര്ക്ക്, തന്റെ പരിമിതമായ സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് അഴഗപ്പന് ചെയ്തതിനെ ഈ ദൃശ്യങ്ങള്ക്ക് മറികടക്കാന് ആയോ എന്ന് സംശയം തോന്നാതിരിക്കില്ല.<br /><br />ഈ സിനിമ റിലീസ് ചെയ്യുന്നത് വരെ കഥ വളരെ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നു. സിനിമ കണ്ടിറങ്ങുമ്പോള് അതോര്ത്തു ചിരിവന്നു. സഹോദരിയെ ബലാല്സംഗം ചെയ്തവരോടും തന്നെ വെടിവച്ച് കൊലപ്പെടുത്താന് ശ്രമിച്ചവരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാന് പോകുന്ന ഒരു യുവാവിന്റെ കഥയില് എന്ത് രഹസ്യമാണ് ഉള്ളത്. മണിരത്നം ജനിക്കുന്നതിനു മുന്പുതന്നെ ഇത്തരം കഥകള് നമ്മുടെ സിനിമാലോകത്തുണ്ട്. അത് മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത് ഇനിയും സിനിമയാക്കാന് ധൈര്യപ്പെടുന്നവര് ഉണ്ടാവുമോ? ആര്ക്കറിയാം, - വിചിത്രമാണല്ലോ സിനിമാക്കാരുടെ കാര്യങ്ങള്.<br /><br />വിക്രമിന്റെയും പ്രഭുവിന്റെയും കാര്ത്തികിന്റെയും ഒക്കെ അമിതാഭിനയം തമിഴ് കാണികള് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടാവുമോ? അതിനോടൊപ്പം കിടപിടിക്കാന് ഐശ്വര്യറായിയും ഇടയ്ക്കൊക്കെ പരിശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഇത് മലയാളിയായ പ്രേക്ഷകന് എന്ന നിലയ്ക്ക് എന്റെ അനുശീലനത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമാവുമോ? എന്തായാലും സ്വാഭാവികമായി തോന്നിയത് പ്രിഥ്വിരാജിന്റെയും പ്രിയാമണിയുടെയും അഭിനയമാണ്. അതിനവരെ പര്യാപ്തമാക്കിയത് മലയാള സിനിമയുമായുള്ള നിരന്തര സമ്പര്ക്കമാണ് എന്ന് കരുതാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7844745718419389995?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-18332465006947784002010-06-18T23:42:00.000-07:002010-06-20T09:23:59.685-07:00കഥ തുടരുന്നു<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TBxYACwgx7I/AAAAAAAAAII/Sba_ub2wEgo/s1600/00kadhathudarum%2520(15).jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TBxYACwgx7I/AAAAAAAAAII/Sba_ub2wEgo/s320/00kadhathudarum%2520(15).jpg" /></a></div>സത്യന് അന്തിക്കാടിന്റെ പതിവ് വാര്പ്പില് മറ്റൊരു ചിത്രം കൂടി എന്ന് വേണമെങ്കില് എഴുതിതള്ളാം. പക്ഷെ ഇത്തരം നിരുപദ്രവകരം എന്ന് തോന്നുന്ന ചിത്രങ്ങള് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പ്രതിലോമമായ ലാവണ്യ/ആശയ തലങ്ങള് സിനിമയെ ഒരു കല എന്ന നിലയ്ക്ക് വല്ലാതെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. സത്യന് ഈയടുത്ത് പല അഭിമുഖങ്ങളിലും തന്റെ സിനിമാ നിലപാടുകളില് ഊന്നിപറയുന്ന ഒന്ന് അവ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന സവിശേഷമായ ഏതെങ്കിലുമൊരു സന്ദേശത്തെ കുറിച്ചാണ്. സിനിമ എന്ന വ്യതിരക്തവും സങ്കീര്ണവുമായ കലാഭൂമികയില് മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലധികം കഴിഞ്ഞിട്ടും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങള് പോലും മനസിലാക്കാനാവാതെ പോയ അതിലോപമായ ഒരു വാദമുഖത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ഇന്നും എന്ന് ഇത് തെളിവ്തരുന്നു. അമ്മയായ ഒരു വിധവയെ സമൂഹം സംരക്ഷിക്കണം എന്നുള്ളത് ഈ സിനിമ കണ്ടപ്പോള് പ്രത്യേകിച്ച് ആരെങ്കിലും കൂടുതല് മനസ്സിലാക്കി എന്ന് കരുതാന് വഴിയില്ല. അങ്ങിനെയായിരുന്നുവെങ്കില് സത്യന്റെ 'വരവേല്പ്പ്' കണ്ട് ഗള്ഫില് നിന്നും മടങ്ങിവരുന്നവര് ആരും നാട്ടില് കച്ചവടം തുടങ്ങാതിരിക്കണം ആയിരുന്നു, 'സന്ദേശം' എന്ന സിനിമ കണ്ട് ചെറുപ്പക്കാര് ആരും രാഷ്ട്രീയത്തില് ഇറങ്ങാതിരിക്കണം ആയിരുന്നു. ഇത്രയും ഏകമാനതയോടെ അല്ല ഒരു സമൂഹവും സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കാനാവാതെ പോകുന്നത് സത്യന് അന്തിക്കാടിന്റെ മാത്രം പരിമിതിയും ആവില്ല. ഏത് കലയുടെയും പ്രതിബദ്ധത ലാവണ്യസംബന്ധിയായ, ഔന്നത്യമുള്ള ഗുണകാംക്ഷകളാണ്. അതിന് സാധിക്കാത്തവകള്ക്ക് ഒന്നിന്നും നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന വ്യതിയാനങ്ങള് സമൂഹത്തില് ഉളവാക്കാന് ആവില്ല. രാജാരവിവര്മ്മ ചിത്രങ്ങളുടെയും 'ദുര്യോധനവധ'ത്തിന്റെയും സന്ദേശമെന്തെന്നും സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധത എന്തെന്നും ഇത്തരം ഇടങ്ങളില് നിന്നും ഉടന്തന്നെ ചോദ്യങ്ങള് ഉയരാതിരിക്കില്ല എന്നും ഭയപ്പെടേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു.<br /><br />നമ്മുടെ പോപ്പുലര് സിനിമക്കാരില് നിന്നും വലിയൊരു താത്വികനിലപാടായി കേള്ക്കാറുള്ള മറ്റൊരു വാദം പ്രശ്നഭരിതരായി സിനിമ കാണാന് എത്തുന്ന സാധാരണക്കാരെ രണ്ട് രണ്ടര മണിക്കൂര്, ആ പ്രശ്നങ്ങളില് നിന്നൊക്കെ വിടുതല്നല്കി അവര് രസിപ്പിച്ചുവിടുന്നു എന്നതാണ്. ഇതൊരു ഹൈപ്പോതെറ്റിക്കല് ഫലിതമാണ്. സിനിമകണ്ട് വ്യക്തിജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള് മറന്നുപോയ ഒരു മനുഷ്യന് ഇനിയും ഈ ഭൂലോകത്ത് ജനിക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.<br /><br />ജി. പി. രാമചന്ദ്രന് ഈ സിനിമയെ കുറിച്ചുള്ള നിരൂപണത്തില് മുന്നോട്ടുവച്ച പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ സാമൂഹികവിവക്ഷകള് തീര്ച്ചയായും പരാമര്ശം അര്ഹിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിനെ കുറിച്ച് ഈ സിനിമയില്, കഥാസന്ദര്ഭത്തിനു അനുസരിച്ച് തന്നെയാണെങ്കില് പോലും, കടന്നുവരുന്ന നിലപാടുകള് അബോധമായി ഈയടുത്ത കാലത്തായി മലയാള സമൂഹം കൂടി പങ്കുവയ്ക്കാന് തുടങ്ങിയ വിഷലിപ്തമായ ഒരു ചിന്താധാരയുടെ പ്രകാശനമായി കാണാന് ഏത് നിരൂപകനും അവകാശമുണ്ട്. എന്. എസ്. മാധവന്റെ 'ഹിഗ്വിറ്റ'യെ അന്സാരി അത്തരം പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവുമായി സമീപിച്ചപ്പോള്, മാധവന് സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും, തുടര്ന്നുള്ള തന്റെ രചനകളില് സര്ഗാത്മകതയെ തന്നെ അടിതെറ്റിക്കുവോളം അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധാലുവായിപ്പോയി എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അത്തരം പുനര്വിചിന്തനങ്ങളൊന്നും സത്യന് അന്തിക്കാടില് നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാന് വയ്യെങ്കിലും, നിരൂപണം സാധ്യമായ കൈവഴികളിലൂടെയൊക്കെ നടന്നുതന്നെയാവണം. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1833246500694778400?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-91869558333335240922010-06-12T09:18:00.000-07:002010-07-11T22:36:22.240-07:00ബ്ലോഅപ്പ്<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TBOt6UMWnqI/AAAAAAAAAHg/euijR16fz_c/s1600/Blowup_poster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/TBOt6UMWnqI/AAAAAAAAAHg/euijR16fz_c/s320/Blowup_poster.jpg" /></a>മൈക്കലാന്ചെലോ അന്റോണിയോണിയുടെ ആദ്യത്തെ ഇംഗ്ലിഷ് ഭാഷാ ചിത്രമാണ് 'ബ്ലോഅപ്പ്'. കാലത്തെയും സ്ഥലത്തെയും നിറത്തോടെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തീര്ച്ചയായും അത് ജീവിതത്തെ മാറി അന്വേഷിക്കും. ലണ്ടനില് പ്രകടമായ പൌരാണികതയുണ്ട്, 'സ്വിങ്ങിംഗ് ലണ്ടന്' പ്രദാനം ചെയ്ത ആധുനികതയുടെ പിന്നാംപുറത്തേക്കു പോകാതെതന്നെ, സിനിമ പറയുന്ന തൊള്ളായിരത്തിഅറുപതുകളിലും. ചുമപ്പിലും ചാരയിലും കെട്ടിടങ്ങള്. അതിനുപിറകില് പച്ചമരങ്ങള്. നായകനായ തോമസിന്റെ കാറ് നിരത്തിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒരുപാട് സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട് ഈ നിറഭേദങ്ങളിലൂടെ. അന്റോണിയോണി ലണ്ടന് പട്ടണത്തെ ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നുവത്രേ. ഹരിതപ്രകൃതിയെ കവച്ചുപോകാന് മടിക്കുന്ന നഗരവത്കരണത്തിന്റെ ചില ഇടങ്ങള് തന്നെയാവും സര്ഗ്ഗസാക്ഷരമായ ആ ഇഷ്ട്ടത്തിന്റെ കാരണം. പട്ടണമധ്യത്തെ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ വിശാലവും ഏറെക്കൂറെ വിജനവുമായ ഉദ്യാനം സങ്കീര്ണമായ ഒരു അന്വേഷണത്തിന്റെ ഇടമായി സംവിധായകന് തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുക അതുകൊണ്ടാവും.</div><br />സ്വിങ്ങിംഗ് ലണ്ടന് എന്ന സംജ്ഞയാല് വിവക്ഷിച്ചു വന്ന 1960 കളില് സിനിമാ നിര്മ്മാണത്തിന്റെ സമകാലികമായാണ് കഥാകാലവും സംഭവിക്കുന്നത്. ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ മുറിവുകളില് നിന്നും, സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയുടെ അടുത്ത തലത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന അക്കാലം ലണ്ടന് നഗരത്തില് സൃഷ്ടിച്ച ആധുനികവും ചടുലവുമായ സാമൂഹികാവസ്ഥയുടെ സഗൌരവമായ സമീപനം ഈ സിനിമയില് കാണാം. അക്കാലത്തെ, ഈ സംജ്ഞാ ബന്ധിയായ ചലനങ്ങളൊക്കെയും മധ്യവര്ഗയുവതയുടെ വ്യാജവേഗങ്ങങ്ങളായി പില്ക്കാലത്ത് ഫലിതാത്മകമായി പൊതുവെ വ്യവഹരിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, ഈ സിനിമ ആ ആരോപണങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് റദ്ദാക്കിക്കളയുക ആ അവസ്ഥയെ അടയാളപ്പെടുത്തി എന്നതിനാല് മാത്രമാവില്ല, കാലികമായ പ്രശ്നപ്രദേശങ്ങളെ കാലരഹിതമായ അമൂര്ത്തപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് കരുതിവച്ചു എന്നതിനാല് കൂടിയാവും.<br /><br />തോമസ് പ്രശസ്തനായ ഫാഷന് ഫോട്ടോഗ്രാഫര് ആണ്. യൂറോപ്പിനെയും ലോകത്തെയും മാറിനിര്വ്വചിക്കാന് ആകുംവിധം ചലനാത്മകമായിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന കലാകാരന്. ചില കാലം ചില മനുഷ്യരെ ഉണ്ടാക്കുന്നു - അവര് ആ കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സ്റ്റുഡിയോ ചിത്രങ്ങള്ക്കപ്പുറം അയാള് നഗരത്തിന്റെ തെരുവുകളില് തന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് ഇരകളെ തേടി അലയുന്നത്.അങ്ങിനെയാണ് നമ്മള് അയാളെ ആദ്യം പരിചയപ്പെടുക. ഭാര്യയുടെ അവിഹിതവേഴ്ച അയാളെ ഉലയ്ക്കുന്നില്ല എന്നല്ല. എന്നാല് മിനിട്ടുകള്കൊണ്ട് അയാള്ക്കതിനെ മറികടക്കാന് സാധിക്കുന്നത് അതിന്റെ തുച്ഛമായ അര്ത്ഥവിവക്ഷകളെ തന്റെ അസ്തിത്വാന്വേഷണം അസാധുവാക്കുന്നത് കൊണ്ടാവും. അത്തരം സൂക്ഷമാന്വേഷണത്തിന്റെ വ്യഥകള് ഒറ്റയ്ക്ക് എടുക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നതിന്റെ പ്രകാശനവുമാവുമത് - തന്നെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഗാഡവും നിഗൂഡവുമായ സമസ്യ പങ്കുവയ്ക്കാന് ചെല്ലുമ്പോള് ആണല്ലോ അയാളത് കാണുക. അയ്യാളുടെ പബ്ലിഷറും അന്വേഷണത്തില് പങ്കുചേരാന് കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. ഒരു ആഘോഷത്തില് മരുജുവാനമയക്കത്തിലാണ് അയാള് അന്നേരം. സത്യത്തെ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുന്ന ഒരാള് കാലം പൊതുവെ പിന്തുടരുന്ന അന്വേഷണവ്യഗ്രതകളില് നിന്നും അന്യവത്കരിക്കപെടുന്നു എന്നതുമാവാം, ഒരു തരത്തില്, ലൈംഗീകതയുടെ വ്യവസ്ഥാരഹിത്യത്തിലും മരിജുവാനയുടെ സംഘമയക്കങ്ങളിലും അന്നേരം തോമസിന് ഇടപെടാനാവാതെ പോകുന്നത് ധ്വനിപ്പിക്കുക.<br /><br />കാറ്റിനു രൂപമുണ്ടോ? അന്റോണിയോണി അതും കാണിച്ചു തരും ഈ സിനിമയില്. ആന്റിക്കുകള് വില്ക്കുന്ന കടയുടെ നേരെ എതിര്വശത്താണ് ആ പാര്ക്ക്. തോമസ് കടയില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി റോഡിലേക്ക് (പട്ടണത്തിലേക്ക്) നോക്കിനിന്ന് ഫോട്ടോകള് എടുക്കുമ്പോള് പിന്നില് ആ പാര്ക്കിലെ മരത്തില് കാറ്റ്പിടിക്കുന്നത് കാണാം. നേര്ത്ത ഹൂങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ, ഒരു ജീവിയെപ്പോലെ കാറ്റവിടെ പതിഞ്ഞുനടക്കുന്നു. ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഗൂഡചോദനയാല് കാറ്റ് പതിഞ്ഞുനടക്കുന്ന ആ പച്ചയിലേക്ക് നായകനോടൊപ്പം നമ്മളും ചെല്ലും. അങ്ങിനെയാണ് സിനിമ അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ഭ്രമാത്മകമായ വിചിന്തനങ്ങളിലേക്ക് അനുവാചകനെ വലിച്ചിടുക. പാര്ക്കിലെ പച്ചപ്രതലത്തിന്റെ അങ്ങേതലയ്ക്കല് പ്രണയചാപല്യങ്ങളില് മുഴുകിനില്ക്കുന്ന മധ്യവയസ്ക്കനും യുവതിയും, മറ്റു പലതിനുമോടൊപ്പം, തോമസിന്റെ ക്യാമറയില് പതിഞ്ഞുപോകുന്ന മറ്റൊരു ചിത്രം മാത്രമല്ലെന്ന് അപ്പോള് തന്നെ നമ്മള് അറിയുന്നുണ്ട്. വരാനിരിക്കുന്ന എന്തിന്റെയൊക്കെയോ സൂചനകള് പോലെ ഹരിതവിശാലമായ വിജനതയില് കാറ്റിന്റെ മുരളല് ആലോസരപ്പെടുത്തികൊണ്ട് തുടര്ന്നുപോകുന്നു.<br /><br />തന്റെ അവിഹിത പ്രണയനേരങ്ങളെ പകര്ത്തിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫറില്നിന്നും എന്തു വിലകൊടുത്തും നെഗറ്റീവുകള് കൈക്കലാക്കാന് എത്തുന്ന യുവതിയുടെ തിടുക്കം മാത്രമാവില്ല തോമസിനെ ആ ചിത്രങ്ങളുടെ ബ്ലോഅപ്പിലേക്ക് നയിക്കുക. അത്ര ലളിതമായ ഹേതുക്കളാല് ജീവിതത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മാന്വേഷണങ്ങള് സാധ്യമാവില്ല. അത് അനിവാര്യമായ ഒരു എത്തിചേരലാണ്. ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോഴോ, നേരിട്ട് നോക്കുമ്പോഴോ കാണാത്ത എന്തൊക്കെയോ ആണ് ആ ചിത്രം ബ്ലോഅപ്പ് ചെയ്യുമ്പോള് കാണുന്നത്. നേര്ക്കാഴ്ചകള് പലപ്പോഴും ഉപരിപ്ലമോ വ്യാജമോ ആയ ദൃശ്യങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും സംപ്രേഷണം ചെയ്യുന്നു. അതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ പൊതുവായ നിലപാട്തലങ്ങള്. അവ വലിയ അന്വേഷണങ്ങള് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല - സംതൃപ്തമായ ജീവിതത്തിന്റെ അകംപുറം സുഖലോലുപത. തോമസിന് അതാവില്ല. മായികമായ ജീവിതത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മകോശങ്ങളെ തേടിനടക്കുന്ന ജനിതകവിധിയില് പെടുന്ന ചിലരില് ഒരാളാണ് അയാള് - രവി എന്തിന് ഖസാക്കില് എത്തിയെന്നും സര്പ്പദംശനമേറ്റുവെന്നും അത്ഭുതംകൂറുന്നപോലെയൊന്ന്.<br /><br />ബ്ലോഅപ്പ് ചെയ്ത ചിത്രത്തില്, പാര്ക്കിലെ ആ ചെറിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില് യുവതിയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന കാമുകന് മരിച്ച് കിടക്കുന്നതുപോലെ എന്തോ തോമസ് കാണുന്നു. കുറച്ചകലെ, കുറ്റികാടുകളുടെ ഇടയില് ആ മനുഷ്യനെ വെടിവച്ചിരിക്കാന് സാധ്യതയുള്ള അവ്യക്തമായ മറ്റൊരു മനുഷ്യരൂപവും. ആ സമസ്യ പങ്കുവയ്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയ്ക്കാണ് അയാള് ഭാര്യയുടെ അവിഹിതബന്ധം കാണുന്നതിലേക്കും കൂട്ടുകാരായ യുവസംഘത്തിന്റെ ലഹരിമയക്കങ്ങളിലേക്കും ഒക്കെ എത്തുന്നത്. ഭ്രമാത്മകമാണ് ആ സഞ്ചാരങ്ങള്. ഒടുവില് രാത്രിയില് അയാള് ആ പാര്ക്കില് മൃതശരീരം കിടക്കുന്നിടത്ത് ഒറ്റയ്ക്കെത്തി അതു കാണുന്നുണ്ട്. സാക്ഷ്യങ്ങളില്ലാത്ത കാഴ്ച്ചയാണത്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സൂര്യവെട്ടത്തില് ആ മൃതശരീരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തോമസിനോടൊപ്പം അനുവാചകനും അപൂര്ണവും അരക്ഷിതവും എന്നാല് ഇനി നീളിച്ചകള് ഇല്ലാത്തതുമായ ഒരു തിരക്കിനടക്കലിന്റെ അവാച്യമായ വ്യഥകളില് പെടുന്നു. അന്നേരമാണ് സിനിമയുടെ തുടക്കത്തില് എന്തിനെന്നറിയാതെ വന്ന് പോയ മൈമേഴ്സിന്റെ സംഘം ആ പാര്ക്കില് എത്തുന്നത്. അവിടെയുള്ള ടെന്നീസ്കോര്ട്ടില് അവര് അനുധാവനതയോടെ കളിതുടങ്ങുന്നു, ബാറ്റും പന്തും ഇല്ലാതെ. കോര്ട്ടില് നിന്ന് പുറത്തുപോകുന്ന സാങ്കല്പ്പിക പന്ത് തോമസ് എടുത്ത് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുമ്പോള്, കണ്ട് വന്നതിന്റെ, ജീവിച്ചിരിക്കുനതിന്റെ മായികത ഒരു വെളിപാട് പോലെ നായകനോടൊപ്പം അനുവാചകനും അറിയുന്നു.<br /><br />അങ്ങിനെയാണ് ചില കലാസൃഷ്ടികള്, എത്രയായാലും പറഞ്ഞുനിര്ത്താന് സാധിക്കില്ല. ഭാഷയുടെ രൂപങ്ങള്ക്ക് പിടിതരാതെ പോകും. ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുപോലെ കൂടെയുണ്ടാവും...<br /><br />**<br /><br />കടപ്പാട്: തര്ജനി മാസിക (<a href="http://www.chintha.com/node/78784">http://www.chintha.com/node/78784</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-9186955833333524092?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-77381225414617985792010-06-06T22:27:00.000-07:002010-06-06T22:27:08.433-07:00നാല് പെണ്ണുങ്ങള്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S_d0n9wEMfI/AAAAAAAAAG4/MjnU0AUCMGQ/s1600/4pennungal1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S_d0n9wEMfI/AAAAAAAAAG4/MjnU0AUCMGQ/s320/4pennungal1.jpg" /></a></div>തുലോം ആശയപരമല്ല സിനിമയുടെ ആഖ്യാനസ്വഭാവം. പാഠം ആശയത്തെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്നില്ല എന്നല്ല - അത്തരത്തിലൊന്ന് അസാധ്യം തന്നെയാണ്. എന്നാല് ആശയത്തിന്റെ നേര്സംവേദാത്മകതയെ മറികടക്കുന്ന ഒരു ആഖ്യാനഭാഷ സിനിമക്കുണ്ട്. അതാണ് മറ്റേതൊരു ആശയപ്രകാശന ഉപാധിയില് നിന്നും സിനിമയെ വ്യതിരക്തമാക്കി തീര്ക്കുന്നതും.<br /><br />എന്നാല് ആശയാതിഷ്ഠിതമായാണ് ഈ സിനിമയില് അടൂര് ഗോപാലകൃഷ്ണന് പ്രമേയസ്വംശീകരണം നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തെ പോലെ സമകാലികതയും ഒരു കല്പ്പിത അവസ്ഥയാണ് - വസ്തു/ആശയ പ്രതിരൂപങ്ങളുടെ വിന്യാസത്തിലൂടെ നിര്മ്മിച്ചെടുക്കുന്ന വിഘടിതവും obscure - ഉം ആയ അത് ഏറെക്കൂറെ വൈയക്തികം കൂടിയാണ്. അത് ഒന്നിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല. ഈ നിമിഷം അടുത്ത നിമിഷത്തില് ഇല്ലാതാവും എന്നിരിക്കെ കലയില് സമകാലികത എന്നൊന്ന് തികച്ചും അപ്രസക്തവും അസംഭവ്യവും ആണ്. പ്രസക്തമായത് കല സ്വയം നിര്മ്മിക്കുന്ന കാലം, ഒക്തോവിയാ പാസ് നിരീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ, ഭാവുകത്വത്തിന്റെ തെറ്റാടിയില് കോര്ത്തുവിട്ടാല് ഭൂതത്തിലേക്കും ഭാവിയിലേക്കും എത്രദൂരം ചെന്നുവീഴും എന്നതാവും. എവിടെ നിന്ന് തെറ്റാടികോര്ക്കുന്നു എന്നത് കലാകാരന്റെ വരുതിയിലല്ല. അനുവാചകാനുഭവത്തിന്റെ സങ്കീര്ണവും കാലാതീതവുമായ ഏതൊക്കെയോ പീഡഭൂമികളില് അത് പുതഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. അത്തരത്തില് സമീപിക്കുമ്പോള് ഒരുപാട് ഗതിവേഗമുള്ള കഥാഭൂമികയല്ല തകഴിയുടെത്. അടൂര്, തകഴിയുടെ കഥകള് തന്റെ സിനിമക്ക് വേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള് അങ്ങിനെ ഒരു പരാധീനത മുന്കൂട്ടി ഏറ്റെടുക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടൂരിന്റെതല്ല ദൂരദര്ശന്റേതാണ് എന്നുള്ള ഭൌതീകകാരണങ്ങളും മറ്റു വിവാദങ്ങളും സിനിമയെ അതിന്റെ അന്തസത്തയില് സമീപിക്കുമ്പോള് പ്രസക്തമാവേണ്ടതില്ല. എങ്കിലും സാങ്കേതികതയില് പ്രസക്തമാവേണ്ട ഒന്ന്, നാല് ഹ്രസ്വചിത്രങ്ങള് ചേര്ത്തു കാണിച്ചാല്, ആശയപരമായി അവയ്ക്ക് എത്ര ചാര്ച്ചയുണ്ടെങ്കിലും അത് ഒരു മുഴുനീളസിനിമയാവില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം അനുവാചക അവഹേളനം ആയിത്തീരുകയും ചെയ്യും എന്നതാണ്.<br /><br />ആശയപ്രധാനമായ ഈ നാല് ഹ്രസ്വസിനിമകളെയും കോര്ത്തുനിര്ത്തുന്ന പ്രമേയം 'സ്ത്രീ അവസ്ഥ' എന്നതാണ്. നാല് ചിത്രത്തിലും മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങള് ആയി വരുന്നത് നാല് സ്ത്രീകളാണ്. അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ചില ഇടങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ പൊതുവായ ചില അവസ്ഥകള് പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിക്കാം സംവിധായകന്റെ ലക്ഷ്യം. 'ചെമ്മീനി'ല് നിന്ന് തന്നെ പ്രതിലോമവും സ്ത്രീവിരുദ്ധവും ആയ പ്രമേയങ്ങള് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന നിലയ്ക്ക് ഫ്യൂഡല് മൂല്യബോധത്താല് നയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന തകഴിയുടെ കഥകള് സ്ത്രീ അവസ്ഥകളെ നൂതനമായി പ്രശ്നവല്ക്കരിക്കാന് ഉതകില്ല എന്ന അടൂരിന്റെ ബോധമില്ലായ്മ, അതേ മൂല്യങ്ങളുടെ ജനിതകവാഹകനാണ് അദ്ദേഹവും എന്ന് തെളിവ് തരുകയാണ്. ഇതിലെ നാല് സിനിമകളും സ്ത്രീവിരുദ്ധമാണ്. എന്ന് മാത്രമല്ല മലയാള സമൂഹം ഒരുകാലത്ത് സ്വീകരിച്ച ക്രിസ്ത്യന് പ്യൂരിറ്റന് സദാചാരബോധത്തില് ഊന്നിയുള്ളതും ആണ്. സദാചാരത്തിന്റെ വിവക്ഷകളില് പരതാന് അല്ല ഉദ്ദേശിക്കുക - സദാചാരത്തിന്റെ ഇത്തരം തത്വവിചാരങ്ങള് തകഴിയുടെ കാലത്ത് നിന്നും വത്യസ്ഥമായ ഇടങ്ങളിലെക്കൊന്നും സഞ്ചരിക്കാനാവാത്ത വിധം ഇടുങ്ങിയ ബൌദ്ധികലോകത്താണ് അടൂരെന്നും, സിനിമയുടെ പ്രകാശനസാധ്യതതകള് തന്നെ അത്രയും ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നുമാണോ വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരുക.<br /><br />ഇതിലെ മൂന്ന് മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങള് എങ്കിലും പ്രശ്നവല്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് അസംതൃപ്തമായ ലൈംഗീകതയെ മുന്നിര്ത്തിയാണ്. അതില് രണ്ട് ചിത്രങ്ങള്ക്ക് നല്കിയിരിക്കുന്ന ശീര്ഷകം തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുക - 'കന്യക', 'നിത്യകന്യക'. രണ്ട് സിനിമകള് അവസാനിക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ ലൈഗീകമായ അഭിനിവേശങ്ങളെ സദാചാരസംബന്ധിയായ പൊതുബോധത്തിന് മുന്നില് കീഴടങ്ങി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന നായികമാരിലാണ്. അതിലെ ശരിതെറ്റുകള് അവിടെ നില്ക്കട്ടെ, ഇത്ര ലളിതമായും ഏകാമാനമായും ആണോ ഫെല്ലിനിയെ പോലെ 'മാസ്റ്റര്' ആയി പ്രത്യക്ഷപെടുന്ന അടൂര് ഒരു ആശയത്തെ സമീപിക്കേണ്ടത്. സദാചാരത്തിന്റെ ചിലന്തിവലകള് കൈകാര്യം ചെയ്ത ശ്യാമപ്രസാദിന്റെ 'ഒരേകടല്' സംവദിക്കാന് ശ്രമിച്ച പ്രശ്നസങ്കീര്ണതയുടെ നിലയിലേക്ക് പോലും ഈ ചലച്ചിത്രങ്ങള് എത്തുന്നില്ല.<br /><br />സര്ഗ്ഗസൃഷ്ടിയുടെ ലാവണ്യതീക്ഷ്ണതയാണ് ആശയപ്രകാശനത്തിന്റെ ആഴം അനുഭവവേദ്യമാക്കുക. ഭ്രാമാത്മകതയുടെ അടരുകളിലേക്ക് പോകുന്ന ഒന്നല്ല ഈ സിനിമകളുടെ പ്രമേയപരിസരം, യഥാതഥമായ കഥപറച്ചിലാണ്. എന്നാല് സിനിമയുടെ ഘടന അതിന് വിപരീതമായി അടിമുടി ഒരു നാടകത്തിന്റെ എന്നപോലെ അമിതാഖ്യാനത്തിലാണ്. ഇത്തരം improvised ആഖ്യാനരൂപം ബര്ഗ്മാന്റെ 'സെവന്ത് സീല്' എന്ന സിനിമയിലും മറ്റും പരിചിതമാണ്. അവിടെ മരണവുമായി ചതുരംഗം കളിക്കുന്ന കുരിശുയുദ്ധ യോദ്ധാവിന്റെ മനോഘടനയുമായി ഒത്തുപോകുന്നു ആഖ്യാനത്തിന്റെ അതീതതലം. അത്തരം ഒന്നിനെ സാധൂകരിക്കുന്ന പ്രമേയമല്ല ഈ സിനിമകള് വ്യവഹരിക്കുന്നത്. ചിരപരിചിതരായ നടീനടന്മാര് കഥാപാത്രങ്ങള്ക്ക് അതീതരായി അവരുടെ താരപ്പൊലിമയ്ക്ക് വിധേയരായി തന്നെ നില്ക്കുന്നു. (അടൂരും ഷാജിയുമൊക്കെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് തത്രപ്പെടുന്ന അനുവാചകസമൂഹം മലയാളികള് അല്ലെന്നിരിക്കെ ഈ വാദത്തിനു കാര്യമായ പ്രസക്തി ഇല്ലെന്നറിയാം) ഇടക്ക് വന്നുപോകുന്ന മുരളിയും ഗോപകുമാറും അഭിനയംകൊണ്ടും ശരീരഭാഷകൊണ്ടും ഇതിനൊരു അപവാദമായി. മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നടിമാര് കാലസംബന്ധിയായ നടനത്തിന്റെ ശരീരഭാഷ ഒരു സീനിലും അനുഭവിപ്പിക്കുന്നില്ല. പുതിയ കുപ്പായം തയ്പ്പിച്ച് കുറച്ചു അഴുക്കുപുരട്ടിയാല് അത് മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രമായി കരുതിക്കോളും കാണികള് എന്ന നിലയ്ക്ക് ലളിതവത്കരിച്ച ദൃശ്യഭാഷ്യങ്ങള് തീര്ച്ചയായും 'പഥേര്പാഞ്ചാലി' പോലുള്ള റേയുടെ സിനിമകള് കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും പ്രകാശിപ്പിച്ച, ദാരിദ്രത്തിന്റെ ലീനമായ ചാരനിര്ത്തിന്റെ ചാരുതയിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങാന് പ്രേരിപ്പിക്കും.<br /><br />അസംതൃപ്തമായ ലൈംഗീകതയുടെ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രകാശനം കട്ടിലില് കിടന്നു ഞെരിപിരികൊള്ളുന്ന സ്ത്രീയില് ഐ. വി. ശശി എത്രയോ തവണ ക്യാമറ പതിപ്പിച്ച് കാട്ടിതന്നിരിക്കുന്നു. ദൃശ്യത്തില് കുറച്ച് നിഴല് ചേര്ത്താല് ഐ. വി. ശശിയില് നിന്നും അടൂര് ഗോപാലകൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള ദൂരമായെന്നാണോ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. മരണത്തെ ബിംബവത്കരിക്കാന് ഉണങ്ങിയ ഓലമടല് ഞെട്ടറ്റുവീഴുന്നത് വീണ്ടും ഒരു അടൂര് സിനിമയില് കാണേണ്ടി വരുന്ന ഗതികേടിനെ എന്ത് പേരിട്ടു വിളിക്കും!<br />**<br /><br />കടപ്പാട്: 'തര്ജ്ജനി' മാസിക - <a href="http://www.chintha.com/node/76915">http://www.chintha.com/node/76915</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7738122541461798579?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-28643988665695640212010-04-24T04:08:00.000-07:002010-04-24T22:29:55.048-07:00ഖസാക്കിന്റെ ശേഷിപ്പുകള് - ഡോക്യുമെന്ട്രി<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S9KrdWe-jXI/AAAAAAAAAF8/fUjg6o4ST4k/s1600/asthamayam.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S9KrdWe-jXI/AAAAAAAAAF8/fUjg6o4ST4k/s320/asthamayam.jpg" tt="true" width="320" /></a></div>ഡോക്യുമെന്ട്രി സംവിധായകന് ശരത് മരിച്ചപ്പോള് ആണ് - ക്ഷമാപണത്തോടെ പറയട്ടെ - ഞാന് അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് അറിയുന്നത്. ആനുകാലികങ്ങള് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില് അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് ഒരുപാട് എഴുതി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ആക്ടിവിസ്റ്റ് ആയ ചലച്ചിത്രകാരന് ആയിരുന്നുവത്രേ - ഓടിനടന്നു സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളുടെ സിനിമകള് പിടിച്ചിരുന്ന ഊര്ജസ്വലനായ ഒരാള്. സിനിമയുടെ സൌന്ദര്യകാമനകളില് ആയിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിനു താല്പര്യം എന്നും ആശയ പ്രധാനമായ പ്രകാശനങ്ങള്ക്ക് മാത്രമായിരുന്നു എന്നും സുഹൃത്തുക്കള് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. മരിച്ച ആളോടുള്ള എല്ലാ ബഹുമാനവും നിലനിര്ത്തികൊണ്ട് പറയട്ടെ; സൌന്ദര്യാത്മക പൂര്ണതകള്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ശ്രമം നടത്താത്ത ഒരു ഉദ്യമവും അതിന്റെ സാമൂഹിക ആശയങ്ങള് പോലും തീവ്രമായി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യാന് പര്യാപ്തമാവില്ല.<br /><br />ഇത്തരം സിനിമകളില് നിന്നും തുലോം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഭൂമികയില് ആണ് 'ഖസാക്കിന്റെ ശേഷിപ്പുകള്' നില്ക്കുന്നത്. 'ഖസാക്ക്' മലയാളികള്ക്കെല്ലാം അറിയാം. ഖസാക്കാണ് മലയാള ഭാഷയുടെ സമകാലിക ഇന്ദ്രജാലം. സി. വിക്ക് ശേഷം മലയാളത്തെ പുനര്നിര്മ്മിച്ചത് ഖസാക്കാണ്. ഭാഷയിലെ ആ പ്രകാശസംശ്ലേഷണം നടന്നത് പാലക്കാടന് ഗ്രാമമായ തസ്രാക്കില് വച്ചാണ്, ഏതാണ്ട് അര നൂറ്റാണ്ടിനു മുന്പ്. തസ്രാക്കിലേക്ക്, ഇനിയും ബാക്കിയുള്ള ഖസാക്കിന്റെ രൂപകങ്ങള് തേടിയുള്ള യാത്രയായാണ് ഈ ചിത്രം. ഒരു സ്ത്രീയാണ് ഈ യാത്ര നടത്തുന്നത് (കവിയത്രിയായ ജ്യോതിബായ് പടിയാരത്ത്) - അവര് പത്മയുടെ സമകാലരൂപമായി സ്വയം അടയാളപ്പെടുന്നതിന്റെ ഒരു വരി നറേഷനില് അവസാനം കേള്ക്കാം. നാഗരികയായ ഏത് മലയാള സ്ത്രീയുടെയും അപരരൂപമാണ് പത്മ (പത്മ മലയാളിയാണെന്ന് സൂചന ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും, മലയാളത്തില് എഴുതപെട്ട ആഖ്യായികയിലെ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭാവം അറിയുക ആഴത്തില് വായിക്കുന്ന ഒരു മലയാളിസ്ത്രീക്ക് തന്നെയാവും എന്ന പുരുഷകല്പിതമായ നോട്ടം എന്ന് കരുതിയാല് മതി).<br /><br />ശീര്ഷകം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അന്വേഷണം രവിയിലേക്കോ നോവലിന്റെ ഭാവുകത്വത്തിലേക്കോ അല്ല. ഖസാക്കിന്റെ ശേഷിപ്പുകളിലേക്കാണ്. ചില വസ്തു പ്രതിരൂപങ്ങളെ ഒക്കെ തേടിപിടിക്കുണ്ടെങ്കിലും, 'ഖസാക്ക്' അനുഭവിപ്പിച്ച ഭ്രമാത്മക ലോകത്തിന്റെ അരികുകളില് പോലും ചിത്രം തൊടുന്നില്ല. ഇതൊരു പരാതിയായല്ല പറയുക. കാരണം, ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസഭൂമിക മറ്റൊന്നാണ്. ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഷ്യത്തില് ഒതുങ്ങന്നതല്ല അതിന്റെ ഒരു അടരും. അയഞ്ഞ ഘടനയാണ് ചിത്രത്തിന്. ചിതറിയ നറേഷന്റെ അനുധാവനത ഇല്ലായ്മയെ കവച്ചുപോകാന് ആയിട്ടില്ല ശബ്ദത്തിന്റെ മാധുര്യത്തിന്. എങ്കിലും ദൃശ്യങ്ങളില് തസ്രാക്കിനെ ആഴത്തില് പകര്ത്താനുള്ള ശ്രമം നടത്തിയത് കാണാതെ പോയിക്കൂടാ. സന്ധ്യ കടന്നുവരുന്നത് ഒരു തെരുവില് നിശ്ചലമായി നില്ക്കുന്ന ക്യാമറയിലൂടെ പകര്ത്തിയ കാഴ്ചയൊക്കെ മനോഹരം. നിഴലും വെട്ടവും ഇപ്പോള് വെറുതെ എടുത്തുപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു സൂത്രപണി ആയിരിക്കുന്നു, ഈ ചിത്രത്തില് ചിലയിടങ്ങളിലെങ്കിലും അങ്ങിനെ അല്ലെങ്കിലും.<br /><br />ഖസാക്കിന്റെ പ്രകൃതിബിംബം കരിമ്പന തന്നെ. കരിമ്പനകളില് കാറ്റുപിടിക്കുന്ന ഹൂങ്കാരശബ്ദത്തിന്റെ മിശ്രണം അല്പ്പം കടുത്തുപോയോ എന്ന് സംശയം. അത്പോലെ ഒരു സൂക്ഷ്മദൃശ്യത്തില് നിന്നും ദൂരെദൃശ്യത്തിലേക്ക് കാഴ്ച മാറുമ്പോഴും പിന്നണിയിലെ പ്രകൃതിശബ്ദങ്ങള് ഒരേ ഫ്രീക്വന്സിയില് തുടരുന്നത് മാതിരിയുള്ള സാങ്കേതികതകളില് കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധ ആവാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.<br /><br />കുറവുകള് ഉണ്ടെങ്കിലും ഇത്തരം സമാന്തര സംരംഭങ്ങള് നല്കുന്ന സന്തോഷം വലുത് തന്നെ.<br /><br />ചിത്രത്തിന്റെ ലിങ്ക് താഴെ:<br /><a href="http://pressfour.com/NEW/wp-content/plugins/wp-jw-player/swf/player.swf?file=http://pressfour.com/video/khasaq.flv&playlist=none&autostart=1;">http://pressfour.com/NEW/wp-content/plugins/wp-jw-player/swf/player.swf?file=http://pressfour.com/video/khasaq.flv&playlist=none&autostart=1;</a> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-2864398866569564021?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-55953226344313410672010-04-20T01:00:00.000-07:002010-04-20T12:58:59.309-07:00ഹര്ട്ട് ലോക്കര്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S809uDJa03I/AAAAAAAAAF0/fgRNBJPu238/s1600/download.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S809uDJa03I/AAAAAAAAAF0/fgRNBJPu238/s320/download.jpg" wt="true" /></a></div>ഹര്ട്ട് ലോക്കര് എന്ന വാക്കിന്റെ അര്ത്ഥം 'വേദനയുടെ പാരമ്യം' - പ്രത്യേകിച്ച് യുദ്ധവുമായി ബന്ധപെട്ടു വരുന്നത് - എന്നത്രേ. യുഎസ്സിന്റെ വിയട്നാം യുദ്ധകാലത്ത് ഉണ്ടായിവന്ന, അവിടെ മാത്രം അധികമായി ഉപയോഗിച്ച് കാണുന്ന ഒരു കൊളോക്യല് പ്രയോഗമാണ് അത്. എല്ലാ വാക്കുകളും ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ സാംസ്ക്കാരിക ഇടങ്ങളുമായി വല്ലാതെ ബന്ധപെട്ടു കിടക്കുന്നതുകൊണ്ട്, നമുക്ക് ഈ വാക്കിന്റെ അര്ത്ഥവിവക്ഷകള് പിടിച്ചെടുക്കാന് പ്രയാസം ഉണ്ടായേക്കാം.<br /><br />ഇക്കൊല്ലത്തെ ഓസ്കര് ലഭിച്ച ചിത്രമാണ് ഇത്. യുദ്ധാന്തര ഇറാഖില് ബോംബുകള് നിര്വീര്യമാക്കാന് നിയോഗിക്കപെടുന്ന ഏതാനും പട്ടാളക്കാരുടെ, അത്തരം ചില സംഭവങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മമായ വിന്യാസത്തിലൂടെ യുദ്ധം എന്ന അവസ്ഥയുടെ തീവ്രത അനുഭവിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയാണിത്. സിനിമ പങ്കുവയ്ക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു ഉപശീര്ഷകത്തിലൂടെ സിനിമയുടെ തുടക്കത്തില് കാണിക്കുന്നുണ്ട് - യുദ്ധം ഒരു മയക്കുമരുന്നാണ്! ഹോളിവുഡിന്റെ പതിവ് ചേരുവകളുള്ള ഒരു 'യുദ്ധ സിനിമ' അല്ല ഇത്. തിരക്കഥ വ്യക്തമായും പറയാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യത്തില് മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്ക്കുന്നു. സാധാരണ യുദ്ധസിനിമകളില് കാണാറുള്ളത് പോലെ ഒരു 'ശത്രു' ഇതില് ഇല്ല. കഥയില് സാന്ദര്ഭികമായി എതിര്ഭാഗത്ത് വന്നുപെടുന്ന വ്യക്തികള് സിനിമ പറയുന്ന കാര്യത്തില് ഒരു ഘടകമേ അല്ല എന്ന നിലയ്ക്ക് അവ്യക്തകാഴ്ചകളിലൂടെ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു.<br /><br />ബോംബു നിര്വീര്യമാക്കുന്ന സംഘത്തിന്റെ തലവനായി എത്തുന്ന ജെയിംസ് എന്ന പട്ടാളക്കാരന്റെ അനുഭവ ലോകത്തിലൂടെ ആണ് സിനിമ യുദ്ധത്തിന്റെ തീവ്രത സംപ്രേക്ഷണംചെയ്യാന് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഒരു ശതമാനമെങ്കിലും അനാസ്ഥയോ ശ്രദ്ധകുറവോ മരണമാകും എന്നതാണ് ഈ സംഘത്തിന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങളെ ഏറ്റവും അപകടകരവും മാനസികസംഘര്ഷങ്ങള് നിറഞ്ഞതും ആക്കുന്നത്. ഏതാനും ചില സംഭവങ്ങള് പ്രത്യേകമായി അതിനുവേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുത്ത് അതിന്റെ സൂക്ഷ്മതകളിലേക്ക് പോവുകയാണ് സംവിധായക. യു. എന് ആസ്ഥാനത്തെ ബോംബ്, മരുഭൂമിയില് ബോംബു നിര്വീര്യമാക്കി വരുമ്പോള് അവിചാരിതമായി ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടി വരുന്ന തീവ്രവാദികളുമായി അതിദൂരത്തെ മറവിലിരുന്ന് ടെലിസ്കോപിക് തോക്കുപയോഗിച്ചുള്ള അപകടംപിടിച്ചതും ഒപ്പം മനോവീര്യം തകര്ക്കുന്നതും ആയ വെടിവയ്പ്പ്. ഒരു മൃതശരീരത്തില് ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച ബോംബു നിര്വീര്യമാക്കുന്നത്, ഗ്രീന്സോണിനകത്ത് നടന്ന വന്സ്ഫോടനം, നിരപരാധിയായ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തില് ടൈംബോംബുകള് പൂട്ടിട്ടു കെട്ടിവച്ച് തെരുവിലേക്ക് വിടുമ്പോള് അത് നിര്വീര്യമാക്കാന് പറ്റാതെ അയാളെ മരണത്തിനു വിട്ടുകൊടുത്ത് ഓടി രക്ഷപെടേണ്ടി വരുന്നത്... ഇത്തരം ചില സംഭവങ്ങളിലൂടെ യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാതഥമായ തീവ്രതകള് കാഴ്ചവയ്ക്കാനാണ് ഈ സിനിമ ശ്രമിക്കുക.<br /><br />പക്ഷെ അത് മാത്രവും ആവില്ല. ഇത്തരം അവസ്ഥകളില് പെടുന്ന പട്ടാളക്കാരുടെ മൈന്ഡ്സ്കേപ്പിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ഈ ചിത്രം. ജെയിംസ് വ്യവസ്ഥയില്ലാതെ ഒരു ഉന്മാദിയെപ്പോലെ ബോംബ് നിര്വീര്യമാക്കുന്ന അപകടംപിടിച്ച പണിയില് ഇടപെടുന്നതില് തുടക്കത്തില് സഹപ്രവര്ത്തകര്ക്ക് എതിര്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് പിന്നീട് അത് കുറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. അയാള് സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്മാരകവസ്തുക്കളില് കുഞ്ഞുമകന്റെ ചിത്രത്തിനും വിവാഹമോതിരത്തിനും ഒപ്പം താന് നിര്വീര്യമാക്കിയ ബോബുകള് പൊട്ടിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വസ്തുക്കളുടെ പ്രധാനഭാഗങ്ങളും അവര് കാണുന്നു - ഒരുപോലെ വൈകാരികമാണ് രണ്ടും എന്ന് സൂചന. മറ്റൊരവസരത്തില് ഒരു മൃതശരീരത്തില് ഘടിപ്പിച്ച ബോംബ് നിര്വീര്യമാക്കേണ്ടി വരുമ്പോള് ആ ശരീരം തനിക്കു ഡി. വി. ഡി വിറ്റിരുന്ന, ഒപ്പം പന്ത് കളിച്ചിരുന്ന ബാലന്റെതാണ് എന്ന നിലയ്ക്ക് മതിഭ്രമത്തില് പെടുകയും, ആ പയ്യന്റെ കൊലപാതകികളെ തിരക്കി ഇറാഖിലെ തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് അയാള്. ചിത്രത്തിന്റെ ഒടുവിലായി തന്റെ മകനോട് സ്നേഹത്തെ കുറിച്ചും മറ്റും നടത്തുന്ന സംഭാഷണം സാധൂകരിക്കുന്നു ഇത്തരം സംഭവങ്ങള്.<br /><br />പക്ഷെ, കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഓസ്കര് കിട്ടിയ 'സ്ലംഡോഗ് മില്ലിയനര്'നെ പോലെ തന്നെ ഇതും ഒരു അനിതസാധാരണമായ സിനിമ അല്ല. അക്കാദമി അവാര്ഡുകള് തിരഞ്ഞെടുക്കാന് ഉള്ള അവകാശം എനിക്കായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് തിരഞ്ഞെടുക്കുക 'അവതാര്' തന്നെ (ഈ രണ്ടു സിനിമകളെ മാത്രം താരതമ്യം ചെയ്തു കൊണ്ട്). ഹര്ട്ട് ലോക്കറിലെ കഥ വികസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇറാഖിലെ ചില യഥാര്ത്ഥ പട്ടാള അനുഭവങ്ങളില് നിന്നാണത്രേ. അവതാറിലെ ഓരോ സീനും വന്യമായ ഭാവനയുടെ കാഴ്ചാനുഭവങ്ങള് ആണ്. അനുഭവങ്ങള് കാലത്തിന്റെയും സ്ഥലത്തിന്റെയും പരിമിത വൃത്തത്തില് നിര്മ്മിക്കപെടുന്നു. ഭാവന സ്ഥലകാല അതീതമായി വര്ത്തിക്കുന്നു. കലയില് ഞാന് ഭാവനയ്ക്കൊപ്പം നില്ക്കാന് എന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-5595322634431341067?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-27668033256680914892010-04-11T01:45:00.000-07:002010-04-13T11:08:40.600-07:00മൈ നെയിം ഈസ് ഖാന്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8GCy_1EmbI/AAAAAAAAAFs/OopRNgkocQg/s1600/mynameiskhan-mv-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8GCy_1EmbI/AAAAAAAAAFs/OopRNgkocQg/s320/mynameiskhan-mv-2.jpg" width="320" wt="true" /></a></div>ഈ ചിത്രം കണ്ടിറങ്ങിയ ഹാഫിസ് മുഹമ്മദ് വളരെ ആവേശത്തോടെയും വികാരവാനായും എഴുതിയ കുറിപ്പ് 'കലാകൌമുദി'യില് വായിക്കാന് ഇടയായി. ഈ സിനിമയുടെ നന്മതിന്മകളുടെ കണക്കെടുപ്പിന് അപ്പുറം, ആ കുറിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുക ഇടക്കാലത്ത് മലയാള സാഹിത്യലോകത്ത് സജീവമായിരുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ ലോപനിലവാരം ആണ് (ഇതേ സ്കൂളില് പെടുന്ന സതീഷ്ബാബു പയ്യന്നൂര് 'ടൈറ്റാനിക്' കണ്ട് കരഞ്ഞുപോയി എന്ന് പറഞ്ഞത് മുന്പൊരു പോസ്റ്റില് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നുവല്ലോ). അതിവൈകാരികത സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം സിനിമകള്, പൊതുവേ സമചിത്തതയോടെയും ഉയര്ന്ന മാനദണ്ടങ്ങള് വച്ചും കലയെ പിന്തുടരേണ്ട ഇടങ്ങളെ പോലും ക്രമാതീതമായി ഉലയ്ക്കുന്നു എന്നത്, സാമൂഹികമായി നല്ല സൂചനകള് അല്ല നല്കുന്നത്.<br /><br />secularism - ത്തെ തെറ്റായി വ്യാഖാനിച്ചവരാണ് നമ്മള് - ഭരണഘടനയില് പോലും. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലത്തിന്റെ ഉപോല്പ്പന്നമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട മതേതരത്വത്തിന്റെ വിവക്ഷ മതാതീതം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു. അല്ലാതെ എല്ലാ മതങ്ങള്ക്കും ഒരുപോലെ എന്നായിരുന്നില്ല. ഈ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനത്തില് നിന്നാണ് നമ്മുടെ മതപരമായ വാദങ്ങള് എല്ലാം നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. റിസ്വാന് ഖാനും മന്ദിരയും വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോള് ഒരാള് മുസ്ലീം ആരാധനയും മറ്റൊരാള് ഹിന്ദു ആരാധനയും നടത്തുന്നതല്ല മതേതരത്വം - രണ്ടുപേരും അവരവരുടെ മതപരമായ സ്വത്വത്തില് നിന്ന് പുറത്തു വരുന്നതാണ്. ഇതിനു വിപരീതമായി, പ്രതിലോമമായ ആശയങ്ങള് വൈകാരികമായി സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം സിനിമകള് അടിസ്ഥാനപ്രശ്നങ്ങളെ സ്പര്ശിക്കുക പോലും ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, വിഷലിപ്തമായ സാമൂഹിക അവസ്ഥകളെ ഉണ്ടാക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. അതിനുള്ള തെളിവാണ് ഹാഫിസ് മുഹമ്മദിനെ പോലുള്ളവര് പുളകിതരായി പോകുന്നത് സൂചിപ്പിക്കുക.<br /><br />ആശയത്തിലേക്കുള്ള നോട്ടത്തിനപ്പുറം ഇത് ഒരു പതിവ് ഹിന്ദി സിനിമയ്ക്ക് ഉപരിയായി മറ്റൊന്നും നല്കുന്നില്ല. സ്റ്റുഡിയോയില് ചിത്രീകരിച്ച വെള്ളപൊക്കത്തിന്റെ സീനുകള് ഹോളിവുഡിന്റെ പോയിട്ട് ബോളിവുഡിന്റെ പോലും നിലവാരം പുലര്ത്തിയില്ല. പിന്നെ ഈ സിനിമയില് ഷാരുഖ് ഖാന് പ്രത്യേകിച്ചു അഭിനയിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. എല്ലാ സിനിമകളിലും ഓട്ടിസം ബാധിച്ചവനെ പോലെ തന്നെയാണല്ലോ അദ്ദേഹം അഭിനയിക്കുക.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-2766803325668091489?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-89029851696576139722010-04-10T23:02:00.000-07:002010-04-12T02:36:02.978-07:00പ്രമാണി<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8FdR-2e50I/AAAAAAAAAFk/82zjaGppm0w/s1600/poster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8FdR-2e50I/AAAAAAAAAFk/82zjaGppm0w/s320/poster.jpg" wt="true" /></a></div>മമ്മൂട്ടിക്ക് ഏറ്റവും നല്ല നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാര്ഡ് കിട്ടിയതിന്റെ അടുത്ത ദിവസങ്ങളില് ഒന്നില് ആണ് ഈ മമ്മൂട്ടി ചിത്രം കണ്ടത്. ഇത്തവണയും ഏറ്റവും നല്ല നടനുവേണ്ടിയുള്ള മത്സരം മമ്മൂട്ടിയും മോഹന്ലാലും തമ്മില് ആയിരുന്നത്രെ. ഏറ്റവും നല്ല സംവിധായകന് വേണ്ടിയുള്ള മത്സരം ഹരിഹരനും രെന്ജിത്തും ഒക്കെ തമ്മിലും. മുതിര്ന്ന ചലച്ചിത്രകാരിയായ സായ് പരംജൈയെ പോലുള്ള ഒരാളെ സംശയത്തില് നിര്ത്തേണ്ട കാര്യം ഇല്ല. തീര്ച്ചയായും സംശയം തോന്നുക നമ്മുടെ ഓഫ്-ബീറ്റ് സിനിമകളിലെ ഉസ്താദ്മാരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പ്രിയനന്ദന്റെയും എം. പി. സുകുമാരന് നായരുടെയും ഒക്കെ ഗുണമേന്മയെ കുറിച്ചുതന്നെ. അത് പോട്ടെ, ഇവിടത്തെ വിഷയം അതല്ലല്ലോ...<br /><br />ഇതൊരു പഴയ ചിത്രമാണ് - ആറാംതമ്പുരാനും വല്യേട്ടനും ഒക്കെ ഇറങ്ങിയ കാലത്ത് ഇറങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു സിനിമ. എന്ന് പറഞ്ഞാല് ഈ പത്തുപതിനഞ്ച് വര്ഷത്തിനിടയ്ക്ക് നമ്മുടെ പോപ്പുലര് സിനിമ ഒരടി പോലും വളര്ന്നിട്ടില്ല എന്ന് തന്നെയാണ്. എല്ലാത്തരം ചട്ടമ്പിതരങ്ങളും കയ്യിലുള്ള, എന്നാല് മനസിന്റെ ഉള്ളില് നന്മകള് ഉള്ള നായകനും അയാളെ ചുറ്റിപറ്റി നില്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ ആശ്രിതവൃന്ദവും പിന്നെ കുറെ തടിമാടന്മാരായ വില്ലന്മാരും - അത്ര തന്നെ.<br /><br />പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസില് പഞ്ചായത്ത് അദ്ധ്യക്ഷന്റെ ഒപ്പം രാത്രി വൈകിയും കഴിയുന്ന വനിതയായ പഞ്ചായത്ത് സെക്രട്ടറിയോട് അത് ശരിയല്ല എന്ന് മന്ത്രി പറയുമ്പോള്, ആ സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തോടെ തന്റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അത്രയും നല്ലത്. അതിനു ശേഷം, അതിനോളം ശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു ഡയലോഗ് മന്ത്രിയോട് പറയാന്, ആ സ്ത്രീയോട് ഒരു നിമിഷം പുറത്തേക്കു പോകണം എന്ന് നായകന് പറയുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങിനെയാണ് അബോധമായി തന്നെ സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ സംപ്രേക്ഷണങ്ങള് സംഭവിക്കുക. അവര് പറയുന്നത് ഉള്പുളകത്തോടെ കേട്ട് നിന്ന നായകന് തന്റെ സംഭാഷണം കേട്ടാല് അവര്ക്ക് ചാരിത്ര്യഭംഗം സംഭവിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നത് എത്ര ഗതികെട്ട സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തെ ആവും സൂചിപ്പിക്കുക. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-8902985169657613972?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-51750441613591716662010-04-10T01:34:00.000-07:002010-04-10T01:35:51.896-07:00ഷട്ടര് ഐലന്ഡ്<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8An91fgApI/AAAAAAAAAFc/3RBhCBSXaAs/s1600/shutterisland.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S8An91fgApI/AAAAAAAAAFc/3RBhCBSXaAs/s320/shutterisland.jpg" wt="true" /></a></div>ഇതേ പേരിലുള്ള നോവലിന്റെ കഥയില് നിന്ന് നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്ന 'സൈക്കോളജിക്കല് ത്രില്ലര്' അത്രേ ഈ സിനിമ. 1954 ആണ് സിനിമയുടെ കഥാകാലം. ക്രിമിനല് കുറ്റവാസനയുള്ള മാനസികരോഗികളെ താമസിപ്പിച്ചു ചികിത്സിക്കുന്ന ആശുപത്രി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ദ്വീപാണ് ഷട്ടര് ഐലന്ഡ്. അവിടെ നിന്നും ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തില് കാണാതാവുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ - അവര് തന്റെ മക്കളെ ഒരു തടാകത്തില് മുക്കി കൊന്നവര് ആണ് - കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാന് വരുന്ന Teddy എന്ന പോലിസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ (ലിയനാര്ഡോ ഡി-കാപ്രിയോ) ബോട്ട് യാത്രയില് നിന്നാണ് സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെയും സഹപ്രവര്ത്തകന്റെയും അന്വേഷണം ഒരു പാട് തലങ്ങളില് കൂടി കടന്നുപോകുന്നു. അതില് പ്രധാനം ആയുള്ളത് teddy വന്നിരിക്കുന്നത് ആ സ്ത്രീയുടെ തിരോധാനം അന്വേഷിക്കാന് മാത്രമല്ല, തന്റെ ഭാര്യയെ കൊന്ന Andrew എന്ന മനോരോഗിയും ഇവിടെ ഉണ്ട് എന്ന അറിവിലാണ്. മറ്റൊന്ന്, ആ ആശുപത്രിയില് നടക്കുന്നത് മനോരോഗചികിത്സ അല്ല, മനുഷ്യരെ ഗിന്നിപിഗ്ഗുകള് ആക്കിയുള്ള ചില പരീക്ഷണങ്ങള് ആണ് എന്നും അയാള് സംശയിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തില് സങ്കീര്ണമായ ഒരുപാട് ഇടങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് എത്തുമ്പോള്, കഥയുടെ അവസാനം കാഴ്ചക്കാരന് അറിയുന്നു, ഇത്രയും സമയം കണ്ടതൊക്കെ നായകന്റെ മനോവിഭ്രാന്തികള് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന്.<br /><br />യഥാര്ത്ഥത്തില് ചികിത്സയില് കഴിയുന്ന Andrew എന്ന മനോരോഗിയാണ് അയാള്. പൂര്വ്വകാലത്ത് അയാളുടെ ജീവിതത്തില് സംഭവിച്ച ഒരു ദുരന്തമാണ് അയാളെ ഭ്രാന്തന് ആക്കുന്നത്. അയാളുടെ മനോരോഗിയായ ഭാര്യ മൂന്നു മക്കളെയും തടാകത്തില് മുക്കി കൊല്ലുന്നു. ഇതിനാല് അയാള് ഭാര്യയെ വെടിവച്ച് കൊല്ലുന്നു. ആശുപത്രില് എത്തുന്ന അയാളെ തന്റെ മനോവിഭ്രാന്തികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാന് വിട്ട് ഭ്രാന്തു മാറ്റിയെടുക്കാന് നോക്കുന്ന ഒരു ചികിത്സാസമ്പ്രദായം ആണ് ഡോക്ടര്മാര് അയാളില് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. എന്നാല് അത് വിജയിക്കുന്നില്ല എന്നിടത്ത് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നു.<br /><br />സിനിമ മുഴുവന് കണ്ടു തീരുമ്പോള്, കണ്ടതൊന്നും യഥാര്ത്ഥം ആയിരുന്നില്ല എന്നുവരുന്നതില്, അനുവാചകനെ അവഹേളിക്കുന്ന തരത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു അര്ത്ഥരാഹിത്യം ഉണ്ട്. ഭ്രാമാത്മകതകളെ അനുവാചക അനുഭവം ആക്കുന്നത് ഇങ്ങിനെ അല്ല തന്നെ. മാത്രവുമല്ല, ഒരു സാധാരണ ഹോളിവൂഡ് ത്രില്ലറിന്റെ അതിരുകള് ഭേദിക്കാന് ഈ സിനിമയിലെ ഒരു ഘടകത്തിനും ആവുന്നും ഇല്ല. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-5175044161359171666?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-13438712114679357042010-03-21T12:37:00.000-07:002010-03-21T22:27:39.493-07:00അഗോറ<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S6Z3yzNLCuI/AAAAAAAAAFU/UvnQjCabDfo/s1600-h/agora%5B1%5D.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S6Z3yzNLCuI/AAAAAAAAAFU/UvnQjCabDfo/s320/agora%5B1%5D.jpg" vt="true" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S6Y3UcHcuQI/AAAAAAAAAFM/1qD8rkgDXgg/s1600-h/agora%5B1%5D.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></a>നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനവും അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യവുമായി റോമന് ഈജിപ്തില് ആണ് ഈ സിനിമയുടെ കഥ നടക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് അലക്സാണ്ട്രിയയില് ജീവിച്ചിരുന്ന ഗ്രീക്ക് ഫിലോസഫറും ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞയും ജ്യോതിഷശാസ്ത്രജ്ഞയും ഒക്കെ ആയിരുന്ന ഹെയ്പെഷ്യ എന്ന സ്ത്രീ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ചലനാത്മകത കൊണ്ട് തുടര്കാലങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ബൌദ്ധികമായ അനിതസാധാരണത്വം കാണിക്കുന്ന സ്ത്രീകള് കലാകാരന്മാരുടെ ഒബ്സെഷന് ആണ്. ലോകത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ ബുദ്ധിജീവിയായ സ്ത്രീയും, അതിന്റെ പേരില് ക്രൂരമായി കൊലചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഹെയ്പെഷ്യയുടെ ജീവിതം പലതരത്തില് പല കാലങ്ങളില് വൈവിധ്യങ്ങളോടെ പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങ് കേരളത്തില് ഈയടുത്ത കാലത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപെട്ട 'ഫ്രാന്സിസ് ഇട്ടികോര' എന്ന നോവലിലും ഈ ചരിത്രകഥാപാത്രം കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. </div><br />തുടക്കകാലങ്ങളില് അനുഭവിച്ചു വന്ന വലിയ പീഡനങ്ങള്ക്കും പാര്ശ്വവല്ക്കരണങ്ങള്ക്കും ശേഷം ക്രിസ്തുസഭ സംഘടിതമായ രൂപങ്ങളിലേക്കു കൂടുതല് കൂടുതല് ശക്തിപ്രാപിച്ചു വന്നിരുന്ന കാലത്താണ് ഹെയ്പെഷ്യ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ജനനം കൊണ്ട് അവര് പേഗന് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ സിനിമയിലെ തന്നെ ഒരു ഭാഗത്ത്, പല തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസികള് ഒത്തുകൂടിയ ഒരു ജനസഭയില് അവരെ 'ഒന്നിലും വിശ്വസിക്കാത്ത സ്ത്രീ' എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോള് 'ഞാന് ഫിലോസഫിയില് വിശ്വസിക്കുന്നു' എന്നവര് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് തന്റെ ശിഷ്യന് ആയിരുന്ന, പില്കാലത്ത് ക്രിസ്തുസഭയില് ബിഷപ്പായ സൈനെഷ്യസ് അവരെ മരണത്തില് നിന്നും രക്ഷിക്കാന് ആണെങ്കില് പോലും ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിനു അടിയറവു പറയാന് നിര്ബന്ധിക്കുമ്പോള് 'വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാന് കഴിയാത്തതാണ് നിന്റെ കുഴപ്പം' എന്ന് അര്ത്ഥശങ്കയ്ക്ക് ഇടയില്ലാത്ത വിധം വ്യക്തമാക്കികൊണ്ടാണ് അവര് മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്. <br /><br />ക്രിസ്തുസഭയുടെ വളര്ച്ച എക്കാലത്തും രക്തരൂക്ഷിതമായിരുന്നു. Samuel Huntington 'സംസ്കാരങ്ങളുടെ സംഘര്ഷം' എന്ന പരികല്പ്പന/ആശയം പ്രദാനം ചെയ്തു അധികനാള് കഴിയുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ രണ്ടു മതസംസ്കൃതികളുടെ ചേരിതിരിവ് ലോകത്തെ ആകമാനം ഉള്പ്പെടുത്തി കൊണ്ട് തീവ്രവാദത്തിന് എതിരായ യുദ്ധം എന്ന നിലയ്ക്ക് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വരുന്നത് നമ്മള് കാണുന്നുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തെ നയിക്കുന്നത്, പഴയ പോലെ കുരിശ് വാളായി പിടിച്ചിട്ടല്ലെങ്കിലും, ക്രിസ്ത്യന് എത്തിക്സും ഈസ്തെറ്റിക്സും ആണ്, ഇന്നും. ഹെയ്പെഷ്യ ജീവിച്ച കാലവുമായി അതിനുള്ള വത്യാസം, ഗ്രീക്ക് പേഗന് സംസ്ക്കാരം യുക്തിയെയും അറിവിനെയും കലകളെയും ഒക്കെ പ്രതിനിധീകരിച്ചപ്പോള് ക്രിസ്ത്യന് സംസ്കൃതി പ്രാകൃതമായ, ഏകമാനമായ ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ രക്തംപുരണ്ട ചാലകശക്തിയായി എന്നതാണ്. ഇന്ന് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ ബുദ്ധപ്രതിമകള് താലിബാന് തകര്ക്കുമ്പോള് മദ്ധ്യകാലത്തിനും അതിനു മുന്പും നിലനിന്ന ക്രിസ്തുസഭയെ ഓര്മ്മ വരാതിരിക്കില്ല, ചരിത്രകുതുകികള്ക്ക്. ആ നിലയ്ക്കുള്ള ചരിത്ര സംബന്ധിയായ രൂക്ഷതകള് ഉള്ളത് കൊണ്ടാവും, കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ എതിര്പ്പ് കൊണ്ട് ഈ സിനിമക്ക് ഇറ്റലിയില് വിതരണക്കാരെ കിട്ടാതിരുന്നത്.<br /><br />ചരിത്രത്തെ ദൃശ്യവല്ക്കരിക്കുന്ന ഒരു ഹോളിവുഡ് ചിത്രം നല്കുന്ന ചില കാഴ്ച്ചകളുടെയും ആശയത്തിന്റെയും കൌതുകത്തിനപ്പുറം ഈ സിനിമക്ക് പക്ഷെ മേന്മ ഒന്നും അവകാശപെടാന് ഇല്ല. ഹെയ്പെഷ്യയും, അവരോടു അഭിനിവേശം തോന്നുന്ന ദേവൂസ് എന്ന അടിമയും ആണ് ഈ ചിത്രത്തിന്റെ കാതല്. ഏതെങ്കിലും തരത്തില്, തിരക്കഥ കൊണ്ടോ ചിത്രീകരണം കൊണ്ടോ ആ ബന്ധത്തെ ആഴമുള്ളതോ വൈചിത്ര്യമുള്ളതോ ആക്കാന് സിനിമക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മുഖ്യകഥാപാത്രമായ ഹെയ്പെഷ്യയെ അവതരിപ്പിച്ച റെയ്ച്ചല് വെയ്സ്നെ ഒഴിവാക്കിയാല് മറ്റു നടീനടന്മാര് ആരും തന്നെ നല്ല അഭിനയും കാഴ്ചവയ്ക്കുകയും ചെയ്തിട്ടില്ല. കാനിലെ മത്സര വിഭാഗത്തില് നിന്ന് ഈ സിനിമ തള്ളിപ്പോയതില് അത്ഭുതപ്പെടാന് ഒന്നും ഇല്ല. <br /><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1343871211467935704?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-10485161627330559222010-03-01T00:20:00.000-08:002010-03-01T21:38:25.270-08:00മൈന് - ഡോക്ക്യുമെന്ട്രി<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S4t39MBrouI/AAAAAAAAAD4/YGbLvHNXwVg/s1600-h/dongria_original.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kt="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S4t39MBrouI/AAAAAAAAAD4/YGbLvHNXwVg/s320/dongria_original.jpg" /></a></div>അന്തസത്തയില് ഈ സിനിമ ചിത്രീകരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ചിലത് നഷ്ടമായി എന്ന് തോന്നുന്നു. ആ 'ആദിവാസികള്' ആ മലയേയും കാടിനേയും ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നു. അതാണ് അവര്ക്ക് ഇല്ലാതാവാന് പോകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ മലയും കാടും (പ്രകൃതി തന്നെയും) ദൈവമായി കാഴ്ചക്കാരന് അനുഭവവേദ്യമാക്കാന് ചിത്രത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല എന്നത് കുറവായി കാണണം. ആ വിഷയത്തിന്റെ സിനിമാറ്റിക്കായ ഏറ്റവും ആഴമുണ്ടാവേണ്ടിയിരുന്ന ഭാഗം അതായിരുന്നു എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ബുദ്ധിയെ വൈകാരികമാക്കുന്നതും കലയുടെ ഭൂമിക തന്നയല്ലേ.<br /><br /><br />വിഷയത്തിലേക്ക് വന്നാല് ഈ ആദിവാസി പ്രശ്നം ഏറെ കാലമായി കുഴയ്ക്കുന്ന ഒന്നായി തുടരുന്നു (ആദിവാസി എന്ന വിശേഷണം തന്നെ ഒരു തരം വികലമായ അര്ത്ഥം ദ്യോതിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ - നഗരവാസികള്/നാട്ടുവാസികള് പില്ക്കാലത്ത് ഏതോ അന്യഗ്രഹത്തില് നിന്നും വന്നവര് എന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്). കാടും മലയും പുഴയും ഒക്കെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്നത് പ്രാഥമികം ആണ്. പക്ഷെ ആദിവാസികളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ പരിണാമവിധേയമല്ല (ആവേണ്ടതില്ല) എന്ന് പറയുന്നതിന്റെ ന്യായീകരണം ഈ പ്രാഥമികതയില് നിന്നാണോ? എങ്കില് നമ്മള് വീണ്ടും അടിസ്ഥാന പ്രശ്നത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന് വിമുഖമാവുന്നു എന്നാവുന്നില്ലേ? കുറച്ചുകൂടെ പ്രാകൃതമായ (പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധപെട്ട എന്ന നിലയ്ക്ക്) ആവാസരീതികളിലേക്ക് ഏത് നഗരവാസിയും മാറേണ്ടേ സമയം ആയി എന്നും ആവുന്നില്ലേ അപ്പോള്? നാഗരികതയുടെ എതിര് ധ്രുവത്തില് നിര്ത്തി വ്യവഹരിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല പ്രാകൃതം എന്നറിഞ്ഞാല് വല്ലപ്പോഴും കാട്ടിലേക്ക് പിക്നിക് നടത്തിയോ ഒരു എക്സിബിഷനില് നിന്ന് കാട്ടുതൈലം വാങ്ങിയോ ഒഴിവാക്കാന് ആവുന്ന വ്യഥ ആവുമോ അത്. <br /><br />ഈ ചിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തില് ഒരു പാട്ട് ഉണ്ട്. അത് നാഗരിക സംസ്കാരം വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത സംഗീതം ആണ്. പകരം ഒരു ആദിവാസി സംഗീതം?? പറ്റുമോ, - അങ്ങിനെ പോയാല് ചിത്രീകരിക്കാന് ക്യാമറ തന്നെ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കേണ്ടി വരില്ലേ ഒടുവില്? പരിസ്ഥിതിയില് ഫണ്ടമെന്റല് ആവാതിരിക്കാന് കൂടി നമ്മുടെ സുഖകരമായ (?) ജീവിതം സംശയങ്ങള് മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് വരും. <br /><br />സിനിമയുടെ ലിങ്ക് താഴെ;<br /><a href="http://www.survivalinternational.org/films/mine">http://www.survivalinternational.org/films/mine</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1048516162733055922?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-72723171130838568042010-02-27T02:42:00.000-08:002010-02-28T00:05:55.805-08:00ബോഡിഗാര്ഡ്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S4jm3Dj7moI/AAAAAAAAADw/3jjdxB9RlOY/s1600-h/poster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S4jm3Dj7moI/AAAAAAAAADw/3jjdxB9RlOY/s320/poster.jpg" /></a></div>ക്ലൈമാക്സിലെ 'ട്വിസ്റ്റ്' ആണ് ഈ അടുത്തകാലത്തായി മലയാള സിനിമയിലെ ട്രെന്ഡ്. അത്തരത്തില് മനുഷ്യനെ വടിയാക്കുന്ന ഒരു ട്വിസ്ടിന്റെ ബലത്തിലാണ് ഈ സിനിമയും നില്ക്കുന്നത്. നന്മയില്ലാത്ത ലോകത്ത് നന്മയുള്ളവന് ഒറ്റപെടുന്നു. അങ്ങിനെ ഒറ്റപെട്ടു നില്ക്കുന്ന നന്മയുള്ള ഒരു കഥാപാത്രത്തെ അത്രേ ദിലീപ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഗൂണ്ടയും അധോലോക നായകനും ഒക്കെ ആയ അച്ഛന്റെയും (രാജാപാര്ട്ട് നാടകം കളിയാണ് സിനിമയെന്ന് ഇപ്പോഴും കരുതുന്ന ത്യാഗരാജന് ഈ കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു) അഹങ്കാരിയായ അമ്മയുടെയും വിടനായ സഹോദരന്റെയും ഒപ്പം നന്മനിറഞ്ഞ മകളും സഹോദരിയും ആയി നയന്താര. സത്യം പറയണമല്ലോ ആട്ടത്തിനും ചാട്ടത്തിനും അപ്പുറം സിനിമാഭിനയം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നേര്ത്ത ഭാവചലനങ്ങള് ചിലയിടങ്ങളിലെങ്കിലും നയന്താര ഭംഗിയായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ലക്ഷ്മി റായി, വിമലാ രാമന്, മമതാ മോഹന്ദാസ് തുടങ്ങി ഇപ്പോള് മലയാള സിനിമയില് സ്ഥിരമായി കാണപ്പെടുന്ന നായികമാര് നയന്താരയെ ഒന്ന് കണ്ടു പഠിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.<br /><br />കുടുംബത്തോടെ വധ ഭീഷണി നേരിടുന്ന ത്യാഗരാജന്റെ മകളായ നയന്താരയുടെ ബോഡിഗാര്ഡ് ആയി ദിലീപ് ജോലി ആരംഭിക്കുന്നതോടെ ആണ് കഥ ചൂട് പിടിക്കുന്നത്. കോളേജില് നയന്താരയുടെ ക്ലാസില് തന്നെ അവനെയും ചേര്ക്കുന്നു (റാങ്ക് വാങ്ങിക്കാന് സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്ന നായകന് ബോഡിഗാര്ഡ് ആവാന് വേണ്ടി പഠിത്തം ഉപേക്ഷിച്ചതാണ് മുന്പ്). അവന്റെ ബോഡി ഗാര്ഡ് പണികൊണ്ടു പൊറുതിമുട്ടിയപ്പോള് അവനെ ഒന്ന് മയപ്പെടുത്താന് നയന്താര തന്റെ കോളര്ഐഡി ഇല്ലാത്ത ഫോണില് നിന്നും ശബ്ദം മാറ്റി വിളിച്ചു അവനുമായി പ്രണയം അഭിനയിക്കുന്നു. നേരില് കാണാതെ ഫോണില് കൂടിയുള്ള പ്രണയം. ചുരുക്കത്തില് തമാശ പ്രേമം കാര്യമായി എന്ന് പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ. പക്ഷെ യഥാര്ത്ഥത്തില് തന്റെ കാമുകി ആരാണെന്ന് അറിയാത്ത നായകന്, ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില് പറഞ്ഞു വച്ച സ്ഥലത്ത് എത്തുന്ന നായികയുടെ കൂട്ടുകാരിയാണ് തന്റെ കാമുകിയെന്നു തെറ്റിധരിച്ചു അവളെയും കൊണ്ട് സ്ഥലം വിടുന്നു. കൂട്ടുകാരിയോ സത്യം പറയാതെ നായികയെ വഞ്ചിക്കുന്നു. ഒടുവില് മാരകമായ അസുഖം വന്ന് ഈ കൂട്ടുകാരി മരിക്കുന്നു. മരണകിടക്കയില് വച്ച് അവള് സത്യങ്ങളെല്ലാം ഒരു ഡയറിയില് എഴുതി അച്ഛന് കാണരുത് എന്ന നിര്ദേശത്തോടെ മകന് കൊടുക്കുന്നു. മകന് ആ ഡയറി വായിക്കുന്നതായാണ് സിനിമയുടെ ആഖ്യാനം. ഒടുവില് നായികയുടെ അടുത്തെത്തുന്ന നായകനും മകനും. എല്ലാം അറിയുന്ന പത്തുവയസ്സോ മറ്റോ വരുന്ന മകന് നായികയെ തന്റെ അമ്മ ആവാന് ക്ഷണിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ മംഗളം ഭവ! എഴുതിയപ്പോള് പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ ക്ലൈമാക്സില് ഒരു ഒന്നൊന്നര 'ട്വിസ്റ്റ്' കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് എല്ലാം ഒന്ന് നേരെ ആവുന്നത്. അത് അപ്പടി വിവരിക്കാനുള്ള കെല്പ്പ് എന്തായാലും എനിക്കില്ല-ചിത്രം നേരിട്ട് കണ്ടു സായൂജ്യം അടയുക. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7272317113083856804?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-71016788172008490342010-02-14T04:29:00.000-08:002010-02-14T08:28:34.155-08:003 ഇഡിയറ്റ്സ്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S3fj0cSeTYI/AAAAAAAAADg/b-8uXNh-0QA/s1600-h/aamir-khan-3-idiots-stills03.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S3fj0cSeTYI/AAAAAAAAADg/b-8uXNh-0QA/s200/aamir-khan-3-idiots-stills03.jpg" width="179" /></a></div><br />ഹിന്ദി സിനിമയിലെ മൂന്നു അതികായന്മാര് ഒന്നിച്ച ചലച്ചിത്രമാണ് ഇത്. പേരില് സൂചിപ്പിക്കുന്ന എണ്ണം ഇവിടെയും പ്രസക്തമാണ്. നിര്മ്മാതാവായ വിധു വിനോദ് ചോപ്ര, സംവിധായകനായ രാജ്കുമാരി ഹിരാനി, നായകനായ അമീര് ഖാന്. ഇവര് മൂന്നുപേരും അവരവരുടെ തട്ടകങ്ങളില് മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്ക്കുന്നവര് അല്ല. സിനിമയെ ആദ്യാവസാനം തങ്ങളുടെ വരുതിയില് നിര്ത്തുന്നവരോ, അല്ലെങ്കില് 'എന്റെ സിനിമ' എന്ന ഒപ്പ് പതിപ്പിക്കാതെ അതുമായി സഹകരിക്കാത്തവരോ ആണ് താനും. എന്തായാലും ഈ മുന്ന് പേരുടെയും സഹകരണം, ഈ സിനിമയെ ഇതുവരെയുള്ള ബോക്സ് ഓഫീസ് റിക്കോര്ഡുകള് എല്ലാം തകര്ക്കാന് പര്യാപ്തമാക്കി. അതിനപ്പുറം ഇത് പതിവ് ചേരുവകളോടെ വലിയ ബഹളമില്ലാതെ കഥ പറഞ്ഞു പോയ ഒരു സാധാരണ സിനിമ മാത്രമാണ്.<br /><br />ഒരു കലാലയത്തിലെ ചില തമാശകളും (പതിവുപോലെ കോമാളിയായി പ്രത്യക്ഷപെടുന്നു പ്രിന്സിപ്പാള്) മറ്റുമൊക്കെയായി കുറെ സീനുകള്. എല്ലായിടത്തും നല്ലവനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നായകന്. നായികയുടെ സഹോദരിയുടെ പ്രസവം പോലും എടുക്കുന്നുണ്ട് ഇയാള്, അതും വാക്യൂംക്ലീനര് വച്ച് സക്ക് ചെയ്ത്. തീര്ച്ചയായും ഈ സാങ്കേതികത മറ്റു സിനിമാ കഥകളില് പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ ആ നായക സങ്കല്പം ചരിത്രാതീതം തന്നെ. നായകന് നല്ലവന് മാത്രമല്ല പഠിത്തത്തിലും ഒന്നാമന് ആണ് - കള്ള് കുടിച്ചു നടന്നാലും ഒന്നാമനാവുന്ന ബുദ്ധിമാന്. ഒടുവില് ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ അയാള് അപ്രത്യക്ഷനാവുന്നു. പിന്നെ പത്തു കൊല്ലങ്ങള്ക്ക് ശേഷം മൂന്നു സഹപാഠികളും കാമുകിയും കൂടി അയാളെ കണ്ടു പിടിക്കാന് നടത്തുന്ന യാത്ര. ഒടുവില് കാമുകിയുമായി ഒത്തുചേര്ന്നു എല്ലാം ശുഭപര്യവസാനി ആവുമ്പോള് കാണികള്ക്ക് കയ്യടിച്ചു തിയറ്റര് വിടാം.<br /><br />എന്തായിരിക്കാം ഇത്തരം ഫോര്മുലകളുടെ ജനകീയമായ വിജയരഹസ്യം. അത് മാനവികം ആയതു കൊണ്ട് തന്നെയാവുമോ? വ്യാജമായ ഒരു ലാവണ്യബോധത്തെ കൊഴുപ്പിച്ചു ജനത്തിന്റെ ലോപമായ കാമനകളെ സംതൃപ്തിപ്പെടുത്തി വഞ്ചിക്കുകയാണ് ഇത്തരം സിനിമകള് എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7101678817200849034?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-76839156794557164122010-01-22T23:27:00.000-08:002010-02-02T21:06:25.398-08:00അവതാര്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S1qWiJbfbWI/AAAAAAAAAC4/dVRBCMjEzhc/s1600-h/Jake_flying_Great_Leonoptyrex.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S1qWiJbfbWI/AAAAAAAAAC4/dVRBCMjEzhc/s320/Jake_flying_Great_Leonoptyrex.jpg" /></a></div>ഈ സിനിമ കണ്ടിറങ്ങിയ കൂട്ടുകാരന്റെ മകന് പറഞ്ഞുവത്രേ - 'വിയറ്റ്നാം കോളനിയുടെ' കഥ അടിച്ചുമാറ്റിയത് പോലെയുണ്ടെന്ന്. കൃത്യമായ നിരീക്ഷണം! കഥ അത് തന്നെ. മോഹന്ലാലിന്റെ പട്ടര് കഥാപാത്രത്തെ ഒരു കോളനി ഒഴിപ്പിക്കാനായി കമ്പനി പറഞ്ഞു വിടുന്നതും, ഒടുവില് പട്ടര് കോളനിയിലെ പാവങ്ങളുമായി ചേര്ന്ന് കമ്പനിക്കെതിരെ തിരിയുന്നതുമാണല്ലോ വിയറ്റ്നാം കോളനിയുടെ കഥ. ഇവിടെയും സംഭവം അങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെ - കുറച്ചു ഹൈ-ഫി ആണെന്നെ ഉള്ളു. മറ്റൊരു സൌരയുഥത്തില് പെട്ട ഒരു സൂര്യനെ വലംവയ്ക്കുന്ന ഒരു ഗ്രഹത്തിന്റെ ഉപഗ്രഹമായ 'പണ്ടോര'യിലെ ജനങ്ങളെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ച് അവിടുത്തെ ധാതുക്കള് കടത്താനാണ് ഭൂമിയില് നിന്നും മറ്റു പലരോടും ഒപ്പം ജെയ്ക്കും അവിടെ എത്തുന്നത്. പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നത് പോലെ പോലെ ജെയ്ക്ക് അവിടത്തെ മൂപ്പന്റെ മകളുമായി പ്രണയത്തില് ആവുകയും (വിയറ്റ്നാം കോളനിയിലെ സമാന പ്രണയം ഓര്ക്കുക) തുടര്ന്ന് മനുഷ്യര്ക്കെതിരെ യുദ്ധംചെയ്ത് അവരെ തോല്പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒടുവില് അവിടുത്തെ ജീവിവര്ഗമായ നാവിയായി അവതാരം എടുത്ത്, അടുത്ത മൂപ്പനായി അവിടെ തന്നെ കൂടുന്നു. ഇതാണ് കഥ.<br /><br />പക്ഷെ ഈ കഥ കൊണ്ട് സിനിമയെ അളക്കാന് വയ്യ. ഐമാക്സില് ഒരു അപൂര്വ ദൃശ്യവിരുന്ന് തന്നെയാണ് സംവിധായകനായ ജെയിംസ് കാമറൂണ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് ഇതിനെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നതും. സാങ്കേതികതയുടെ സാധ്യമായ അറ്റംവരെ വലിച്ചുനീട്ടിയിട്ടുണ്ട് ഓരോ സീനും. ആകാശത്തില് തൂങ്ങി നില്ക്കുന്ന മലകളെ കണ്ടപ്പോള് പണ്ട് വയലാര് (അതോ പി. ഭാസ്കരനോ) പറന്നു നടക്കുന്ന പര്വ്വതങ്ങളുടെ പരികല്പ്പന ഒരു സിനിമാപാട്ടില് കൊണ്ട് വന്നത് ഓര്ത്തുപോയി. എങ്കിലും ആ വരികളെ മൂര്ത്തമാക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങള് പ്രകൃതിയുടെ അഗാധമായ ആഴങ്ങള് കണ്മുന്നില് പകര്ത്തി. അത് പോലെ വന്യമായ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരം...<br /><br />ജെയിംസ് കാമറൂണിന്റെ മുന് സിനിമ ടൈറ്റാനിക്ക് കണ്ടു സതീഷ്ബാബു പയ്യന്നൂര് കരഞ്ഞുപോയി എന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു അഭിമുഖത്തില് അക്കാലത്ത് പറഞ്ഞത് ഓര്ക്കുന്നു. അങ്ങിനെ കരയാനൊന്നും അവതാറിലും ടൈറ്റാനിക്കിലും ഇല്ല. ഒരു ഉത്സവം കാണാന് പോകുന്നത് പോലെ, സര്ക്കസ് കാണാന് പോകുന്നത് പോലെ, മാജിക് ഷോ കാണാന് പോകുന്നത് പോലെ കുടുംബസമേതം പോയി കണ്ടു രസിക്കാവുന്ന ഒന്നാണ് അവതാര്.<br /><br />നമുക്ക് പുതിയതല്ലെങ്കിലും അവതാര് (അവതാരം തന്നെ) ആംഗലേയത്തില് താരതമ്യേന പുതിയ വാക്കാണ്. ഇന്റര്നെറ്റ് വ്യാപകമായതോടെ, സൈബര്ലോകത്ത് അവനവന്റെ യഥാര്ത്ഥ രൂപം മറച്ചുവച്ച് ഒരു സൈബര് വ്യക്തിത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ അപരനാമത്തെ ആണ് പൊതുവേ അവതാര് എന്ന് പറയുക. പ്രധാന നിഘണ്ടുക്കളില് ഈ വാക്ക് ഇനിയും കടക്കാന് ഇരിക്കുന്നതെയുള്ളു. സൈബര് സാക്ഷരര് അല്ലാത്തവരുടെ ഇടയ്ക്കുകൂടി, ഇന്ത്യന് സംസ്കൃതിയുടെ ഭാഗമായ ഈ വാക്കിനെ എത്തിച്ചു എന്നതും ഈ സിനിമയുടെ ഒരു അബോധകര്മ്മം ആവും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-7683915679455716412?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-51761961308198409372010-01-03T22:37:00.000-08:002010-02-02T21:09:33.508-08:00പാസഞ്ചര്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S0GHn2BfH_I/AAAAAAAAACg/zp86bEMKh3A/s1600-h/Passenger_-20090228_SCINEMA.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/S0GHn2BfH_I/AAAAAAAAACg/zp86bEMKh3A/s320/Passenger_-20090228_SCINEMA.jpg" /></a></div>ഇതൊരു inspirational സിനിമ ആണ്. ആളുകള് കുറച്ചുകൂടി നന്മ ഉള്ളവരായി, കുറച്ചു കൂടി പ്രതിബദ്ധത ഉള്ളവരായി ജീവിക്കണം എന്ന് പറയുന്ന ഒരു മുദ്രാവാക്യം. ഇതിലെ നന്മ നിറഞ്ഞ മുഖ്യന് ശ്രീനിവാസന് അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം ആണ്. പിന്നെ നെടുമുടി വേണു, ദിലീപ്, മമത, മണികുട്ടന്, സോനാ നായര് അങ്ങിനെ കുറച്ചു മറ്റു നല്ലവരും ജഗതി അവതരിപ്പിക്കുന്ന വില്ലനായ മന്ത്രിയും. ഒരു തീവണ്ടി യാത്രയില് കണ്ടുമുട്ടുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ (ദിലീപ്) ശ്രീനിവാസ കഥാപാത്രം തന്റെ കണ്മുന്നില് വച്ച് നടക്കുന്ന ഒരു അക്രമത്തില് നിന്നും രക്ഷിക്കാന് നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളും അതിനെ തുടര്ന്നുള്ള സംഭവവികാസങ്ങളും ആണ് കഥയുടെ കാതല്. പുതുമുഖ സംവീധയകനായ രഞ്ജിത്ത് ശങ്കര് ബോറടിപ്പിക്കാതെ 'കഥ പറഞ്ഞു'. ത്രിസന്ധ്യയില് വീട്ടുകാരന് വീട്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കയറിവരുന്ന സീനൊക്കെ നിറഭംഗിയോടെ നന്നായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും കരിമണല് ഖനനം നടക്കുന്ന തീരദേശഗ്രാമം തകര്ക്കാന്, വിമാനം ഇടിച്ച് ഇറക്കുന്ന മാതിരിയുള്ള കടന്ന കയ്യൊക്കെ ആലോചിക്കണം ആയിരുന്നോ? സത്യം ഭാവനെയെക്കാള് ഭീകരം എന്നായിരിക്കും! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-5176196130819840937?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-11531790930879781352010-01-02T02:01:00.000-08:002010-02-02T21:10:00.944-08:00പാലേരി മാണിക്യം: ഒരു പാതിരാ കൊലപാതകത്തിന്റെ കഥ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sz8C_jCjAqI/AAAAAAAAACY/ndC8-VprOa8/s1600-h/mam-big-004.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sz8C_jCjAqI/AAAAAAAAACY/ndC8-VprOa8/s320/mam-big-004.jpg" /></a></div><div align="left">'പാലേരി മാണിക്യം: ഒരു പാതിരാ കൊലപാതകത്തിന്റെ കഥ' എന്ന ടി. പി. രാജീവന്റെ നോവല് സിനിമയാകുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോഴേ ഒരുതരം സന്ദേഹം തോന്നിയിരുന്നു. അതൊരു കുറ്റാന്വേഷണ നോവല് മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് പറയാന് വയ്യ. ചരിത്രത്തിലേക്കും ചില ജീവിത അവസ്ഥകളിലേക്കും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു യാത്ര കൂടി ആയിരുന്നു അത്. കുറ്റാന്വേഷണം മുന്നില് നിര്ത്തി ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഏടില് ഒരു പ്രദേശത്തു ജീവിച്ചിരുന്ന ചില ജീവിതങ്ങളിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരം. ഒരുപാട് ഉപകഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ഒക്കെ കടന്നു വരുന്ന വലിയ ക്യാന്വാസില് വരച്ചിട്ട ഒരു ആഖ്യായിക. കുറ്റാന്വേഷണത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കം നിലനിര്ത്തുമ്പോള് തന്നെ മനുഷ്യ അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരുപാടു അടരുകളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു ആ നോവല് എന്നതുമാത്രമല്ല അതിന്റെ പ്രത്യേകത. ആ ജെനുസ്സില് പെട്ട നോവല് സാഹിത്യത്തെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു എന്നത് കൂടിയാണ്. ഇടക്കാലത്ത് ബി. മുരളിയുടെ ആദ്യനോവല് ഇത്തരം ഒരു നിഗൂഡഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നത് ഒഴിച്ചാല് അത്തരത്തില് മറ്റൊന്ന് പ്രകാശിപ്പിക്കപെട്ടിരുന്നില്ല. അതിനു ശേഷം ആണ് ടി. ഡി. രാമകൃഷ്ണന്റെ 'ഇട്ടിക്കോര' എന്ന ഏതാണ്ട് ഇതേ ജനുസില് പെടുത്താവുന്ന മറ്റൊരെണ്ണം അച്ചടിമഷി പുരളുന്നത്.</div><div align="left"><br /></div><div align="left">ഇത്തരത്തില് ഒരുപാട് പരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങള് ഉള്ള ഒരു നോവല് സിനിമ ആക്കുമ്പോള് വന്നു ചേരുന്ന പരാധീനതകള് എന്ത് എന്നതിന് നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ഈ സിനിമ. രഞ്ജിത് എന്ന സംവീധയകന് ഈ അടുത്ത കാലത്തായി കളം മാറി ചവിട്ടാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തുന്നുണ്ട്. ആദ്യമൊക്കെ സാമ്പത്തിക താല്പ്പര്യങ്ങള് മുന്നിര്ത്തി നീക്കുപോക്കുകള്ക്ക് തയ്യാറായി എന്നും ഇപ്പോള് നല്ല സിനിമകളിലേക്കു തിരിയുന്നു എന്നുമാണ് അദ്ദേഹം ഈ അടുത്തു ഒരു അഭിമുഖത്തില് പറഞ്ഞു കേട്ടത്. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചു ഈ അടുത്തായി ചെയ്യുന്ന സിനിമകള് നല്ലതായിരിക്കാം. പക്ഷെ സിനിമാസാക്ഷരനായ ഒരു അനുവാചകനെ സംബന്ധിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ സിനിമകള് മുന്പത്തെ അത്രയും തന്നെ, സിനിമ എന്ന വ്യതിരക്തമായ കലാമാധ്യമത്തോട് പ്രതിലോമമായി ഇടപെടുന്ന ഒന്നായി തുടരുന്നു. തോന്നുമ്പോള് കോമ്പ്രമൈസ് ചെയാനും തോന്നുമ്പോള് ഉദാത്തത സൃഷ്ട്ടിക്കാനും സാധിക്കുന്ന ഒരു പ്രദേശമല്ല കല. അത്തരം ഒരു ധൂര്ത്ത് കല അനുവദിച്ചു തരില്ല. അത് ഒരു ജീവിത അവസ്ഥ കൂടിയാണ്. അത് സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. അനുധാവനത്തിന്റെയും, ബൌധിക ഊര്ജത്തിന്റെയും ജൈവമായ പരിണാമം ആണത്. </div><div align="left"><br /></div><div align="left">അത് പോട്ടെ, സിനിമയിലേക്ക് വരാം. പ്രോട്ടഗോണിസ്റ്റ് വാചികമായി കഥ പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ. ആശരീരികളും ആത്മഗതങ്ങളും ഫീച്ചര് സിനിമകളുടെ ഭൂമികയല്ല. അത് ഡോക്യുസിനിമകള്ക്ക് പോലും ഇപ്പോള് അനഭിമതം ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാഴ്ചകള് കൊണ്ട് അനുഭവം സംക്രമിപ്പിക്കുന്ന കലയാണ് സിനിമ. കാഴ്ചയുടെ അനുബന്ധം മാത്രമാണ് സിനിമയില് വാചകം. 1957 - ല് പാലേരി എന്ന ഗ്രാമത്തില് സംഭവിച്ച ഒരു കൊലപാതകം അന്വേഷിക്കാന് വരുന്ന നായകനില് നിന്നാണ് സിനിമ തുടങ്ങുന്നത്. അയാള്ക്ക് അതിനു പ്രേരണ ആകുന്നത് ആ കൊലപാതകം നടക്കുന്ന ദിവസം ആണ് താന് ജനിച്ചത് എന്നതും ആ കൊലപാതകത്തിന്റെ ഉത്തരവാദി തന്റെ അച്ഛന് ആയിരിക്കാം എന്ന ബോധവും ആണ്. അച്ഛന് എന്നാല് അമ്മയുടെ ഭര്ത്താവല്ല. അമ്മയ്ക്ക് നാട്ടിലെ പ്രമാണിയില് പിറന്ന ജാരസന്തതിയാണ് അയാള്. ഇത് അമ്മ തന്നെ അയാളോട് പറഞ്ഞതാണ്, ഭര്ത്താവ് മരിച്ചതിനു ശേഷം. ഇത്തരം ഒന്ന് നോവലില് ഉണ്ടോ? മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പില് ഖണ്ടശ്ശ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോള് വായിച്ചതാണ് നോവല്. ഇടയ്ക്ക് ചില അദ്ധ്യായങ്ങള് വിട്ട് പോയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും അഹമ്മദ്ഹാജിയുടെ ജാരപുത്രനാണ് അയാള് എന്ന് അതില് ഇല്ല എന്ന് തന്നെയാണ് വിശ്വാസം. അയാള് ആരാണ് എന്നോ എന്താണ് എന്നോ വ്യക്തമായി പറയാത്തത് തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ ഭംഗിയും.</div><div align="left"><br /></div><div align="left">പുതിയ കാലത്തില് നിന്നും പഴയ കാലത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോള് തുടക്കഭാഗത്ത് കാഴ്ച്ചയുടെ നിറം മാറുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അത് പിന്നീടങ്ങോട്ട് തുടരുന്നില്ല. തുടരാന് സാധ്യവും ആയിരുന്നില്ല. കാരണം സിനിമയുടെ സിഹഭാഗവും പഴയ കാലത്തില് ആണ് നടക്കുന്നത്. അത്രയും ഭാഗം ഏതാണ്ട് കറുപ്പും വെളുപ്പും ആയി കാണിക്കാന് ഉള്ള ധൈര്യം രഞ്ജിത് നെ പോലൊരു സംവിധായകന് ഉണ്ടാവുകയും ഇല്ല. അപ്പോള് പിന്നെ അത് ഒഴിവാക്കുക ആയിരുന്നു ഭംഗി. അത് പോലെ ചില പരീക്ഷണങ്ങള് ഒക്കെ രഞ്ജിത് നടത്തുന്നുണ്ട്. പതിനൊന്നു ദിവസത്തിന്റെ വത്യാസത്തില് നടക്കുന്ന രണ്ടു സംഭവങ്ങള് ഒരേ ഫ്രെയ്മില് കാണിക്കുന്നതും, കഥ പറയുന്ന ആള് മുന്നില് നിന്ന് വിവരിക്കുമ്പോള് പിന്നില് അര നൂറ്റാണ്ടിനു മുന്പുള്ള ആ സംഭവം അരങ്ങേറുന്നതും..., അങ്ങിനെ ചിലത്. എന്നാല് സിനിമയുടെ പൊതുവായുള്ള അവിയല് സ്വഭാവത്തിന് അത് മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു എന്നേയുള്ളു.</div><div align="left"><br /></div><div align="left">ഹരിയോടൊപ്പം സരയൂ എന്ന കൂട്ടുകാരിയും പാലേരിയില് എത്തുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ബന്ധം വ്യക്തമായി നിര്ണയിക്കാന് ആവാതെ നോവലിന്റെ അടിയൊഴുക്കായി അവസാനം വരെ തുടരുന്നുണ്ട്. അത്തരം ഒരു സാന്ദ്രത സിനിമയില് ഇല്ല. ഒരു പക്ഷെ, ഒരു പോപ്പുലര് സിനിമയുടെ രണ്ടുമണിക്കൂര് നീളത്തില് ഒതുക്കാന് ആവുന്ന ഒന്നല്ല നോവല് മുന്നോട്ടുവച്ച വൈവിധ്യവും അവ്യക്തവും ആയ പല അനുഭവങ്ങളും. അതിനാല് തന്നെയാണ് നോവല് സിനിമയാക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോള് സംശയം പിടികൂടിയതും. അത് നല്ല പോലെ തെളിയിക്കുന്നതാണ് അവസാനത്തെ സീന്. കൊലപാതകത്തിന് കാരണഭൂതം ആയ ബലാല്സംഗം നടത്തിയ ആള് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന, അഹമ്മദ് ഹാജിയുടെ ആദ്യ ഭാര്യയിലുള്ള മകന്, സ്വയം വെടിവച്ച് മരിക്കുമ്പോള് ആണ് സിനിമ തീരുന്നത്. ഇത് നോവലില് ഇല്ല. എന്നാല് ഇതില്ലാതെ രഞ്ജിത്ന്റെ ഒരു സിനിമക്ക് അവസാനിക്കാനും വയ്യ.<br /><br />കെ. ജി. ജോര്ജ് സംസ്ഥാന സിനിമ അവാര്ഡു കമ്മിറ്റിയുടെ ചെയര്മാന് ആയിരുന്ന കാലത്ത് തന്റെ 'നന്ദനം' എന്ന പൊട്ട സിനിമയ്ക്ക് അവാര്ഡ് കൊടുത്തില്ല എന്നതിനാല് അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'ഇലവന്കോട് ദേശം' എന്ന സിനിമയെ മുന്നിര്ത്തി പരിഹസിച്ചിട്ടുണ്ട് രഞ്ജിത്. അതിനുമൊക്കെ വളരെ മുന്പ് കെ. ജി. ജോര്ജ് 'യവനിക' എന്ന കുറ്റാന്വേഷണ സ്വഭാവമുള്ള സിനിമ എടുത്തിട്ടുള്ളത് രഞ്ജിത് ഓര്ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഒരു അഭ്യര്ത്ഥന: ഉറങ്ങാന് കിടക്കുന്നതിനു മുന്പ് പത്തു ദിവസം മുടങ്ങാതെ ആ സിനിമ കാണുക, ഗുണം ഉണ്ടാവും! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-1153179093087978135?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-5941434092395950872009-12-20T01:05:00.000-08:002010-02-02T21:10:30.656-08:00നീലത്താമര<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sy3UUlekpyI/AAAAAAAAACQ/leMf5YtFYuQ/s1600-h/2116355_f520.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sy3UUlekpyI/AAAAAAAAACQ/leMf5YtFYuQ/s320/2116355_f520.jpg" /></a></div>തിരകഥാകാരനായ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കുറച്ചു നാളുകള്ക്ക് മുന്പ് കണ്ടപ്പോള് ലാല് ജോസ് എം. ടി യുടെ ഒരു തിരകഥയ്ക്ക് വേണ്ടി നടന്നു ചെരുപ്പ് തേഞ്ഞതും അങ്ങിനെ ഒടുവില് പഴയ ഒരു തിരകഥ പുനര് ചിത്രീക്കാന് പോകുന്നതിനെ കുറിച്ചും പറഞ്ഞിരുന്നു. പണ്ട് യൂസഫലി കേച്ചേരി സംവീധാനം ചെയ്തു അംബികയും രവികുമാറും ഒക്കെ അഭിനയിച്ച നീലത്താമര ആണ് അങ്ങിനെ സമകാലിക പുനപ്പിറവി ആഘോഷിക്കുന്ന ആദ്യ സിനിമ. എം. ടി യെ, ആ തലമുറയെ മുഴുവന്, ഉപേക്ഷിച്ചു സിനിമയുടെ പുതിയ ആരണ്യകങ്ങള് തേടി മലകയറാനുള്ള നേരത്ത് നമ്മുടെ ചെറുപ്പക്കാരായ സംവിധായകരൊക്കെ അദ്ദേഹത്തെ ദൈവത്തെ പോലെ ആരാധിച്ചു പിറകെ നടക്കുന്നത് എന്തായാലും സിനിമയും ആയി ബന്ധപെട്ട ഒരു സര്ഗാത്മക വ്യവഹാരം അല്ല തന്നെ.<br /><br />പഴയ നീലത്താമര ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് പുതിയ അനുഭവം നവ്യമായി എന്ന് ഒട്ടും പറയാനും വയ്യ. എം. ടി യുടെ കഥാപരിസരവും ആയി ബന്ധമുള്ള ഒരാള്ക്ക് ഈ സിനിമയിലെ കഥാലോകം അത്രയും തന്നെ മടുപ്പനുഭവിപ്പിക്കും. വീട്ടു ജോലിക്കാരി ആയി വരുന്ന സുന്ദരിയായ പെണ്കുട്ടിയെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു കടന്നു പോകുന്ന ഭൌതീകവാദിയായ നായകനെയും പിന്നെ ഒടുവില് ഒന്നും നന്നായില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോള് നേരം വൈകിപോയി എന്ന് മനസിലാവുകയും ചെയ്യുന്ന എം. ടിയന് കഥാപാത്രങ്ങളെ നമ്മള് എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു. തൊള്ളായിരത്തി എഴുപതുകളുടെ രണ്ടാം പകുതിയില് എഴുതിയ കഥ ആവുകയാല്, സമകാലത്തിന്റെ മറ്റു പുതുമകള് ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനും ഇല്ല.<br /><br />എടുത്തു പറയാനുള്ള ഒന്ന് അര്ച്ചന കവി എന്ന പുതിയ നടിയുടെ അതിഭാവുകത്വം ഇല്ലാത്ത അഭിനയം ആണ്. അത് സംവിധായകന്റെ മിടുക്കോ നടിയുടെ തന്നെ അഭിനയ സിദ്ധിയോ എന്നത് വരും സിനിമകള് തെളിയിക്കാന് ഇരിക്കുന്നതെ ഉള്ളു. എഴുപതുകളിലെ നാട്ടുംപുറത്തുകാരായ ചെറുപ്പകാരികളുടെ വസ്ത്രധാരണം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഉറപ്പു പോരാ. എങ്കിലും വസ്ത്രധാരണം നിര്വഹിച്ച കുക്കൂ പരമേശ്വരന്, ഒരു പോപ്പുലര് സിനിമയ്ക്ക് സാധ്യമായ ഇടങ്ങള്ക്ക് ഉള്ളില് നിന്ന്, മിതത്വം പുലര്ത്തി എന്ന് തന്നെ പറയണം. "അനുരാഗ വിലോചനയായി" എന്ന ഗാനം ശബ്ദം കൊണ്ടും ഈണം കൊണ്ടും നമ്മുടെ കാല്പനീക കാമനകളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-594143409239595087?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-5782385569948801302009-12-15T02:22:00.000-08:002010-02-02T21:11:04.517-08:002012<a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SydXM0V2CiI/AAAAAAAAACI/hQaNjavcoMI/s1600-h/200px-2012_Poster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SydXM0V2CiI/AAAAAAAAACI/hQaNjavcoMI/s320/200px-2012_Poster.jpg" /></a><br /><span style="font-size: small;">ഹോളിവുഡ് പശ്ചാത്തലം ആയുള്ള ഹാരോള്ഡ് റോബിന്സിന്റെ ഒരു നോവലിന്റെ പേര് 'സ്വപ്ന വ്യാപാരികള്' (Dream Merchants) എന്നാണു. സിനിമ ഒരു കലയെന്ന നിലയ്ക്ക് മലയാളവും ഹോളിവുഡും തമ്മിലുള്ള കാര്യമായ വത്യാസം ഇതാണ് - നമ്മള് ജീവിതത്തെ പകര്ത്താന് ശ്രമിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോള്, അവര് പലപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് പിന്നാലെ പോകുന്നു. അത്തരത്തില് ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരം ആണ് 2012.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">2012 - ല് ലോകം അവസാനിക്കും എന്ന് മായന് കലണ്ടര് പറയുന്നുണ്ടത്രേ. ആ തന്തുവില് പിടിച്ചാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്. ഇന്ത്യയിലെ ഒരു ഖനിയില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന് ആയ ജിയോലജിസ്റ്റ് ആണ് ആദ്യമായി ഭൂമിയുടെ അന്തര്ഭാഗങ്ങള് ക്രമാതീതമായി ചൂടാവുന്നതും, താമസംവിന ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലെ പാളികള്ക്ക് സ്ഥാന ചലനം ഉണ്ടാവും എന്നും അങ്ങിനെ ഭൂമി ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്ക് എത്തും എന്നും മനസിലാക്കുന്നത്. ഇത് അയാള് അമേരിക്കയിലെ തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ അറിയിക്കുക്കയും അമേരിക്കന് പ്രസിഡണ്ട് ഉള്പ്പെടെ പല രാഷ്ട്ര തലവന്മാരും വരുന്ന അപകടം മനസിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകം തകരുകയാണെങ്കില് കുറച്ചു പേര്ക്കെങ്കിലും രക്ഷപെടാനും, അങ്ങിനെ മനുഷ്യവംശം നിലനിര്ത്താനും ആയി അവരെല്ലാവരും കൂടെ ചേര്ന്ന് ചൈനയില് ഹിമാലയത്തിന്റെ മുകളില് രണ്ടു മൂന്നു പേടകങ്ങള് നിര്മ്മിക്കുന്നു. ഒടുവില് ലോകം തകരുമ്പോള് കുറച്ചു പേര് അതില് കയറി രക്ഷപെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് കഥ. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">എന്നാല് കഥയ്ക്ക് ഇതില് വലിയ സാംഗത്യം ഒന്നും ഇല്ല. ഭൂമി തകരുന്നതിന്റെയും കുറച്ചുപേര് രക്ഷപെടാന് ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെയും ഒക്കെ ഭ്രമാത്മകമായ കാഴ്ചകള് ആണ് ഈ സിനിമയില് മുഴുവന്. ഭൂമി പിളരുന്നു, അഗ്നിപര്വതങ്ങള് പൊട്ടുന്നു, സുനാമി ഹിമാലയത്തെ വരെ വിഴുങ്ങുന്നു. ഇതിനിടയിലൂടെ കുറച്ചുപേര് വിമാനം പറത്തി ചൈനയില് പേടകം ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേരുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന രംഗങ്ങള്. അത്രയും ഒക്കെയെ ചിത്രം കാണാന് കയറുമ്പോള് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അല്ലെങ്കില് അത് കാണാന് വേണ്ടി തന്നെയാണ് കയറിയത്. ആ നിലയ്ക്ക് നിരാശപ്പെടാന് ഒന്നും ഇല്ല. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-578238556994880130?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-34814593833743002022009-12-09T21:35:00.000-08:002010-02-02T21:12:52.353-08:00പഥേര് പാഞ്ചാലി<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SyCIHC44R7I/AAAAAAAAACA/aAmSnAfUUGs/s1600-h/essay-lazar-pather2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SyCIHC44R7I/AAAAAAAAACA/aAmSnAfUUGs/s320/essay-lazar-pather2.jpg" /></a></div>പഥേര് പാഞ്ചാലി വീണ്ടും കാണുമ്പോള്...<br /><a href="http://www.chintha.com/node/59439">http://www.chintha.com/node/59439</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-3481459383374300202?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-31835100130300546122009-11-26T01:40:00.000-08:002010-02-02T21:14:21.071-08:00പിക്പോക്കറ്റ്<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sw46pbOXF-I/AAAAAAAAABw/47WAvTfZe_A/s1600/515Y394TTXL__SS500_.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sw46pbOXF-I/AAAAAAAAABw/47WAvTfZe_A/s320/515Y394TTXL__SS500_.jpg" yr="true" /></a></div>അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുന്പ് നിര്മിച്ച ഈ സിനിമ ഇന്ന് കാണുമ്പോള്, കണ്ടു പരിചയിച്ച പതിവ് ശീലങ്ങളില് നിന്നും വത്യസ്തമായിരിക്കുന്ന ഒന്നിനെ സമീപിക്കുമ്പോള് അളവുകോല് പ്രയാസകരം എന്ന് ആവുന്നു. ചരിത്രത്തിന്റെ സത്താവാഹകരാണ് കലാസൃഷ്ട്ടികള് എന്നാവുകയാല്, അതില് നിന്നും ഇറങ്ങിവരുന്ന ചരിത്രമേ നമുക്ക് അറിയേണ്ടു. അമ്പതു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ബസ്സുകള്ക്ക് (അതോ ട്രാമോ) വാതില് വശങ്ങളില് ആയിരുന്നില്ല, പിന്നില് ആയിരുന്നു എന്നറിയുന്നത് പോലെ.<br /><br />തൊള്ളായിരത്തി അന്പതുകളുടെ അവസാനം യൂറോപ്യന് സമൂഹം അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ തീവ്രത അനുഭവിക്കുന്ന കാലം ആണ്. അവരെ സംബന്ധിച്ചു ആ വിഹ്വലതകളില് ചരിത്രപരമായ ന്യായീകരണം ഉണ്ടാവാം. യൂറോപ്പില് അതൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രായംഅറിയിക്കല് ആയിരുന്നു. എന്നാല് അത്രയും എളുപ്പമാവില്ല നമുക്ക് അസ്തിത്വത്തിന്റെ അന്തസത്ത തിരയല്. അത് ഒരു കാലത്തും, വേദകാലത്ത് പോലും, നമുക്ക് അന്യമായിരുന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ട്, ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തില് വിസ്ഫോടകമായ അനുഭവമായി വരേണ്ടതില്ല. അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് അത് ഏറെക്കൂറെ വ്യാജമായിരുന്നു എന്നാണു അതിന്റെ വക്താക്കളുടെ പില്ക്കാല സര്ഗാത്മകത കാണിച്ചു തരുന്നത്. പൊതുവേ അസ്തിത്വബോധത്തെ ആവിഷ്കരിക്കാന് ശ്രമിച്ച കലകളെ മുന്ധാരണാപരമായി തന്നെ വിരക്തിയോടെ നോക്കാന് ഇത് പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നു. <br /><br />എന്തായിരിക്കാം നായകനായ മിഷേലിനെ പോക്കറ്റ് അടിയിലേക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചിരിക്കുക? വെറുമൊരു തെരുവ് പോക്കറ്റ് അടിക്കാരന് ആയി അയാളെ കണക്കാക്കാന് വയ്യ. അത് പാടില്ല എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ് ആത്മഗതങ്ങളുടെ പ്രകാശനം, അതൊരു മോശം ചലച്ചിത്ര അനുഭവം ആണെങ്കിലും. ശ്രമകരമായി മോക്ഷം അന്വേഷിച്ച ഒരു തലമുറയാണ് മിഷേലിന്റെത് . കര്മ്മപാതയിലൂടെ മോക്ഷത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തവരല്ല അവര് - മോക്ഷം എവിടെ കിട്ടും എന്ന് അന്വേഷിച്ചു നടന്നവര് ആണ്. ആ അന്വേഷണത്തിന്റെ കാതലായ ത്വരകം പാപബോധത്തിന്റെ മറക്കാന് വിടലാണ്. തന്റെ ആദിമമായ ചില കാമനകളുടെ സംപൂരണം ആവാം മിഷേല് പോക്കറ്റ് അടിയിലൂടെ നേടുന്നത്. മറ്റിടങ്ങളില് തോറ്റു പോയത് കൊണ്ടല്ല അയാള് അതിനു തുനിയുക. തനിക്കു അവകാശപ്പെട്ടത് കൂടി മോഷണമുതല് ആക്കി മാറ്റിയിട്ടു ആണ് അയാള് ലോകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് തന്നെ. കൂട്ടുകാരെല്ലാം പിടിക്കപെട്ടിട്ടും, കുറ്റാന്വേഷനര്ക്ക് അറിയാം ആയിരുന്നിട്ടും അയാള് ഒരുപാട് കാലം പിടിക്കപെടാതിരുന്നത്, ആത്യന്തികമായി പോക്കറ്റ് അടിച്ചു ജീവിക്കുന്നവന് ആയിരുന്നില്ല അയാള് എന്നതിനാലാണ്. ചാരുതയോടെ മറ്റുള്ളവരില് നിന്നും ഊരി എടുക്കുന്ന വാച്ചുകള് എല്ലാം അയാള് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്നു. പ്രധാനപെട്ട അവസരങ്ങളില്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ഉറപ്പുവരുത്താന് എന്നത് പോലെ, അതിലൊരെണ്ണം എടുത്തയാള് കയ്യില് കെട്ടുന്നുമുണ്ട്. അതിലേതെങ്കിലും വിറ്റു കാശാക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നുമില്ല.<br /><br />ആ കാലം സംവദിച്ച, ഇത് ഞാന് അല്ല, ഇക്കാണുന്നതൊന്നും എന്റേതല്ല എന്ന ഭൌതീക നിരാസത്തിന്റെ ജീവിതോന്മുഖം അല്ലാത്ത നിസ്സംഗത ഇതിലെ എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളിലും കാണാനാവും. മിഷേലിന്റെ അമ്മ മരിച്ചത് പോലും നിസ്സംഗമായിട്ടാണ് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ആണ് ചിത്രീകരണം. പലപ്പോഴും മിഷേല് കതകു അടച്ചു ഇറങ്ങി പോയതിനു ശേഷവും, അടഞ്ഞ കതകു ഒരുപാട് നേരം ഫ്രെയ്മില് നില്ക്കുന്നു. അതുപോലെ പലതും നിസ്സംഗതയുടെ സൂചകങ്ങള് ആയി അനുഭവപെടുന്നുണ്ട്, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മരവിച്ച മുഖങ്ങള്ക്കു അപ്പുറം. അനുഭവങ്ങളില് മുന്നേ പറക്കുന്നവന്റെ നിസ്സംഗത ആയി പക്ഷെ അത് അനുഭവപെടുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. ഒന്നിലും വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന് ഒരുപാട് വിശ്വാസങ്ങളെ ആഴത്തില് അറിയേണ്ടതുണ്ട് - അല്ലെങ്കില് വിശ്വാസനിരാസം പ്രതിലോമം ആവും.<br /><br />അയാള് കുതിരപന്തയത്തില് പങ്കെടുക്കാന് വന്നത് അല്ലെന്നും, തന്നെ പിന്തുടര്ന്ന് വന്നത് ആണെന്നും മനസിലായിട്ടും ആ പോലീസുകാരനെ പോകട്ടടിക്കാനുള്ള മിഷേലിന്റെ ത്വര, തന്റെ കരവിരുതിലുള്ള അഹംഭാവത്തെക്കാള് കഥാന്ത്യത്തിലേക്ക് ഉള്ള മാനുഷിക ചോടനയാണ്. അതെന്നാല് എല്ലാ ജീവിതത്തിലെയും ഒരു അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം, ചില അന്വേഷണങ്ങള്ക്ക് ഉള്ള മറുപടി. പലപ്പോഴും ബോധപൂര്വം അല്ലാത്ത പ്രവാഹങ്ങള് ചെന്നുമുട്ടുന്ന, അല്ലെങ്കില് ദിശ മാറുന്ന ദശാസന്ധി. അതൊരു വിധിയാണ്. <br /><br />പാശ്ചാത്യ സൌന്ദര്യ സങ്കല്പ്പത്തിന് ചേരുന്ന മുഖമല്ല ജെയിനിന്റെത്. ക്രൈസ്തവ ചിത്രങ്ങളില് ആലേഖനം ചെയ്തു കാണാറുള്ള മാലാഖമാരുടെ വെളിച്ചമുള്ള മുഖത്തിനോട് സാദൃശം ഉണ്ട് അതിനു, ഏറ്റവും നിര്വികാരം ആയിരിക്കുമ്പോള് പോലും. ചിത്രത്തില് വന്ന് പോകുന്ന അനേകം അപ്രധാന സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളില് നിന്നും തികച്ചും വത്യസ്ഥമാണ് ജെയിനിന്റെ വസ്ത്രധാരണം പോലും. അഭൌമം ആയ എന്തിനെയോ അവള് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. അത്കൊണ്ട് തന്നെയാവുമോ, പാപമുക്തിക്കായി മിഷേല് അവസാനം അവളില് തന്നെ വന്നെത്തുന്നത്. അതോ നിഗൂഡം ആയി കിടന്ന ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമോ. രണ്ടും ഒന്ന് തന്നെ എന്നതും ആവും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-3183510013030054612?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-33298956082876732502009-11-19T00:20:00.000-08:002010-02-02T21:17:50.349-08:00ആന്ദ്രെ രുബ്ലിയെവ്<a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SwT4NdnZCFI/AAAAAAAAABQ/MDUMokVwyPE/s1600/200px-Andrei_Rublev_Poster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SwT4NdnZCFI/AAAAAAAAABQ/MDUMokVwyPE/s320/200px-Andrei_Rublev_Poster.jpg" yr="true" /></a><br /><span style="font-size: small;">തര്ക്കൊവ്സ്ക്കിയുടെ ഏറ്റവും നല്ല ചിത്രങ്ങളില് ഒന്നാണ് ഇതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ആന്ദ്രെ രുബ്ലിയെവ് എന്ന പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടില് ജീവിച്ചിരുന്ന റഷ്യന് ചിത്രക്കാരനെ കുറിച്ചാണ് ഈ സിനിമ. എന്നാല് രുബ്ലിയെവിന്റെ ജീവചരിത്ര ചിത്രണം എന്നതിന് ഉപരിയായി, അയാളിലൂടെ മധ്യകാല റഷ്യയെ നോക്കികാണുകയാണ് സംവിധായകന്. നിയതമായ ഒരു കഥാതന്തു ഇല്ലാതെയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഘടന. തന്റെ കാലത്തിലൂടെ ഒരാള് നടന്നു പോകുന്നതും, കാലം വ്യക്തിയിലേക്ക് എങ്ങിനെ കടന്നുകയറുന്നു എന്നതും ആവും ഈ സിനിമയുടെ പാഠം. എന്നാല് ഒരു സിനിമ എന്ന നിലയ്ക്ക് പാഠത്തിനപ്പുറം സംവദിക്കാന് ആവുന്ന ദ്രിശ്യഭാഷയുടെ കവിയുന്ന അനുഭവങ്ങള് ഇത് പങ്കുവയ്ക്കും. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">മധ്യകാല ചരിത്രത്തോടുള്ള ഒബ്സെഷന് ചിത്രം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ബര്ഗ്മാന്റെ 'സെവന്ത് സീലില്' മധ്യകാലം ആശയ സംവേദനത്തിന് ഉള്ള ഉപാധിയായാണ് കടന്നുവരുക. എന്നാല് ചരിത്രം തന്നെ ആശയം ആവുന്നുണ്ട് ഈ സിനിമയില്. മധ്യകാല യൂറോപ്പിനെ പറയുമ്പോള് ക്രിസ്തുസഭയെ പറയാതെ കടന്നുപോകാന് ആവില്ല. തര്ക്കൊവ്സ്ക്കിയുടെയും ബെര്ഗുമാന്റെയും ഒക്കെ സിനിമ കാണുമ്പോള്, പക്ഷെ, ആ സാംസ്കാരിക അവബോധത്തിന്റെ ആഴം പേടിപ്പെടുത്തി കൊണ്ടാണ് മനസിലാവുന്നത്. മതം സംസ്കാരത്തെ നിര്ണയിക്കുന്നതിന്റെ നല്ല വെളിപ്പെടുത്തലുകള്. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-3329895608287673250?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-31551519432466017312009-11-16T00:02:00.000-08:002010-02-02T21:18:27.551-08:00പേബാക്ക്<a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SwEDkZsiTlI/AAAAAAAAABI/bFTVNrEl_O0/s1600/200px-PaybackPoster.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SwEDkZsiTlI/AAAAAAAAABI/bFTVNrEl_O0/s320/200px-PaybackPoster.jpg" yr="true" /></a><br />മലയാളത്തില് എടുക്കുന്ന ചില ചിത്രങ്ങളെക്കാളും പൊട്ട പടങ്ങള് എടുക്കാന് ധൈര്യം കാട്ടിയിട്ടുള്ളവര് ആണ് ഹോളിവുഡിലെ ചില സിനിമാക്കാര്. അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ചിത്രം ആണ് മെല് ഗിബ്സന് അഭിനയിച്ച ഈ ചിത്രം. പത്തു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ഇറങ്ങിയ ഈ ചിത്രം കണ്ടത് ഈ അടുത്താണ്. മെല്ഗിബ്സന്ടെ നായക കഥാപാത്രവും ഭാര്യയും ഒരു കൂട്ടുകാരനും കൂടി മൂന്നാല് ചീനക്കാരെ കൊന്ന് കുറച്ചു കാശ് തട്ടി എടുക്കുന്നു. കാശ് കിട്ടികഴിഞ്ഞപ്പോള് കൂട്ടുകാരനും ഭാര്യയും കൂടി അയാളെ ചതിച്ചു വെടിവച്ചു ഇട്ട്, മരിക്കാന് വിട്ടിട്ടു, കാശുമായി കടക്കുന്നു. അയാള് മരിക്കുന്നില്ല - രക്ഷപ്പെട്ടു വന്ന് പത്തു പന്ത്രണ്ടു പേരെ കൊന്ന് ആ കാശ് കൈക്കലാക്കി, ഇതിനിടയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരി ആയി കിട്ടിയ ഒരു വേശ്യയുമായി, സുഖമായി ജീവിക്കാന് യാത്രയാവുന്നു. ഹാ, എന്തൊരു പടം!<br /><br />അമേരിക്കയില് പോലും, കഥയിലെ വിമാനുഷികത കൊണ്ട് ഈ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രദര്ശന അനുമതി നിഷേധിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ പല ഭാഗങ്ങളും രണ്ടാമത് ഷൂട്ട് ചെയ്താണ് കൊട്ടകയില് എത്തിച്ചത്. എന്നിട്ടും സഹിക്കാന് വയ്യ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-3155151943246601731?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-36990642699046652892009-11-14T04:11:00.000-08:002010-02-02T21:19:06.548-08:00പഴശ്ശിരാജ<a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sv5zIy3hmNI/AAAAAAAAABA/-Ynz2EGHdCM/s1600-h/Pazhassi%2520Raja%2520(31).jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Sv5zIy3hmNI/AAAAAAAAABA/-Ynz2EGHdCM/s320/Pazhassi%2520Raja%2520(31).jpg" /></a><br /><span style="font-size: small;">പഴശ്ശി രാജയുടെ വിജയം കാണിക്കുന്നത് മലയാള സിനിമയുടെ ദയനീയമായ അവസ്ഥയാണ്. സിനിമ എന്ന നിലയ്ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് നൂതനമായ ഒരു അനുഭൂതിയും പ്രാദാനം ചെയ്യാത്ത ഈ സിനിമ അടുത്ത കാലത്ത് നിര്മിക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും നല്ല സിനിമ എന്ന നിലയ്ക്ക് സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോള്, മറ്റു സിനിമകളുടെ നിലവാരം ആണ് വെളിപ്പെടുന്നത്. കാലാകാലങ്ങളില് എം. ടി സൃഷ്ടിച്ച പ്രതിലോമമായ ഒരു ഭാവുകത്വം മലയാള സിനിമയെ മലീമസപ്പെടുത്തിയത് കുറച്ചൊന്നും അല്ല. സിനിമയുടെ ഭാഷയെ കുറിച്ചു കാര്യമായ യാതൊരു ധാരണയും ഇല്ലാതെ തന്റെ സാഹിത്യപരമായ ചില ഔന്നത്യങ്ങളെ തെറ്റിധാരണയോടെ സിനിമയിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിച്ചു അത് നല്ല സിനിമയാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ചു പോയ ഒരു സിനിമാക്കാരനാണ് അദ്ദേഹം. നമുടെ പരിമിതമായ അനുവാചക അനുഭവങ്ങളില് ആ ലോപത്വം തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോവുകയും, അതിന്റെ ചുവടു പിടിച്ചു സത്യന് അന്തിക്കാടിന്റെയും ശ്രീനിവാസന്റെയും ഒക്കെ ഒരു തലമുറ കടന്നു വരുകയും, സിനിമയുടെ വ്യതിരക്തമായ കലയുടെ പ്രദേശത്തു നിന്നും പൊതു മലയാള സിനിമ മാറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. 'ഒരു വടക്കന് വീര ഗാഥ'യില് നിന്നും പഴശ്ശി രാജായില് എത്തുമ്പോള് എം. ടി. (ഹരിഹരനും) ഒരടി പോലും മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് മനസിലാവുന്നുണ്ട്. </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ചരിത്ര ആഖ്യായിക എന്ന നിലയ്ക്കാണ് ഈ സിനിമ സാക്ഷാത്കരിക്കപെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു സര്ഗാത്മക സൃഷ്ടിയായ സിനിമയെ ആ നിലയ്ക്ക് കാണേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ചരിത്ര ആഖ്യായികകളെ നമ്മള് എന്നും ചരിത്രം ആയി തെറ്റിധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സീ. വി. രാമന്പിള്ളയുടെ ചരിത്ര നോവലുകള് ആണല്ലോ നമ്മള് പൊതുവേ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രം ആയി അറിയുന്നത്. എം. ടി നിലവിലുള്ള ചരിത്ര / വാമൊഴി ധാരണകളെ വക്രീകരിച്ചു ഉപയോഗിക്കുന്നതില് മിടുക്കനും ആണ്. ഭീമനും ചന്തുവും ഒക്കെ നായകന്മാര് ആവുന്നത് അങ്ങിനെ ആണല്ലോ. ഇവിടെ പക്ഷെ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ഒക്കെ ചേര്ന്ന് പര്വതീകരിക്കപെട്ട കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നായക കഥാപാത്രത്തെ തന്നെയാണ് എം. ടി തന്റെ തിരകഥയ്ക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്. എന്നാല് തന്റെ നായക കഥാപാത്രത്തെ സര്വഗുണസമ്പന്നന് ആക്കാന് ഇവിടെയും അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">പഴശ്ശി രാജയുടെയും വേലുത്തമ്പി ദളവയുടെയും ഒക്കെ ബ്രിട്ടീഷുകാര്ക്ക് എതിരായ ഒറ്റപെട്ട ചെറുത്തു നില്പ്പുകളെ കുറച്ചു കാണുന്നതില് അര്ഥമില്ല. പക്ഷെ അവയൊന്നും തന്നെ ഇന്ന് ഘോഷിക്കപെടുന്നത് പോലെ സ്വതന്ത്രമായ ഇന്ത്യക്ക് വേണ്ടിയുള്ള യുദ്ധം ആയിരുന്നില്ല. തങ്ങളുടെ താല്പ്പര്യം സംരക്ഷിക്കപെടാതെ വന്നപ്പോഴുള്ള ബഹിര്സ്പുരണം മാത്രമായിരുന്നു. എം. ടി യുടെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ ടിപ്പു സുല്ത്താനെ ബ്രിട്ടീഷുകാര് പരാജയപെടുത്തുന്നിടത്തു നിന്നാണ്. അതിനു മുന്പ് പഴശ്ശി അവരോടൊപ്പം ചേര്ന്ന് ടിപ്പുവിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്തത് കഥയില് പെടുന്നില്ല. ടിപ്പുവും ബ്രിട്ടീഷുകാരും ആയുള്ള ഉടമ്പടി പ്രകാരം മലബാര്, ബ്രിട്ടീഷ് അധീനതയില് വന്നപ്പോള് കോട്ടയം രാജ്യം തനിക്കു നല്ക്കാത്തതിലുള്ള വിയോജിപ്പാണ് പഴശ്ശിയെ അവര്ക്ക് എതിരാക്കുന്നത്. കോട്ടയം രാജ്യത്തെ കുറിച്ചു അധികാര തര്ക്കങ്ങള് നിലവില് ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല് പഴശ്ശിയുടെ അമ്മാവനാണ് കരം പിരിക്കാനുള്ള അവകാശം ബ്രിട്ടീഷുകാര് നല്കിയത്. അതിനു മറ്റു പല കാരണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പഴശ്ശി സമാന്തരമായി നടത്തിയുരുന്ന ഭരണവ്യവസ്ഥ പലപ്പോഴും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടിന് എതിരായിരുന്നു. അവരുടെ കച്ചവട താല്പ്പര്യങ്ങളെ ഒട്ടും കുറച്ചു കാണുന്നില്ല. എന്നാല് അതോടൊപ്പം തന്നെ സാമൂഹികമായ ശ്രേണിബന്ധങ്ങളില് നിലനിന്ന അസമത്വവും അതിനെ മുന്നിര്ത്തി ഉണ്ടാവാറുള്ള ക്രൂരതകളും അവരുടെ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് നിരക്കുന്നത് ആയിരുന്നില്ല. കച്ചവടത്തിലൂടെ ശക്തി പ്രാപിച്ച മുസ്ലിം സമൂഹത്തെ പഴശ്ശി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്നു. യുക്തിക്കു നിരക്കാത്ത കാരണങ്ങള് പറഞ്ഞു അവരുടെ പള്ളികള് പൊളിച്ചു കളയുകയുണ്ടായി. മാത്രവുമല്ല തനിക്കു കാഴ്ച ദ്രവ്യങ്ങളും ആയി വന്ന ഒരു മുസ്സല്മാനെ പഴശ്ശി വെറുതെ വെടിവച്ചു കൊല്ലുകയുണ്ടായി എന്ന് ചരിത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് പൊറുതി മുട്ടിയപ്പോള് ആണ് ബ്രിട്ടീഷുകാര് പഴശ്ശിക്കു എതിരെ തിരിയുന്നത്. തെറ്റായാലും ശരി ആയാലും ചരിത്രത്തിന്റെ ഇത്തരം വൈവിധ്യങ്ങളിലേക്കൊന്നും അന്വേഷണം ഈ ചിത്രത്തില് നീളുന്നില്ല. എം. ടി തന്റെ പതിവ് ഭാവുകത്വത്തിന്റെ ചെറിയ ഇടങ്ങളില് വട്ടം കറങ്ങി നടീനടന്മാരുടെ വായില് ഡയലോഗുകള് കുത്തിത്തിരുകി കഴിക്കുന്നു.</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ഇനി സിനിമയിലേക്ക് വന്നാല് ഹരിഹരന്റെതായി ഓര്മയില് തങ്ങി നില്ക്കുന്നതായ ഒരു സീന് പോലും ഇതില് ഇല്ല. കനിഹയുടെയും പദ്മപ്രിയയുടെയും മുലയും പൊക്കിള്ചുഴിയും തുടയും എടുത്തു കാട്ടി ആരും തര്ക്കിക്കാന് വരരുത്. 'നഖക്ഷതം' മുതല് നമ്മള് ഈ വൃത്തികെട്ട അഭിരുചി കാണുന്നതാണ് (അതിനു മുന്പും ഉണ്ടാവും, അന്ന് ഞാന് സിനിമ കണ്ടു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല). യുക്തി ഭദ്രം അല്ലാത്ത ഒരു തിരക്കഥയിലൂടെ ചിത്രം തെറ്റിയും തെറിച്ചും നീങ്ങുന്നു. പല കഥാപാത്രങ്ങളും എന്തിനാണ് എന്ന് അറിയാതെ വരുകയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. മമ്മൂട്ടിയുടെ നായക കഥാപാത്രം പോലും ഈ ബഹളത്തിനു ഇടയ്ക്ക് പാര്ശ്വവല്ക്കരിക്കപെടുന്നു. ഇടയ്ക്ക് മമ്മൂട്ടി തന്റെ അനുയായികളോട് പറയുന്നുണ്ട് "എടുത്തു ചാട്ടം ധൈര്യം ആവില്ല" എന്ന്. എന്നിട്ടും അവസാനം നാല് ആളെയും കൂട്ടി ബ്രിട്ടീഷ് പടയോട് യുദ്ധം ചെയ്യാന് പോകുന്നതിന്റെ യുക്തി തിരകഥ എഴുതിയ ആള്ക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. പക്ഷെ ശരിക്കും സംഭവിച്ചത് അതൊന്നും അല്ലെന്നു, ബ്രിട്ടീഷ് പടയെ നയിച്ച ചെറുപ്പക്കാരനായ സബ് കലക്ക്ടര് തോമസ് ബാബര് കൃത്യമായി എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു രാത്രി മുഴുവന് വഴികാട്ടികള്ക്കു ഒപ്പം പഴശ്ശിയെ തിരഞ്ഞു കാട്ടിലൂടെ നടന്ന പട്ടാളക്കാര് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കുളത്തിന്റെ കരയില് ആക്രമണകാരികള് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന എട്ടു പത്തു പേരെ കാണുന്നു. പഴശ്ശി പട്ടാളത്തെ തിരക്കി വരുകയായിരുന്നില്ല, പട്ടാളം പഴശ്ശിയെ പിന്തുടര്ന്ന് കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. അവിടെ നടന്ന ഒരു ചെറിയ യുദ്ധത്തില് ആദ്യം വെടികൊണ്ട് വീണതില് ഒരാള് പഴശ്ശി ആണെന്ന് ബാബര്ക്ക് പക്ഷെ മനസിലാവുന്നത് പിന്നീടാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കൃത്യമായി പഴശ്ശിയുടെ അവസാനം എങ്ങിനെ ആയിരുന്നു എന്ന് അയാള് നേരിട്ട് കണ്ടില്ല. ബാബറുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു കണാര മേനോന് ആണ്, സ്വന്തം ജീവന് പണയപ്പെടുത്തി, പഴശ്ശിയെ പിടികൂടുന്നത് എന്ന് ബാബര് രേഖപെടുത്തുന്നു. കണാര മേനോന് അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള് പഴശ്ശി തന്റെ കത്തി അയാളുടെ നെഞ്ചില് വച്ച് "എന്റെ അടുത്ത് വന്നു എന്നെ അപമാനിക്കരുത്" എന്ന് മരിക്കുന്നതിനു തൊട്ടു മുന്പ് ഒരു രാജാവിനെ പോലെ സധൈര്യം പറഞ്ഞതായി ബാബര് പറയുന്നുണ്ട് ("നിന്നെ ഞാന് കൊല്ലുന്നില്ല, നിന്റെ രക്തം വീണാല് ഈ ഭൂമിക്കു അപമാനം ആണ്" എന്ന് എം. ടി യുടെ ഡയലോഗു). ജഗതി അഭിനയിച്ച കണാര മേനോന് എന്ന വ്യക്തിയെ കുറിച്ചു ചരിത്രത്തില് പലതരം വ്യാഖ്യാനങ്ങള് കാണാം. എന്തായാലും പഴശ്ശിയെ പിടിക്കാന് ധൈര്യം കാണിച്ച കണാര മേനോന് സിനിമയില് ചിത്രീകരിക്കപെടുന്നത് പോലെ ഒരു അര കോമാളി ആയിരുന്നിരിക്കാന് വഴിയില്ല. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-3699064269904665289?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-58692391810095711112009-11-12T01:30:00.000-08:002010-02-02T21:19:45.295-08:008 1/2<a href="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvvU9H4zDeI/AAAAAAAAAA4/hRpX-KW8ZHY/s1600-h/fellini-8_5-3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvvU9H4zDeI/AAAAAAAAAA4/hRpX-KW8ZHY/s320/fellini-8_5-3.jpg" /></a><br />ഫെല്ലീനിയുടെ 'എട്ടര' എന്ന സിനിമയെ കുറിച്ചു...<br /><a href="http://chintha.com/node/2982">http://chintha.com/node/2982</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-5869239181009571111?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-59011355190095589062009-11-11T01:38:00.000-08:002010-02-02T21:21:04.674-08:00വേജസ് ഓഫ് ഫിയര്<a href="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvqFH97enrI/AAAAAAAAAAo/6W1I4kVPLrs/s1600-h/essay-sudesh-wagesoffear1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvqFH97enrI/AAAAAAAAAAo/6W1I4kVPLrs/s320/essay-sudesh-wagesoffear1.jpg" /></a><br />ക്ലൂസോയുടെ 'വേജസ് ഓഫ് ഫിയര്' എന്ന ചിത്രത്തെ കുറിച്ചു...<br /><a href="http://chintha.com/node/3063">http://chintha.com/node/3063</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-5901135519009558906?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-29489849858063461122009-11-10T04:00:00.000-08:002010-02-02T21:22:05.878-08:00സെവന്ത് സീല്<a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvlVkCyH5II/AAAAAAAAAAY/zlNgzpbAaNY/s1600-h/essay-cinema-seventhseal.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/SvlVkCyH5II/AAAAAAAAAAY/zlNgzpbAaNY/s320/essay-cinema-seventhseal.jpg" /></a><br />ബര്ഗ്മാന്റെ 'ഏഴാം മുദ്ര' എന്ന ചിത്രത്തെ കുറിച്ചു...<br /><a href="http://chintha.com/node/3129">http://chintha.com/node/3129</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-2948984985806346112?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7498015198919128005.post-40943576066572001372009-11-10T02:06:00.000-08:002010-02-02T21:22:39.116-08:00എയ്ഞ്ചല് ജോണ്<a href="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Svk9CAELzQI/AAAAAAAAAAM/t4mRxpDC6-Q/s1600-h/file_0.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_KA7cWdRtNSc/Svk9CAELzQI/AAAAAAAAAAM/t4mRxpDC6-Q/s320/file_0.jpg" /></a><br /><span style="font-size: small;">മോഹന്ലാല് പ്രത്യക്ഷ പ്പെടുന്നത് വരെ ഇതൊരു ഫാന്ടസി ചിത്രമാണ് എന്ന് കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നാലും മോഹന്ലാല് മാലാഖയാവുമെന്നു ആര് പ്രതീക്ഷിക്കും. നയന്താരയോ മീരാ ജാസ്മിനോ മറ്റോ ഒക്കെ ആണല്ലോ മാലാഖമാരായി വരുക എന്ന് പൊതുവേ പ്രതീക്ഷിക്കുക. അതൊരു ആണ്നോട്ടമാണ് എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. എങ്കിലും മോഹന്ലാല് വിളക്ക് മാടത്തിന്റെ മുകളില്, ചിറകു വിരിച്ചത് പോലെ, കാറ്റില് പറക്കുന്ന ഒരു കറുത്ത തുണി ചുമലില് കെട്ടി പ്രത്യക്ഷപെട്ടപ്പോള് ഞെട്ടിപ്പോയി. അല്ലേലും, ഈയടുത്ത കാലത്തായി ഇത് മലയാളിയുടെ ഒരു വിധിയാണ്. ഇങ്ങിനെ കുറെ ചവറുകള് കണ്ടു തീര്ക്കുക എന്ന വിധി. പിന്നെ എന്തിനു ഇപ്പണിക്ക് പോകുന്നു എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ - മറ്റു പറയത്തക്ക വിനോദങ്ങള് ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന എണ്പതുകളുടെ തുടക്കത്തില് നിരന്തരമായി സിനിമ കണ്ടു തുടങ്ങിയ എനിക്കും എന്നെ പോലെ ഉള്ള പലര്ക്കും ഇതൊരു നോസ്ടാല്ജിയ കൂടി ആണ്.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">'പട്ടണത്തില് ഭൂതം' എന്ന മമ്മൂട്ടി ചിത്രത്തിന്റെ ഫാന്റസി സ്വഭാവം കണ്ടിട്ടാവും മോഹന്ലാലും അങ്ങിനെ ഒന്ന് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതിയത്. സ്വതവേ ദുര്ബല കൂട്ടത്തില് ഗര്ഭിണിയും എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ ആയിപ്പോയി പക്ഷെ സംഭവം - രണ്ടും ഒന്നിനൊന്നു ചവറു! ഓര്മ്മ വരുന്നത് പത്മരാജന്റെ 'ഞാന് ഗന്ധര്വന്' എന്ന ചിത്രമാണ്. സാങ്കേതികത ഒക്കെ ഏറെ വികസിച്ചത്തിനു ശേഷം പത്തിരുപതു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു ഒരു ചിത്രം നിര്മ്മിക്കുമ്പോള് ആ പഴയ ചിത്രം സംവേദിച്ച കാല്പനീക ഭംഗിയുടെ ചെറിയ ഒരു അംശമെങ്കിലും ഉണ്ടാവണ്ടേ? അപ്പോള് മനസിലാവും പ്രശ്നം പ്രതിഭയുടെയും ഭാവനയുടെയും ആണ് എന്ന്. നിവൃത്തി ഇല്ല, സഹിക്കുക!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7498015198919128005-4094357606657200137?l=cinemanotice.blogspot.com' alt='' /></div>ലാസര്http://www.blogger.com/profile/07224165104180558452noreply@blogger.com0